Ernest van der Kwast zoekt liefde

Schrijver Ernest van der Kwast spit kranten door, zoekt berichten over de liefde en maakt zijn eigen verhaal. Dit keer: zeilmeisje Laura Dekker was plotseling groot en ging trouwen.

De dag waarop Laura Dekker en Daniël Tealman elkaar het ja-woord gaven, was blauw en wit. Er dreven grote koepelvormige wolken in de lucht, maar het was zonnig en warm. Ze waren beiden blootsvoets en droegen niet al te overdreven kleren. Hij was niet in pak, zij droeg wel een jurk, maar die was eenvoudig, zonder sleep. Om haar hoofd had Laura een krans van bloemen die ze in de ochtend zelf had geplukt.

Ze hadden elkaar twee jaar geleden leren kennen in Nieuw-Zeeland en het was liefde op het eerste gezicht geweest. Zij was negentien, hij 31. Zij was Nederlandse, hij Duits. Ze spraken Engels met elkaar, in het begin wat onhandig en gebrekkig. Nu alleen nog met een accent. Je kon het zelfs horen in dat ene woord, dat ze in de middag tegen elkaar zouden zeggen. Hun ouders waren overgekomen uit Europa en vormden met een aantal vrienden de besloten kring waarin het huwelijk zou worden voltrokken.

Dick Dekker, Laura's vader, was via Zuid-Korea naar Auckland gevlogen. Hij was twee dagen eerder in de ochtend aangekomen en was met een gloednieuwe huurauto naar Whangarei gereden, de noordelijkste stad van het Noordereiland. Laura was er in september 1995 geboren, op de boot waarmee hij met zijn vrouw Babs een wereldreis maakte. Dat huwelijk was op de klippen gelopen. Al tijdens de reis waren er scheuren ontstaan. Bij de Fiji-eilanden had Laura's moeder genoeg gehad van het zeilen en stapte met haar baby van boord. Haar man was woedend en maakte de boot los. Hij voer alleen naar Australië, maar daar stond zijn vrouw bedremmeld op de kade met hun dochter. Ze hadden het vliegtuig genomen.

De eerste vier jaar van haar leven zou Laura op zee doorbrengen. Daarna gingen ze aan wal. Nog geen twee jaar later waren Dick en Babs uit elkaar. Hun huwelijk was niet bestand tegen land.

Hij had zijn schoonzoon één keer eerder de hand geschud, maar toen was hij nog een vriendje. Een jongen waar hij niet al te veel belangstelling voor had getoond. Hij was lang en knap, maar ook veel ouder dan Laura. Dick had niet kunnen bevroeden dat hij een jaar later terug zou vliegen naar Nieuw-Zeeland voor haar huwelijk.

Daniël werkte als duikleraar in Tutukaka en woonde met Laura op een boot, precies zoals Dick met haar had gedaan na de scheiding. Kim, zijn jongste dochter, was bij haar moeder gebleven, Laura was bij hem komen wonen, in een houten kotter die hij zelf had gebouwd. Haar meisjeskamer was een hut met een klein, rechthoekig raam.

Dick was de laatste die aankwam in Whangarei. De ouders van Daniël en Laura's moeder en haar zusje waren er al. Het eerste wat Dick deed, was zijn dochter kussen. Daarna omarmde hij zijn aanstaande schoonzoon, die een kort moment niet wist wat hij met zijn eigen armen moest doen. Later, bij de lunch, praatten ze allemaal gemakkelijk met elkaar. De gesprekken gingen niet over grote dingen. Het was een kennismaking, twee families die bij elkaar waren gebracht door hun verliefde kinderen. Dick wisselde soms een blik met Daniël. Hij zag dat Daniël meer wist, dat zijn dochter hem alles over haar leven had verteld, een verhaal waar hij Dick een grote rol in had gespeeld. Ze had voor hem gezorgd toen hij een burn-out had gekregen, een donker jaar op een boot.

Anders dan Babs vond Dick zijn dochter niet te jong om te trouwen. Ja, Daniël was twaalf jaar ouder, maar Laura was op haar beurt veel ouder dan ze was. Toen ze tien jaar was, zeilde ze zes weken alleen door Nederland, toen ze dertien was, maakte ze de oversteek naar Lowestoft, waar de havenautoriteiten haar niet zonder begeleiding terug lieten gaan. Haar vader moest overkomen, maar die liet haar na aankomst alsnog alleen naar Nederland varen.

Op haar zestiende werd Laura de jongste zeiler die solo rond de wereld was gegaan. Het verlangen naar het waterige deel van de wereld had ze van haar vader. Hij had deining nodig, donker water, zoute wind. Te lang vaste grond onder de voeten was slecht voor het gemoed.

Ze was 518 dagen onderweg geweest. Haar vader had haar vanaf de kade in Gibraltar zien vertrekken, een meisje op weg naar de horizon. Via de Canarische eilanden was ze naar het Caraibisch gebied gevaren. Ze zeilde door het Panamakanaal, over de Grote Oceaan, waar ze walvissen had zien zwemmen, via Australië naar Zuid-Afrika. Ze zou nooit de storm vergeten waarin ze terecht was gekomen vlak bij Kaapstad. 55 knopen, verkleumde handen en een zeil dat klem zat.

Nu stond ze als bruid naast haar vader. Hij mocht haar weggeven. Het gras onder haar blote voeten was lichtgroen, sommige stukken van het veld waren nog geel. Dick keek naar Laura's moeder, de vrouw waarmee hij ooit getrouwd was geweest. Ze had tranen in haar ogen, zag hij. Het was het moment, het geluk. Iedereen glimlachte. Hij hield zijn dochter nog heel even bij zich. Drie keer had hij haar opgezocht tijdens haar reis rond de wereld en in iedere haven die ze had aangedaan, had ze hem gebeld. Maar in Gibraltar, op de kades van São Nicolau, Darwin en Port Elizabeth had hij niet het gevoel gehad dat hij nu had, een gevoel van afscheid.

Eenzaamheid, zeggen ze, is de grootste vijand van de solozeiler. Francis Chichester, die in 1967 in 266 dagen, met slechts één stop in Sydney, de wereld was rond gezeild, bestreed de eenzaamheid met drank. Hij was verzot op gin-tonic en had een biervat aan boord. Gevraagd naar zijn moeilijkste moment tijdens de reis was, antwoordde hij: "Toen de gin op was."

Laura had zich geen enkel moment op zee eenzaam gevoeld. "Af en toe zie ik best wel tegen de aankomst op", had ze een keer tegen haar vader gezegd. Er waren tranen in zijn ogen gekomen.

Hij liet haar los, liet haar gaan, maar fluisterde haar tegelijk vier woorden toe: "Ga nooit aan land."

Ernest van der Kwast is schrijver. Onlangs verscheen zijn nieuwe roman 'De ijsmakers'.

Het zeilmeisje

en de huwelijksboot

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden