EU wil geen Italiaanse Afrikanen

Italië is groot en rijk, zeggen lidstaten, dus het vangt vluchtelingen zelf maar op

EU-landen voelen er niets voor de ongeveer 25.000 vluchtelingen uit Noord-Afrika die in Italië en op Malta zijn aangekomen over de EU te verdelen. "Daar is het te vroeg voor", zei eurocommissaris Cecilia Malmström (binnenlandse zaken) gisteren in Luxemburg, waar de ministers van asielzaken bijeenkwamen om over de consequenties te praten van de revoluties in Noord-Afrika.

Met het kleine Malta was een aantal EU-landen wel solidair. Dat heeft, anders dan Italië, geen vasteland om de vluchtelingen naartoe te brengen. Duitsland bood aan honderd mensen over te nemen, Tsjechië tien.

"Italië moet het vluchtelingenprobleem zelf oplossen", zei de Duitse minister van binnenlandse zaken Friedrich zondag nog. Zo hebben de EU-landen dat jaren geleden afgesproken. Volgens Italië is de situatie op het eiland Lampedusa een noodgeval. De andere lidstaten wijzen erop dat het niet nodig is dat Italië, met zijn ruim 60 miljoen inwoners en grote welvaart, de asielzoekers op Lampedusa laat zitten en de EU verantwoordelijk houdt voor de frustraties van de plaatselijke bevolking.

Op 31 maart zei de Italiaanse ambassadeur bij de EU dat er géén sprake was van massale instroom in Italië. Die opmerking staat in schril contrast met die van de Italiaanse minister van binnenlandse zaken Roberto Maroni. Die wekte gisteren opnieuw de indruk dat Italië het water aan de lippen staat. Maroni dreigde zelfs uit de EU te stappen.

Italië is begonnen met het verstrekken van humanitaire visa voor het Schengengebied. Het speelt hoog spel. Italië hoopt dat de vluchtelingen doorreizen naar andere Schengenlanden. De gevraagde solidariteit van de Europese landen komt dan vanzelf, redeneert Rome.

Eurocommissaris Malmström zei gisteren dat Italië volkomen in zijn recht staat als aan de criteria voor dergelijke visa wordt voldaan. Die zijn onder meer dat de visumhouder een paspoort heeft en in zijn bestaan kan voorzien.

Italië sluit ook nieuwe contracten met Noord-Afrikaanse landen om economische vluchtelingen terug te sturen. Dergelijke afspraken had Italië voor de Arabische revoluties met onder meer Libië. Ze werden door mensenrechten- en de VN-vluchtelingenorganisaties zeer bekritiseerd. Vooral als er al op zee bootjes werden onderschept en vluchtelingen werden teruggestuurd zonder de kans te krijgen asiel aan te vragen. Vooral Tunesische jongemannen op Lampedusa vragen vaak inderdaad geen asiel aan. Ze willen enkel werken in de EU. Maar er zijn op Lampedusa en Malta ook mensen die wel degelijk asiel willen vragen, onder hen steeds vaker mensen uit Somalië, Eritrea of Ivoorkust, die eerder in Libië woonden. Vanwege de gevaarlijke situatie in eigen land, kunnen zij niet teruggestuurd worden en is de kans groot dat zij een vluchtelingenstatus krijgen.

De Europese Commissie wees erop dat EU-landen niet zozeer onderling solidair moeten zijn, maar vooral met de Libische buurlanden Egypte en Tunesië. Die hebben net hun eigen revolutie achter de rug en ontvangen meer vluchtelingen uit Libië dan welk Europees land dan ook.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden