'Even de ogen openen van automobilisten'

Greet en Leo van Bemmelen ijverden tevergeefs voor een monument voor hun omgekomen dochter en (schoon)moeder. Nu mogen zulke gedenktekens wel. ,,Ze openen even de ogen van de automobilisten'', zegt Leo.

Greet (59) zit op het puntje van haar leunstoel. Kort grijs, krullend haar en een dunne bril. Leo zit zwijgend naast haar. Met felle ogen staart hij vooruit. Zijn flesje bier staat onaangeroerd op tafel. Achter hen, aan de muur, hangen foto's rondom een tekening van een jonge vrouw.

Greet vertelt over die avond 2 december, nu bijna twaalf jaar geleden. Hun dochter Karin (23) gaat nog even met haar oma, de moeder van Greet, inkopen doen voor Sinterklaas. ,,Ga je ook mee, mam, zegt ze steeds. Ik zei: nee, ga nou maar, oma zit te wachten.'' Leo: ,,Ze waren altijd met z'n drieën, zie je.''

Karin vertrekt. Even later wordt Greet gebeld dat haar moeder is gevallen. Of ze kan komen. Verderop regelt een agent het verkeer. Een ambulancebroeder vertelt dat haar moeder om is gekomen. Als Greet bij haar vader aankomt, staat die met zijn jas aan, een wit gezicht, in de keuken. ,,Dood, dood, zei hij steeds. Ik snapte het eigenlijk nog niet goed.'' Iemand belt dat ook Karin zwaargewond in het ziekenhuis ligt. Als de familie aankomt, is het al te laat. ,,We kregen van de zuster een bruine envelop met Karin's sieraden. Dan weet je het al.'' Tot diep in de nacht zitten ze bij Karin. Dan bevestigt een verpleegkundige dat ze is overleden.

Karin en haar oma zijn geschept door een auto die bestuurd werd door een jongen van 22 jaar. Hij heeft verklaard dat hij 60 reed, maar volgens deskundigen reed hij veel sneller. ,,Hij vond hard rijden lekker. Mijn moeder belandde op de motorkap, Karin werd meters meegesleurd. Pas 60 meter verder stopte hij. Hij zegt dat hij ze niet zag. Een omwonende zei dat hij dacht dat de klap een gasexplosie was.''

Drie maanden later schildert de familie witte kruisen op de plaats van het ongeval, maar de gemeente schildert het over. ,,Er was geklaagd, zeiden ze. Terwijl omwonenden juist blij waren dat er minder hard werd gereden.'' Een jaar later hangt de familie een bloemstuk in een lantaarnpaal. Leo: ,,Die waar Karin d'r autootje had gestaan.'' Een paar dagen later is het weg. De familie vraagt om een klein monument. Greet: ,,Maar volgens de gemeente zou het na een tijd vol staan met gedenkstenen. Het zou bovendien de verkeersveiligheid in gevaar brengen.'' Een apart monument op de begraafplaats weigert de familie. Leo: ,,Het moet voor iedereen zichtbaar en toegankelijk zijn zodat iedereen er een bloemetje kan neerleggen.''

De actie van de TeamAlert vinden Greet en Leo erg goed. Jongeren zetten zwarte borden met de leeftijd van het slachtoffer neer op de plaats van een dodelijk verkeersongeluk. Leo: ,,Je wilt een herinnering aan je kind. Al is het maar een kruis op de weg, dan gaan de ogen van automobilisten misschien even open.'' Greet: ,,Van mij mogen ze hier meteen zo'n pop neerzetten.'' Leo. ,,Er hoeft geen naam bij. Ik wil alleen dat mensen even nadenken, even automatisch hun gaspedaal loslaten. Wij willen ze waarschuwen. Het kan hen ook overkomen, elke dag, elk uur, elke minuut.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden