Evangelisch jeugdtoerisme / Christen op de Wallen

Schaarsgeklede vrouwen trekken de toeristen de Amsterdamse Barnde steeg in, aan de rand van de Wallen. Voor nauwelijks zeventien euro staat in hetzelfde straatje een bed klaar, in The Shelter City, een christelijk jeugdhotel. Geen seks, geen drugs, wél een ontbijt. Want zo hoopt het jeugdhotel massa's jonge backpackers te bereiken met het evangelie.

Natuurlijk is Amsterdam meer dan seks, maar de toerist heeft de stad niet volledig geproefd als hij het red-light disctrict voorbij is gesneld.

Christelijk jeugdhotel The Shelter -168 bedden- profiteert van de trek naar de rosse buurt. Elke dag staan tientallen jonge rugzaktoeristen voor de balie, in de hoop op een goedkope slaapplaats. Een Johannes-evangelie krijgen ze er gratis bij. Bijbelstudies zijn niet verplicht, maar als je er een volgt zijn koffie en koek gratis. Geestelijke voeding in een omgeving van peepshows en seksshops.

Een Amerikaan stapelt zijn laatste euro's op elkaar voor een goedkoop nachtje met ontbijt. De tijd dringt, want om twaalf uur -als rondom het feest pas echt begint- sluit het hotel de deuren. ,,We waren laatst een paar minuten te laat, maar dan kom je er echt niet meer in'', zegt een 21-jarige jongen. ,,En geen drank, dat mag hier ook niet. Het is moeilijk om onderdak te vinden in Amsterdam, dus komen we hier.''

The Shelter kent duidelijke regels. Geen drugs, geen drank en aan iemand onder invloed wordt de toegang ontzegd. De snackbar sluit om halftwaalf, de meisjes en jongens slapen keurig gescheiden en om 1 uur gaan de lichten uit. Toch zijn elke nacht alle stapelbedden bezet.

Het is niet veilig om als meisje 's avonds alleen de straat op te gaan, weet een medewerkster. ,,Maar ach, ook al zouden ze me pijn doen, ook al zouden ze me vermoorden, ik ga toch naar de hemel'', zegt ze vastbesloten.

,,Have you seen the red-light district?'', vraagt een Canadese op fluistertoon. Met een duidelijke afkeuring, maar toch ook enigszins met vermaak, vertelt ze over de schaarsgeklede vrouwen. Ja, natuurlijk had ze er wel van gehoord, maar ,,ze staan er echt in hun lingerie achter ramen. Ik kon het niet geloven.''

In de kantine zit Tyler uit Texas. Hij is op rondreis door Europa en wacht nu op een vriend. Nee, voor de rosse buurt komt hij hier niet. ,,Maar ik ben er wel even doorheen gelopen. Een paar keer.'' Hij vertelt geanimeerd over Texas en over zijn plannen bijbels te brengen naar moslimlanden. Dan, ineens: ,,Do you know God?''

De webpagina van het jeugdhotel noemt tussen neus en lippen de christelijke identiteit. ,,Voor ons is het niet alleen een naam'', zegt assistent-manager Johanna van Stapele (33). ,,We zijn een jeugdherberg. Punt. ün christelijk. Maar als we dat bij voorbaat sterk benadrukken, zullen mensen zeggen 'wat een rare tent'. Het is niet onze bedoeling om zo een christelijke sfeer te bepalen.''

Het bijbeltje mogen de gasten weigeren, de bijbelstudie is niet verplicht, zelfs als it might change your life. ,,Elke avond doen toeristen mee'', weet Van Stapele. ,,Van atheïst, toegewijd christen tot new-ager en boeddhist.'' De reizigers zijn sowieso 'open en nieuwsgierig'.

In 1971 kreeg de Jordaan het eerste (Shelter) jeugdhotel -met 104 bedden, opgericht door de Vereniging Tot Heil des Volks. Daarna kwam The City in de rosse buurt. Dertigduizend jongeren slapen er jaarlijks.

Behalve de backpackers trekt het hotel ook vluchtelingen, daklozen en andere 'vreemdelingen'. Geen eenvoudig publiek, zegt Van Stapele. ,,De ruigheid van de rosse buurt reflecteert zich in het soort gasten dat je hier krijgt.''

's Winters zijn er veel mensen van de categorie 'op de rand van de samenleving', maar deze zomer ook. ,,Vanavond sprak ik twee Nederlandse jongens die geen onderkomen hebben en geen geld. Ze hebben een kapot leven achter de rug. Dat maakt je werk lastig. Je bent een jeugdhotel, geen hulpverlener. Toch wil je wat voor ze betekenen. We kunnen luisteren, ons hart laten spreken en hen wijzen op God.''

Ze weet, dat lukt niet in korte vijf-minutengesprekjes. ,,Maar sommige gasten komen hier al drie jaar heel regelmatig.'' Een gratis overnachting zit er niet in. ,,Dan staat er een hele rij voor de deur.''

Een dakloze zit aan de bar. Een deel van zijn tanden is weggerot. ,,Ik wil wat met computers gaan doen'', zegt hij tegen een medewerker van The Shelter. De jongen vraagt belangstellend of de man dat werk deed vóórdat hij op straat kwam. ,,Daarvoor? Man, ik leef al vijfentwintig jaar op straat. Mijn moeder zette me op mijn elfde uit huis. Vijfentwintig jaar is een heel leven.'' De jongen knikt. ,,Maar ik heb God altijd gezocht.''

,,We doen spelletjes of praten met de gasten'', vertelt Royce uit de Verenigde Staten. ,,En dan vragen we ze uiteindelijk of ze God kennen. Soms reageren ze geïrriteerd. Zeggen ze dat ze een hekel aan christenen hebben. Nou, vraag ik dan, waarom kies je voor een christelijk jeugdhotel?''

Nora en Klara, beiden 19 jaar en uit Berlijn, zijn geen christenen, maar dik tevreden met The Shelter. ,,Het is schoon. We zijn in een ander jeugdhotel geweest, maar daar moest je constant opletten dat je spul niet gestolen werd, het was vies en het rook er naar marihuana. Dit is stukken beter.'' Gesprekken over geloof hebben ze niet gehad. ,,Het enige wat we hier doen is slapen. Daarna vertrekken we weer.''

In de snackbar komt een dakloze melden dat op de jongensslaapzaal bier wordt gedronken. Snel wordt de assistent-manager opgepiept. Drank mag hier onder geen beding. ,,Dat is veiliger voor ons én voor de gasten.''

Amsterdam is een wereld apart, weet Royce. Ze werkt tot eind juli in The Shelter. Twintig vrijwilligers werken in het hotel. Als ze niet langer dan drie maanden blijven, krijgen ze geen financiële vergoeding. Zijn ze er langer dan een halfjaar, dan is er 130 euro per maand. In het hotel leren ze met 'onbekenden over het geloof te praten en dienstbaar te zijn'.

Royce is blij dat ze straks weer terug kan naar haar familie. ,,Het is triest, al die prostituees'', zegt ze. ,,Hier gebeurt het zo openlijk. Daardoor word je voortdurend geconfronteerd met de ellende. In Amerika is het: uit het zicht uit het hart.''

Als om twaalf uur de deuren van de Shelter dicht gaan, zijn de bedden in de meisjesslaapzaal al bezet. Een Chinees meisje prutst nog wat met make-up en lotions, de rest slaapt. In de hoek ligt iemand luid te snurken. Buiten, op het pleintje met vijver, boompjes en bankjes, zit een medewerker naast een dakloze. De omsloten tuin zorgt voor een vredig aanzien. Toch hoor je ook hier de muziek van de cafés en het gejoel van het publiek. Zelfs de ramen van de meisjeszaal houden het geluid niet tegen. En ook niet het luide betoog van de dakloze. Tot diep in de nacht vertelt hij over zijn problemen, over de grote vragen en, natuurlijk, over God.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden