Review

Ernst maakt katse afkomst zo innemend

Wat doe je anno 2001 met een boek waarin de hoofdpersoon een 'juffrouw' wordt genoemd? Een boek waarin het kwaad verpersoonlijkt wordt door de al lang verjaarde verderfelijkheid van een schijnheilige deodorant-fabrikant? Waarin op de plaats van handeling, het oer-Hollandse Killendoorn, in de verste verte geen immigrant te bekennen is, slechts oppassende, witte Nederlandse burgers en poezen?

Toen producent/scenarioschrijver Burny Bos in 1998 bij de verfilming van Annie M. G. Schmidts 'Abeltje' op vergelijkbare vragen stuitte, besloot hij het materiaal te moderniseren. De in de jaren vijftig nog vijftien jaar oude Abeltje werd in de film een jaar of elf; hij kreeg een skateboard, een donker vriendinnetje, een hippe soundtrack en een supersnelle beeldenwisseling.

De Annie M. G. Schmidt-fans die dat spektakel toen met lede ogen hebben aangezien kunnen nu opgelucht ademhalen want in de verfilming van 'Minoes' is Minoes, de juffrouw die ooit een poes was, gewoon een juffrouw gebleven. In de stijlvolle gedaante van de perfect timende Carice van Houten is Minoes heel erg een juffrouw zelfs. Een die ondanks haar katse afkomst beleefd met twee woorden spreekt en netjes haar excuus aanbiedt als haar katse neigingen (bij iedere hond snel de boom inklimmen, blazen tegen enge mensen, sardientjes in razend tempo naar binnen smikkelen) haar weer eens in verlegenheid brengen. Een fijnzinnige juffrouw is Minoes, zoals dat hoort voor een juffrouw die ooit een poes was, en zoals dat ook hoort voor een creatie van 's lands meest fijnzinnige kinderboekenschrijfster.

Wat deze geestige, subtiele Minoes-verfilming zo nog het meeste duidelijk maakt is dat de wereld van Annie M.G. Schmidt ook helemaal geen update nodig heeft. Ze mogen dan nog verwijzen naar de jaren zeventig, ontdaan van het jaartal zijn de personages in deze film tijdloze Hollandse archetypes: de verlegen journalist Tibbe, de huichelachtige fabrikant Ellemeet, de tuttige hospita Mevrouw van Dam, de joviale haringman Harry. Het Killendoorn uit deze verfilming is van nu en vroeger tegelijk, een universum dat nog het meest doet denken aan de naïef-absurde Hollandse werelden van Alex van Warmerdam, zij het dan dat diens volwassen cynisme is ingeruild voor een blij-makende, kinderlijke lichtvoetigheid.

Erg goed gelukt en grappig zijn de sprekende poezen die je al gauw zo ernstig neemt dat je vergeet dat poezen eigenlijk geen vergaderingen houden of 'shoot-outs' organiseren. Je gelooft zo dat in de onnozele buurtkat Simon Wim T. Schippers schuil gaat, in de locale, krolse Casanova Hans Teeuwen en in de cynische Jakkepoes Annet Malherbe. Net zoals je gelooft dat Carice van Houten een poes is in een verkeerd lichaam. De Vlaamse regisseur Vincent Bal gaf zijn acteurs de opdracht hun personages serieus te nemen en die ernst heeft gewerkt. Dat maakt van 'Minoes' een film die je van begin tot einde met een glimlach beziet, en het liefst direct daarna nog een keer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden