'Ethiek is iets persoonlijks'

VERVOLG VAN PAGINA 1

Iets anders is het, zegt Wiggers, als je de mensen om wie het gaat kent en je weet dat ze het niet erg vinden gefotografeerd te worden. Hetzelfde geldt voor publieke figuren, hoewel een fotograaf ook dan niet voorzichtig genoeg kan zijn. Wiggers: "Toen minister Pronk dit voorjaar terugkwam uit Somalie en een persconferentie gaf, werd het hem op een gegeven moment te veel. Hij had er zichtbaar moeite mee alles wat hij gezien had uit te leggen. In zo'n geval zal ik dan niet zomaar een foto maken. Je hoeft het niet eens expliciet te vragen, er zijn zoveel andere manieren om er achter te komen of je het wel of niet kan doen. Even knikken met de camera, of een blik, dat zegt genoeg."

Ondanks het wangedrag van veel collega's ('In Nederland zijn de fotografen in het algemeen overigens nog netjes vergeleken met fotografen en cameramensen uit Duitsland of Italie, die slaan echt alles, als het moet zelfs letterlijk') gelooft Wiggers niet dat een vaste gedragscode zin heeft: "Ik denk niet dat het werkt. Er spelen altijd dingen die niet op dat lijstje staan en daar zullen journalisten zich dan weer op beroepen. Bovendien: je kunt een journalist niet binden in zijn nieuwsgaring. Het is al aardig als er over gepraat wordt."

"Een fotograaf zei me: de Bijlmer is belangrijk. Toen zei ik: dat geloof ik niet. Hoe belangrijk is dat ene beeld van een huilende Surinamer dat misschien een keer vijf kolom groot in de krant staat? Het zijn twee mensen die twee belangen hebben. Voor de fotograaf geldt meestal toch op de eerste plaats het geld en de eis van de opdrachtgever die zegt dat hij hoe dan ook met iets thuis moet komen."

Wiggers vertelt tot wat voor toestanden dat kan leiden. "Toen in 1990 de Anthony Nesty verongelukte hingen er in het gebouw van de SLM in Amsterdam allemaal lijsten met namen van verongelukte mensen. Daar kwamen veel mensen naar toe om te kijken of er ook een familielid van hen bijzat. En je kunt op je vingers natellen dat die kans groot was. Ik heb gevraagd of ik een foto van de directeur mocht maken, zo'n foto zei genoeg vond ik. Maar terwijl ik daar stond zag ik ook iemand naar binnen glippen, heel stiekem, zonder zich aan te kondigen. Ik hoorde even 'klik' en zag hem weer wegschieten."

"Moet je die mensen dan zo fotograferen, denk ik dan? Het idee dat er bij die mensen iets kan zijn blijven hangen in de trant van: we waren daar in dat SLM-kantoor en toen was er die vervelende fotograaf... Kijk, dan wordt vrije nieuwsgaring een schijnargument. De krant ligt morgen weer in de kattebak. En de fotograaf? Die maakt de volgende dag weer een foto, van Lubbers of een andere ramp of een demonstratie. Maar de mensen die achterblijven, die zitten er mee."

"Weet je wat het is? Ethiek is iets persoonlijks, je kunt het niemand opleggen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden