Et la vie continue

WIM BOEVINK

Tegen de boekhandel aangeleund zat een man op zijn hurken. Achter hem stond 'De Amerikaanse prinses' van Annejet van der Zijl in de etalage. De man droeg een mouwloos vest over een trui met capuchon. Naast hem stonden twee agenten. Een van hen bladerde door een stapeltje papier.

'Je geeft iets en je wilt iets terug', zei de bladerende agent tegen de man op de hurken. 'Dat is bedelen en dat mag niet, Hakim.'

De man die kennelijk Hakim heette zei niets.

'We hebben klachten gekregen, Hakim.'

Hakim zweeg.

'Elke pagina begint met de zin 'Hakim weet niks'. Je lijkt wel een collega van ons. Wij weten ook niks.'

Ik kende de man. Hij stond hier vaker, bood zijn poëzie aan en vroeg er dan geld voor.

Ik vroeg me af of dat bedelen was.

De agenten gaven hem een waarschuwing.

Ik betrad de boekhandel, snelde enkele koppen in de buitenlandse kranten - allemaal over de terreurdreiging, het brein achter de aanslagen was nog niet dood verklaard - en dwaalde even af bij de aankondiging van een reportage in de Süddeutsche Zeitung waarin werd stilgestaan bij het uitbrengen van de eerste Lederhosenseksfilm, precies veertig jaar geleden.

Duitsland en Alpensoftporno, ja dat is een beschouwing waard. Weidmannsheil in Spitzenhöschen. Zij: 'Dieser Wein ist aber scharf.' Hij: 'Das hat er mit mir gemeinsam.' Veertig jaar Lederhosenseks. Hoe bijzonder dat Duitsers voor geen enkel jubileum terugschrikken.

Ik dacht aan Hakim buiten.

Hij stond er nog.

De agenten waren verdwenen.

Toen ik hem wilde passeren bood hij mij zijn gedichten aan. Het was een stapeltje fotokopieën, bijeengehouden met een roze strikje door twee geperforeerde gaatjes.

'Wat kost het', vroeg ik.

'Vier euro', zei hij.

'Ik heb hier één vijftig,' zei ik.

'Goed', zei hij.

'Hoe gaat het', vroeg ik.

'Ik ben ziek', zei hij. En draaide zich om.

Ik bladerde. Elke pagina begon met 'Hakim weet niks.' Sommige gedichten waren maar half gekopieerd, ze hielden halverwege hun regels op. Verder veel verwardheid. Een proeve:

Zoveel tranen, ik ben toch vergeten wat ze hebben gezegd. O mijn God ik heb zoveel verteld maar niemand die mij serieus neemt. O mens hoe lang wil je nog voor de waarheid vluchten. Gedraag je je (sic) wijs rechtvaardig, want de zeeën is een druppel. Ik ben vertrokken.

Thuis belde ik mijn oude moeder. Ik had haar lang niet gesproken. Ze klonk vrolijk.

'Zal ik zondag langskomen?' vroeg ik.

'Wacht, ik kijk even in mijn agenda', zei ze.

Ze legde me neer. Ik kende haar agenda. Daarin schreef ze vooral op welke afspraak ze achteraf had gemaakt.

Het duurde even. Ik hoorde haar in de verte spreken. Ik vroeg me af of er iemand bij haar was. Daarna een zacht vloekje.

'Ik sprak tegen de afstandsbediening', zei ze.

En barstte in lachen uit.

Ik lachte ook.

We pakken onze levens weer op.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden