Escargots

In de serie De groentetuin volgen we de tegenslagen en bescheiden succesjes van moestuinbeginneling Alma Huisken. Aflevering 11.

Vlierbomen of lei-peren? Een brandnetelbos of nette bonenrijen? Ook in moestuinen dient het oude thema nature versus nurture zich aan: kies je voor de natuur die haar vrije gang mag gaan of voor een universum dat aan banden is gelegd door menselijk ingrijpen? Op mijn landje mondt de tegenstelling doorgaans uit in een klinkende zege voor de natuur. Doorgaans, maar niet altijd.

Iedereen gun ik een moestuin. Wat een plezier beleef je toch aan het voorbereiden van groentebedden en aan het planten van zoiets als jonge sla, nooit mooier bezongen dan door dichter Rutger Kopland. Daar gaan ze al de aarde in, als een dubbele rij groene knopen op een zwart vest, met een slokje water in het knoopsgat. Sla! Straks een dagverse krop serveren met bieslook, naast aardappeltjes en tijm, ook al van eigen teelt. Spinnend van de voorpret verliet ik de tuin, vorig jaar, en verwachtte gedijend gewas bij mijn terugkeer, enige dagen later. Maar aan de rand van slabed en kruidenperk tuimelde ik in een afgrond: twaalf slaplantjes gepoot, toegesproken, begieterd en met zorgen omringd, acht opgegeten. En de tijm? Zelden was het woord 'verorberd' meer van toepassing.

Ik tilde een blad van een resterende slaplant op en zag een nest dikke slakken. Zou de stand 'natuur-ik' altijd in mijn nadeel zijn? Eerder al knaagden rupsen zich ruim baan door vier kolen, hipte een kraai onder mijn ogen lomp bovenop een pompoenstek (stuk) en legden zes broccoliplanten het af tegen wat er verder nog door het luchtruim ijlt. Eigenlijk wel knap hoe nauwgezet onze gevederde vrienden de broccoli tot op het bot wisten af te kluiven.

Beteuterd bekeek ik de belabberde resten. Wat nu? Cacaodoppen. Peulen van cacao leveren niet alleen grondstof voor chocola, de doppen worden verkocht als voedend tapijt voor moestuinen. Een Belgische kweker tipte me dat deze bodemverbeteraar ook slakken weerde, wegens het ruwe oppervlak. Ik strooide de doppen rond en dagenlang hing er een aparte geur boven de bedden -niet zo weeïg als de uitstoot van de oude Droste-fabriek in mijn woonplaats, maar dieper, kruidiger, als in een oerwoud. Eén nadeel ontvouwde zich: na een tropische moesson waren de doppen niet langer ruw maar soppig glad. Ook de laatste slakroppen en tijmblaadjes verdwenen in de malende mondjes van familie slak. Dit vroeg om keihard optreden.

Het toeval leek me te helpen. In een tuincentrum rekende ik nieuw, jong gewas af. Naast mij dramde een deftige dame met een hoog aardappel-in-de-keel-gehalte dwars door mijn conversatie met de caissière heen. Haar stentorstem ('Júffrouw!') informeerde naar escargots. Ik rook de bubbelend-hete kruidenboter al, met veel bieslook en tijm, zo de slak het mij vergunde. De aardappeldame bedoelde echter 'Escar-go!', een middel dat de beestjes op ecologische wijze om zeep helpt, aldus de fabrikant. Ik reikte naar een pak en las de belofte: slakken eten de korreltjes op, sluimeren zacht maar definitief in en als vogels deze escargots eten hebben ze er geen last van. Terugfietsend naar de tuin weifelde ik, indachtig de sympathieke beginselen van ons gifvrije complex. Gold dat ook voor een 'eco-verdelger'? Toen ik, eenmaal weer tussen de andijvie, een heel bataljon slakken werkelijk kon horen smakken, aarzelde ik niet langer, snelde terug en vergreep me aan een gezinsverpakking.

Gelukkig was ik niet de enige. Ook collega's strooiden de wonderkorrels rond. Het werkte, want alle jonge bladgroente bereikte volwassen proporties. Zou ik het eindelijk eens winnen van moeder natuur? Een ervaren collega kwam de uitdijende groenten en kruiden bekijken en uitte haar bewondering. Ik knapte van trots. Maar haar blik brak toen ze de gifgroene korrels ontwaarde, die het plotselinge succes verraadden. ,,Kijk, kijk'', luidde haar bedaarde commentaar. ,,Jij moet duidelijk nog leren dat je de natuur ook iets gunt'' en kuierde filosofisch weg. Ze liet een morele verliezer verpletterd achter. Iemand die deze lente eerst maar eens dikke barricades van schelpen opwerpt, rond sla en tijm.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden