Opinie

Europa in actie

Bij de ingang van Karwei, de bouwmarkt, is een A-4tje opgehangen: ’Wij mogen uw tas doorzoeken.’ Daarnaast hangt dezelfde mededeling in het Pools. Ook elders in de winkel is de boodschap aangebracht, maar alleen in het Pools.

Dat ene Nederlandse exemplaar is bedoeld om beschuldigingen van discriminatie te ondervangen, krijg je de indruk. We zijn in de Bollenstreek, een van de eerste regio’s waar Poolse arbeidsmigranten midden jaren negentig hun geluk beproefden. De bollenboeren waren blij met ze, goedkope, hardwerkende krachten die nooit lastig doen, maar boeren blijven boeren en het economisch welkom gaat hand in hand met argwaan en vooroordeel.

Mijn vriend Dirk heeft op een van die parken een huisje, dat hij door Polen laat opknappen, ik hielp hem met de voorbereidingen. Er moest materiaal komen. Het dichtstbijzijnde adres is Karwei, Dirk stelde voor daarheen te gaan. „Njiet Karwai”, zeiden de Polen, „Bouwmat, Bouwmat.” Bouwmaat is een andere bouwmarkt, verderop. „Waarom Bouwmaat?” vroeg Dirk. „Bouwmat viel beter”, zeiden de Polen.

We reden naar Katwijk. Hier geen vermaningen voor de potentiële winkeldief, in het Nederlands noch in het Pools. Op het parkeerterrein de bekende bouwbusjes, Transporters, Transits, Vito’s. Zeker de helft droeg een Poolse naam. Bouwmaat richt zich op de beroepsklusser en profileert zich als ’ontmoetingsplaats’ voor ’professionals onder elkaar’. Er is een zithoek met gratis koffie en rond lunchtijd kun je er wat eten. ’Vandaag: goulash’. De kruidige geur reikte tot ver tussen de stellingen.

„Speciaal voor de Polen”, zei de filiaalchef, een enthousiaste jongeman met rood haar en sproeten. Bij de traditionele bouwhandel worden de nieuwe collega’s uit het Oostblok vaak niet zo vriendelijk behandeld, legde hij uit, en daarom doet Bouwmaat juist zijn best om het ze naar de zin te maken. Niet alleen met goulash, onlangs heeft het Katwijkse filiaal speciaal een Pool in dienst genomen, als een soort liaison-officer annex tolk.

De filiaalchef trommelde hem op, Lech, een vriendelijke veertiger die keurig Nederlands sprak en direct een praatje aanknoopte met ’onze’ Polen. „En, bent u tevreden?” vroeg hij aan Dirk, als opstapje voor een lofzang op de Poolse bouwvakker. Vakbekwaam, werken goed door, maken lange dagen en ze ruimen op voor ze weggaan. Allemaal dingen die voor Nederlandse bouwvakkers niet vanzelfsprekend zijn – al was Lech wel zo diplomatiek om dat er niet bij te zeggen.

Dirk wilde de mannen iets uitleggen over de benodigde materialen, Lech luisterde geduldig en vertaalde, de Polen knikten. Terwijl de bus werd ingeladen haalde Lech koffie en verrichtte nog wat zendingswerk.

„Wacht”, zei de bedrijfsleider toen alles was is ingeladen, en rende naar binnen. Even later was hij terug met een witte kartonnen doos, die hij een van de Polen overhandigde. Hij zat vol met Bouwmaat-aanstekers, – stanleymesjes en timmermanspotloden. Een van de mannen nam hem aan, knikte beleefd en glimlachte.

De bedrijfsleider sloeg voldaan de handen ineen. Zo had hij het bedacht, en zie, het werkte. Zo staat het in de economieboeken en zo gaat het in de praktijk. Waar ondernemer A een bedreiging ziet, ziet B een kans.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden