Euro's in Chicago snel verward met 'eurodollar-futures'

CHICAGO - Ira Harris is maar klein van stuk. En plateauzolen zijn verboden in de kuil waar hij in dollar termijncontracten handelt, dus zet hij het op een schreeuwen. Gisterochtend heeft hij goeie zaken gedaan op de Chicago Mercantile Exchange, een van de drie termijnbeurzen in Chicago. Hij was al om vijf uur 's ochtends op kantoor. Twee uur later tref ik hem in zijn rommelige kamertje, tien etages boven de beursvloer, met een sigaar in zijn mond. “Ik ben als een generaal. Ik bereid me voor op de strijd, lees kranten, bekijk mijn posities en maak een plan.”

INEKE NOORDHOFF

Tien minuten voordat de overheid de nieuwe werkgelegenheidscijfers bekendmaakt, begint de handel, zodat de markt er vast op kan vooruitlopen. Exact om half acht verschijnt op het bord dat er vorige maand 358 000 nieuwe banen bij zijn gekomen. Een gebrul breekt los. Alsof de duizend samengepropte mensen tegelijk orders krijgen, om van hard praten over te schakelen op zo luid mogelijk schreeuwen.

Van bovenaf bekeken lijkt het een groot schip, waar zoveel mensen in zijn samengeklonterd dat ze over de railing worden geduwd. Aan de randen staan de meeste mensen met gele jasjes aan: de goudjassen worden ze genoemd. Met handsignalen krijgen ze van de kantoornissen aan de rand van de beursvloer, door welke orders binnengekomen zijn. Dat gebaren ze door naar hun 'man in de pit', de handelaar. Ieder kantoor heeft zijn eigen kleur jasje, waardoor het een zee van kleur, beweging en geluid is. De handelaren in het midden bieden of kopen. Bij twijfel seinen ze de mogelijke prijs via de goudjas door naar de kantoormensen, opdat zij kunnen goed- of afkeuren.

Ira, gehuld in zwarte jas met blauwe kraag en fancy stropdas, handelt voor eigen rekening, dus hoeft niet zoveel te communiceren. Hij zoekt een mooie plek in het midden en betreurt nogmaals dat hij zo klein is. Ondanks die beperking slaat hij direct toe. Hij roept wat, schrijft wat, koopt wat en verkoopt wat. Razendsnel gaat het.

De meeste analisten hadden gerekend op 225 000 nieuwe banen. Het zijn er veel meer, dus de markt raakt er ongerust over dat de economie te hard groeit, en de rente misschien wordt opgetrokken om dat te dempen. En daarom dalen de koersen van de dollarfutures.

Voor veel handelaren maakt het niet zoveel uit welke kant de meute op gaat: als het maar beweegt, daar leven ze van. Ieder contract staat voor 1 miljoen dollar. Ira: “Ik kijk niet naar het geld, ik kijk naar de handel.” Hij verplicht zichzelf met ieder contract die miljoen dollar van dat ene contract over 90 dagen te leveren tegen de vandaag bepaalde prijs. Als de koers ondertussen zakt, zit hij goed. In het omgekeerde geval is de schade voor zijn rekening.

“We doen 500 000 tot 600 000 van deze contracten per dag op de beurs”, vertelt Ira terwijl hij aan een flesje Heineken lurkt in de Rivers bar onder de beursvloer. “Dan praat je over bedragen met 11 nullen”, rekent hij snel uit. Maar die bedragen gaan niet echt om, het gaat feitelijk om de rente, en dan alleen nog het verschil in rente tussen wat afgesproken is en wat de markt doet. Dat wordt door de verliezer bijgepast. “Wat we doen is het risico doorgeven. Je bent in feite steeds op zoek naar mensen die een stukje van je risico willen overnemen. Kijk als ik een biertje wil, en Heineken is de enige brouwerij, zal ik een stevige prijs moeten betalen. Zijn er meer, dan wordt het goedkoper. Daarom gaan mensen naar de beurs met hun risico's. Daar staan gelijk 20 partijen te bieden en krijg je dus een betere prijs.”

Na een kwartier al was gistermorgen de grootste hectiek voorbij: de toon is gezet, de markt zakt. Maar nog geen uur later gaat het weer omhoog: “Soms zijn er andere krachten aan het werk dan die je kent”, constateert Ira nuchter, terwijl hij ondertussen boven de koffie lachend tegenover collega's vertelt dat hij zo'n goeie deal heeft gedaan. Kenneth Rottman, een van die collega's, zit er stilletjes bij: “Ik weet het niet meer. Ik begrijp niet waar de markt heen wil.” Bijgevolg blijft hij maar aan de kant vandaag. “Het is vrijdag nietwaar.”

In de kuil van de Duitse marken is het rustig gebleven. het is maar een klein vloertje. Daar komen straks de ecu- en roebelcontracten bij, wijst Ira. Die roebel ziet hij wel zitten. De Mexicaanse peso doet het ook zo fantastisch, vertelt hij: “Voor Mexico hebben wij veel kunnen doen. Toen daar in 1997 de peso fors daalde, konden mensen zich indekken op onze beurs, omdat we net peso-futures hadden. Kijk je kunt wel naar je bank gaan om je in te dekken, maar ze laten je flink betalen.”

De euro's worden nog een probleem: de termijncontracten op dollars heten ook euro's, een afkorting van 'eurodollar-futures'. Deze dollarcontracten worden namelijk afgerekend op basis van de rente die Europese banken betalen voor Amerikaanse dollars. “Dat wordt een bron van spraakverwarring, daar moeten ze nog wat op bedenken. Daarom beginnen we maar met het contract 'ecu' te noemen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden