Eva-Maria Westbroek zet Nationale Opera & Ballet in lichterlaaie

opera

Rotterdams Philharmonisch Orkest/Eva-Maria Westbroek/Marc Albrecht

Jubileumconcert De Nationale Opera

****

Raar! Hoor je al die operaliefhebbers de hele tijd maar foeteren dat de Hollandse stersopraan Eva-Maria Westbroek veel te weinig in Nederland zingt, zit de zaal maar halfvol als ze er wél is. Hoe kan dat? Misschien dat de Nationale Opera & Ballet gisteravond bij het tweede concert voller zat, maar woensdagavond was het wel erg minnetjes en onfeestelijk. En dat terwijl het 50-jarig jubileum van De Nationale Opera met dit concert werd afgesloten.

Misschien waren de prijzen te hoog? Voor een stoel op de eerste rang moest zo'n 120 euro neergeteld worden. Daar kreeg de aanschaffer van een kaartje amper vijftig minuten pure muziek voor terug, waarvan nauwelijks veertig met Westbroek. Omgerekend is dat drie euro per Westbroek-minuutje. Ook dat is een beetje minnetjes en onfeestelijk.

Sorry dat dit stukje zo zeurderig begon, want even los van al deze muzikaal onbelangrijke parafernalia, wat was dit wel een overweldigend optreden. Gedurende de tijd dat Westbroek acterend en zingend op het podium stond, zette zij het theater in lichterlaaie. Ze deed dat in twee beroemde slotscènes. Die van Didon uit Berlioz' 'Les Troyens' en die van Salome uit de gelijknamige opera van Richard Strauss.

In Amsterdam zong Westbroek in 'Les Troyens' eerder de rol van Cassandre, die van Didon deed ze in Londen. Salome was helemaal nieuw voor haar. Pierre Audi bedacht een simpele mise-en-espace voor beide onfortuinlijke vrouwen en FettFilm zorgde voor eenvoudige, maar stemmige videobeelden.

Na de ouverture tot Wagners 'Rienzi', opruiend goed gespeeld door het Rotterdams Philharmonisch Orkest onder leiding van Marc Albrecht, stoof Westbroek vanuit de orkestbak via een loopbrug het toneel op om ons daar deelgenoot te maken van Didons smartelijke einde. In het recitatief vlak vóór de grote dubbelaria 'Je vais mourir' stuurt Didon haar tegenstribbelende begeleiders weg met de dwingende woorden: 'Je suis reine, et j'ordonne!' (Ik ben koningin, en ik beveel!) Nou, als dat via de woorden nog niet duidelijk was, dan liet de vocale invulling ervan geen enkele twijfel bestaan. Hier stond een versmade koningin die nog één keer haar macht liet gelden. Zó veel samengebalde vocale prachtpower in één persoon. Onvergetelijk.

Dat enorme en gulle volume, altijd warm en vol klinkend, werd door Westbroek afgezet tegen zinderende zachte passages. Westbroek heeft in dit stadium volledig controle over de kunsten en krachten die haar gegeven zijn.

Na de pauze lieten Albrecht en het orkest zich heerlijk gaan in de opzwepende 'Dans van de zeven sluiers', waarna nog in het slotakkoord de liggende Salome zichtbaar werd. Nu eens niet met het afgehakte hoofd van Jochanaan, maar met diens jas. De complete rol heeft Westbroek nooit gezongen, en ze zal dat waarschijnlijk ook niet meer doen, maar wat geweldig om haar in deze slotscène te hebben meegemaakt. Prachtig begeleid door Strauss-specialist Albrecht tekende Westbroek vocaal een compleet portret van deze getormenteerde vrouw. Kippevel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden