Erotische spelletjes die niet bevredigen

Theater

Tanizaki De Warme Winkel ***

Een voorstelling over een obscure Japanse schrijver, ga er maar aan staan. Maar theatercollectief De Warme Winkel werkte eerder met onbekende Oostenrijkse en Russische schrijvers, dus de stap naar Junichiro Tanizaki (1886-1965) lijkt niet zo groot.

Kenmerkend voor deze schrijver is zijn fascinatie voor erotiek en sadomasochisme en zijn omschrijving van de botsing van westerse invloeden en het traditionele Japanse leven. Denk bijvoorbeeld aan de opkomst van het elektrische licht, een enorme verandering in het door lantarens verlichte, schaduwrijke leven van veel Japanners.

Met hulp van Makiko Goto op de koto, een langgerekt snaarinstrument, proberen Vincent Rietveld, Ward Weemhof en Mara van Vlijmen enkele verhalen van Tanizaki tot leven te wekken. Maar eigenlijk tonen ze vooral hun worsteling met het onderwerp en elkaar.

De setting is redelijk eenvoudig: op de grond wat judomatten, een achterdoek van gekreukt bruin papier (geschikt voor schaduwspel en projecties) en aan de zijkant lange stroken van hetzelfde papier. Verder nogal wat rommel, een drumstel en vooral veel lampen om een mysterieuze sfeer op te roepen. De drie spelers beginnen in hun dagelijkse kloffie en transformeren dan door middel van schmink, kimono's, pruiken, schaduw- en 'poppenspel'.

Centraal staat Tanizaki's in dagboekvorm geschreven roman 'De sleutel', over de erotische spelletjes tussen een oudere professor, zijn vrouw en haar minnaar. Een onontwarbare driehoeksrelatie waarin de vrouw de spil is. De drie spelers spiegelen dit verhaal met hun eigen dagboeken van het repetitieproces en de (al dan niet erotische) spanningen die hierbij heersen. "We lijken wel vreemden voor elkaar", schrijft Mara in haar dagboek. Een zin die in Tanizaki's roman niet zou misstaan.

Op zich verweven de drie Tanizaki's thema's vakkundig met hun eigen rommelige stijl. Hyper, schreeuwend en giebelend rennen ze rond, schijnbaar intiem maar zonder elkaar echt in de ogen te kijken.

De afwisseling hiervan met verstilde Japanse sferen lijkt goed te kloppen, maar werkt in de praktijk niet doordat het te karikaturaal wordt. Dat voorzichtige geschuifel met lantarens in de hand, de schmink en de ondoorgrondelijke blikken, het is allemaal veel te grof en te bot ingezet. De paar verrassende, echt spannende scènes (vooral Rietvelds beschrijving van een opwindende ervaring is meesterlijk) zijn te schaars en te kortdurend om echt te beklijven.

Voeg daarbij de slecht verstaanbare en vage dagboekteksten van Goto en wat overblijft is, ondanks alle aanstekelijke hilariteit en enkele erotische momenten, een onbevredigende avond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden