Eten op reis

Straks trekken we er weer met z'n allen op uit. De wijde wereld in. En we gaan weer lekker uitheems eten. Dat durft de Nederlandse toerist nog niet zo lang hoor! Onze mollige Ford uit de jaren vijftig zakte bijkans door z'n veren als we met z'n vijven naar Italie trokken. Een soort wereldreis was dat. Mijn moeder had al weken tevoren lapjes staan wecken en grote blikken margarine ingeslagen. We namen een mud aardappelen mee. Want mijn vader had gelezen dat ze daar alleen maar macaroni aten. En dat bliefde hij niet. Sinds ze in een Frans restaurant eens achteloos een hand schelpdieren op zijn bord hadden laten kinkelen, hoefde buiten eten ook niet meer voor hem. De Hollander at Hollands in het buitenland.

Het was een simpele tijd. Wij konden nog zonder reservering terecht op de camping van Beaune, hoofdstad van de Bourgogne, waar we onmiddelijk sherry aangeboden kregen door een paar Spanjaarden op een motorfiets. Hun belangrijkste bagage. Om ook wat terug te doen haalden we gauw een liter wijn om de hoek, die net als bij de melkboer voor je uit het vat werd getapt. En ja, toen smaakten die lapjes toch anders dan thuis. Van de gesmolten margarine kregen we pas een paar dagen later last.

Ach ja, de jaren vijftig. Schoolreisjes naar Ouwehands Dierenpark en Doorn, een zakje boterhammen in een geleend rugzakje en karnemelk met bessesap. Fietstochten naar de Veluwe, met het Kookboekje voor Kampeerders erbij (3e druk, 1949). Rijstebrij en gebakken aardappelen, maar ook 'morieltjes en cantharellen'. Ik herinner me nog dat we zakken vol van die paddestoeltjes plukten. Dat je ze nu nergens meer kunt vinden ligt ongetwijfeld aan onszelf. Maar toen gold het als sportief en romantisch je kostje zelf in het bos op te scharrelen. Padvinders leerden dat. We wisten toen nog maar weinig!

Wat onthoud je dat goed, eten op reis. Ik herinner mij de Provolone Affumatico net zo scherp als de Solfatara, een spectaculaire camping in een rokerige vulkaankrater bij Napels. Wij kochten die peervormige rookkaasjes met een touw erom bij een rommelig winkeltje daar in de buurt en we lieten ze smelten op de eerste broccoli van ons leven.

Later trokken we, meewarig nagewuifd door de buren, naar IJsland. Met de rugzak vol spek en droogvoer de lavawoestijn in. Terug in Reykjavik moesten we een uur wachten voordat we aan de beurt waren in een klein olijfgroen restaurant, waar we verse zalm met dille aten en het onvergetelijke eerste glas witte wijn dronken na zes weken onthouding.

En nu: zalm bij de dorpswinkel, Provolone in de supermarkt en broccoli bij elke groenteman. Nu heeft bijna iedere Nederlandse slijter een wijntap. Waar kijk je nog van op in Europa? Gelukkig zijn er gidsjes die adressen geven waar je de echte landskeuken nog kunt proeven. Ze zijn samengesteld door mensen met een fijne neus en een bescheiden beurs, die het land goed kennen.

Een voorbeeld. Vorig jaar zijn we in Portugal, op weg naar Lissabon, de Rough Guide volgend, speciaal afgestoken naar Leiria. We waren op zoek naar een onder Portugezen beroemd eethuis 'Tromba Rija' in Marrazes. We wilden het al bijna opgeven toen ergens op een deurtje onder de bougainville allerlei betaalpasjes bleken te hangen.

Achter dat deurtje een kleine eetkamer, waar geen plaats voor ons was. We werden daarom met een glas goudkleurige vinho abafado gestald in een tussenruimte. Daar stond van alles op een houten tafel, kaas uit de streek, ingelegde stukjes worst, brood van het huis. Neemt u maar, dan valt het wachten niet zo lang. Alles was bijzonder, net als de maaltijd, die volgde, de cabrito (geitje) met heerlijke Portugese aardappelen en de zes(!) soorten pudding toe. Mamma, de ster-kok, stond met haar petje op in de keuken en kwam er niet uit. Haar zoon regelde de bediening in de kamer. Geen zweem van de opgeschroefde deftigheid, die je in het betere restaurant de keel zo toe kan snoeren. De gerant had vier kinderen geadopteerd. Drie mooie meisjes en een bink van een jongen. Zij zullen het restaurant voortzetten. Want de geheimen van zo'n goede keuken horen binnen de familie te blijven.

Wij hadden er op de terugreis graag nog eens heen gewild. Maar helaas, een van ons werd in Lissabon ziek na een bord Acorda de gambas in een cafe. Een broodpap met garnalen en een rauwe eierdooier: salmonella in het kwadraat. Riskant dus, dat eten op reis. Maar geldt dat niet van bergklimmen of duiken of vliegen? Of van lapjes uit de weck?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden