Even bijkomen onder de parasol

In een verdwaasde sfeer kwamen de wandelaars in Nijmegen gisteren op verhaal. „Telkens als er iemand tegen de vlakte ging, namen wij een slok water.”

„Ik zag net een soldaat met zijn bepakking naar de trein lopen. Ik moest bijna janken”, zegt Ria Laan (44). Met een groot deel van de familie zit ze voor het station van Nijmegen. De groep uit Hoogkarspel heeft een leeg gevoel. „We gaan dadelijk nog even de stad in. Feesten. Nou ja, feesten. Bovendien is het nog te warm om een glas op te tillen.”

Als in een film, zo beleefde de familie het laatste deel van de wandeltocht, dinsdag. „Je zag gewoon wie er ging omvallen”, zegt Gerard Kok (54), Ria’s broer en vijftienvoudig deelnemer. „Je loopt, kijkt naar rechts en ziet opeens dat ze iemand reanimeren. Ook Britse soldaten gingen voor Pampus. Mensen stonden te tollen in de brandende zon. Voor iedere twintig lopers die werden opgeraapt, vielen er twintig nieuwe neer. De hulpverleners konden het niet aan.”

Ria haalde het op pure wilskracht. Eenmaal over de eindstreep, voelde ze zich ’niet echt lekker’. „Je wilt het halen, dus sta je de laatste kilometers niet voor jezelf in. Wij zijn er zingend doorheen gekomen.” En, vult broer Gerard aan: „Telkens als er iemand tegen de vlakte ging, namen wij een slok water.”

Dat veel deelnemers dinsdagavond weinig begrip konden opbrengen voor de afgelasting, snapt Gerard Kok. „Je hebt honderden kilometers getraind, kijkt hier maanden naar uit. En bovendien: de meeste wandelaars vinden dat zij wél goed zijn voorbereid. Wij ook. We hebben getraind, hadden rustmomenten gepland en dronken bijna een liter per halfuur. Maar dan nog. Ik moest ondanks die inname niet een keer piesen. Dat zegt genoeg.”

De aanvankelijke teleurstelling over de afgelasting, is bij veel lopers woensdagmiddag verdwenen. Niemand van hen waagt zich in Nijmegen in de zon. Onder de parasols gonst het: ’.....afzien....zouttekort...niet genoeg water....flauwgevallen...ziekenhuis..’ Wie naar beneden kijkt ziet veel vuurrode benen, sommige onder de uitslag. Een enkeling strompelt.

Hoewel ’de feesten’ doorgaan, lijkt de animo niet groot. Op de Wedren, de start- en finishlocatie, wordt het gedurende de dag stiller en stiller.

Alleen in de souvenirkraam van Leo Verhees is het druk. Dertig procent korting. Hij kijkt hoofdschuddend naar een deel van de lopers. Met de toegenomen populariteit van de mars, verschenen meer mensen slecht voorbereid aan de start. Een aantal zelfs in bikini. „Dat is gewoon dom.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden