EU-commissie / Frankrijk weeklaagt over EU-post

Frankrijk is niet blij met de 'lichte' post Transport die eurocommissaris Barrot kreeg toegemeten. Wordt Parijs gestraft voor zijn stemgedrag bij de zoektocht naar een voorzitter voor de Commissie?

Met zijn 67 jaar zal de Fransman Jacques Barrot het oudste lid zijn van de Europese Commissie, maar daarmee is hij nog niet de éminence grise van de nieuwe ploeg. Afgaande op de Franse commentaren op zijn benoeming zal hij dat niet snel worden ook. Op basis van wat er de afgelopen weken in Frankrijk beweerd is over Barrot, lijkt het of hij voor de spoelkeuken nog te dom is.

Het lijkt erop dat Jacques Barrot, oud-minister met lange staat van dienst en tot voor kort fractievoorzitter van de regeringspartij UMP in de Assemblée Nationale, de dupe is van een brede Franse frustratie over de nieuwe commissie als geheel en de bescheiden plaats van Frankrijk daarin in het bijzonder.

Niemand zal beweren dat Barrot de grootste staatsman is uit de geschiedenis, maar als Franse gedeputeerden zijn benoeming tot Commissaris voor Transport kwalificeren als 'de ergste vernedering voor Frankrijk' sinds het ontstaan de Europese Unie, moet er meer aan de hand zijn.

Hoe is anders te verklaren dat Jacques Barrot nu bijvoorbeeld gehekeld wordt omdat hij geen Engels spreekt, terwijl voor zijn voorganger Michel Barnier hetzelfde geldt -en die is nu nota bene minister van buitenlandse zaken!- en de Fransen in Brussel te vuur en te zwaard strijden voor behoud van het Frans als officiële taal van de EU?

Bij de aanvaarding van het Verdrag van Nice, vier jaar geleden, moest Frankrijk al door de zure appel heen bijten dat er in het Europa van vijfentwintig niet langer plaats zou zijn voor twee, maar nog slechts voor één Franse eurocommissaris. President Chirac leek zich daar toen nog niet om te bekommeren. Hij wordt door velen gezien als een man die Europa te klein vindt voor Frankrijk, en die eerder naar de VN of het wereldtoneel kijkt dan tracht een coherente Europese politiek voor zijn land te formuleren.

Toen het moment gekomen was om iemand voor die ene post kandidaat te stellen, koos Chirac voor zijn vertrouweling Barrot. Een braverik met een keurig cv maar zonder geschiedenis. Rechts, katholiek en in die beide hoedanigheden gehoorzaam aan het gezag. Geknipt voor het fractievoorzitterschap toen zijn partij in 2002 wilde regeren zonder door het parlement voor de voeten te worden gelopen.

Zodoende passeerde Chirac een andere voor de hand liggende kandidaat, Pascal Lamy, de huidige Commissaris voor Handel, hoewel diens kandidatuur op de steun had kunnen rekenen van onder anderen de Duitse bondskanselier Gerhard Schröder en de Britse premier Tony Blair. Maar Chirac herinnerde zich hoe Lamy zich bij de hervorming van het landbouwbeleid ongevoelig had betoond voor last en ruggespraak, en bovendien is Lamy socialist.

Bij de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie, Barroso, zelf niet bepaald links georiënteerd, moet de kandidatuur van Barrot gemengde gevoelens hebben opgeroepen. Enerzijds had hij nu met een plooibare liberaal in plaats van met een zware socialist (Lamy) te maken, anderzijds was het als een belediging op te vatten dat Frankrijk geen grotere naam afvaardigde. Een en ander afwegend moet Barroso besloten hebben dat het moment gekomen was om Frankrijk betaald te zetten dat Chirac in de race om het voorzitterschap van de commissie een andere kandidaat, de Belgische premier Verhofstadt, gesteund had. Hij besloot Barrot een lichte post te geven. Transport, en dan niet langer gekoppeld aan Energie zoals tot nu het geval was, en ook niet meer met de uitbreiding 'relaties met het Parlement'.

Al roept Jacques Barrot dat het naar budget gemeten de vierde post is, Frankrijk is diep gegriefd. ,,Litouwen komt er nog beter af dan Frankrijk'', is de vileine constatering waarmee het land zichzelf nu kastijdt. De Baltische staat heeft het commissariaat Budget gekregen. En dat Nederland er met Mededinging vandoor gaat, waar Barrot voor opteerde, is ook een bittere pil.

Het geweeklaag is niet van de lucht. De vice-voorzitter van het Europees Parlement en Frans oud-minister Pierre Moscovici verwoordt de heersende gedachte dat Frankrijk 'gesanctioneerd wordt voor de arrogantie van Chirac'. De rechtse krant Le Figaro vreest dat nu de macht van de kleine, nieuwe lidstaten eigenlijk groter is dan die van de Europese aartsvaders Frankrijk en Duitsland, het 'Nieuwe Europa dat Donald Rumsfeld zo dierbaar is', gestalte krijgt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden