Euroslag meer Gronings en Vlaams dan Europees

GRONINGEN - Nauwelijks bekomen van de rellen in de Oosterparkbuurt, was het afgelopen weekend weer raak in Groningen, zij het onder vredelievender omstandigheden. Vrijdag vond er in de binnenstad een soort Eurotop plaats met popgroepen uit diverse landen, die samen de Euroslag uitvochten. Zaterdag werd in de uitverkochte Oosterpoort de 12e Noorderslag beslecht, de traditionele opener van het Nederlandse popjaar.

STAN RIJVEN

Duizenden bezoekers pendelden tussen zeven zalen heen en weer om niets te missen van de kleine veertig acts, die zich tussen pils- en patatkramen profileerden. Sommige stonden er voor de tweede keer, zoals de Drentstalige groep Skik, die wegens doorslaand succes in de Grote Zaal stond geprogrammeerd tussen succesvolle nieuwkomers als Anouk en Junkie XL. En, direct na de bestverkopende Nederlandse artiest van dit moment: Marco Borsato, die tot veler verrassing de BV Popprijs won. Niet iedereen kon zich daarin vinden. Het Borsato-gevoel is toch iets anders dan het Anouk-gevoel en daardoor is hij een vreemde eend in de bijt op de Noorderslag.

Borsato voor de NOS-radio: “Ik kan me dat wel voorstellen. Ik kom uit het middle of the road-repertoire, maar ik heb de afgelopen vier jaar mijn muziek ontzettend kunnen verbreden. Als je dan in het hol van de leeuw zo'n prijs krijgt, dat is heel bijzonder. Ik maak muziek voor zoveel mogelijk mensen, dat is kennelijk nu progressief.”

Ook vorig jaar maakte de prijsuitreiking - aan nieuwkomer Eboman - de tongen los. Traditiegetrouw ging die immers naar een band of artiest die zich in de loop der jaren voldoende had bewezen zoals Herman Brood, The Scene, The Nits en Mathilde Santing. Het heeft alles te maken met de grensvervaging die de popwereld is binnengeslopen. Enkele jaren terug werd house schoorvoetend gedoogd en nu vormt dat onder de noemer 'dance' een vast onderdeel. Maar de Noorderslag-organisatie heeft steeds meer moeite haar oorspronkelijke doelstelling in een festival te vertalen: “Een actueel beeld pogen te geven van de huidige stand van zaken in de Nederlandse popmuziek”. Waarom stonden bijvoorbeeld de dit jaar doorgebroken groepen Kardelen (Turks-Nederlandse rock), Arnhemsgewijs (Surinaams-Nederlandse R & B) of Vershki da Koreshki (Russisch-Tuvaans-Senegalese en Nederlandse crossover) niet op de Noorderslag?

Die vraag doemde in andere gedaante op tijdens de vierde Euroslag, die een dag eerder in de Groningse binnenstad zijn beslag kreeg. In acht zalen tegelijk traden 35 bandjes op die gezamenlijk een beeld moesten geven van de continentale popmuziek. Die bleek voor meer dan de helft uit Hollandse, een derde uit Groningse en een kwart uit Belgische groepen te bestaan. Vier Duitse, een Zweedse en een Spaanse band completeerden dit 'Europese' tableau. En wederom ging het uitsluitend om dance, gitaarrock, grunge en hiphop. Desondanks viel er van dit wandelfestival heerlijk te genieten. Als een soort 'Chambres d'ami' stapte je van een voormalige bioscoop (Grand Theatre) naar een huiskamer (Platform Theater) om via een fifties dansschool (Huize Maas) in een middeleeuwse kelder (Vera) of een studentensociëteit (Mutua Fides) te belanden.

Helaas, de belofte van organisator Igor Mönnink - “We hebben dit jaar gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit” - werd nauwelijks bewaarheid. De Belgische rappers van ABN bleven op kleuterniveau steken. Hun Spaanse collega's van 7 Notas 7 Colores misten de bekende pepers om hun raps nog enig elan te verschaffen en het Duitse trio Short liep vast in zijn eigen pose vol cliché-gitaarrock. Melony uit Zweden daarentegen bereikte het tegenovergestelde met dezelfde middelen. Op twee gitaren en een drumstel lieten ze je proeven van onstuimige liedjes die het midden hielden tussen The Kinks en The Jam.

Winnaar in deze beperkte Euroslag was zonder meer België. De 'grunge met glimlach' van Ashbury Faith bezat intensiteit dankzij de zielsnijdende zang waarin waanzin en ironie om voorrang streden. De als “best bewaarde geheim van Vlaanderen” aangekondigde An Pierlé verraste met een gedurfde sessie voor skippybal en vleugel. Woest wippend op de eerste attaqueerde ze de tweede met de aanvalskracht van John Cale. Toch bezat het 23-jarige talent meer uitstraling dan klasse. De grootste sensatie was de groep die zich aankondigde met: “We are De Bossen.” Deze drie Vlaamse primitieven recycleden alles tussen The Shangrilas, Blondie en Raymond van het Groenewoud tot rammelende oerrock van twee dames en een heer. Dankzij de sublieme combinatie van knipoog met slagkracht zag je bij De Bossen de schaarse bomen van deze Euroslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden