Erelijst Van Moorsel compleet

MEXICO-STAD, AMSTERDAM - Op het ritme van haar favoriete muziek, met veel René Froger, gaf Leontien Zijlaard-van Moorsel gisteren op de olympische wielerbaan van Mexico-Stad een demonstratie van haar grootste kwaliteiten: hard fietsen en pijn lijden. Een uur negeerde ze alle protesten van haar lichaam. Daardoor verpulverde Van Moorsel het werelduurrecord dat op naam stond van haar oude plaaggeest Jeannie Longo.

Volgens Michael Zijlaard had zijn echtgenote Longo's record (45,094 kilometer) vermoorseld. De voordelige marge was bijna een kilometer. Na een race met heel vlakke rondetijden -minimaal 25.7 en maximaal 26.3 seconden- kwam 'Tinus' uiteindelijk tot een afstand van 46,065 kilometer. Na binnenkomst moest ze aan een zuurstoffles. In de armen van haar ouders Harrie en Martha, die al van alle successen en tegenslagen getuigen waren, kwamen daarna de emoties los. ,,Ik ben niet snel trots op mezelf, maar nu wel. Mijn carrière is af.''

De aanloop naar de recordpoging leek tot het laatste moment ongelukkig. Bij het warm rijden gleed Van Moorsel gisteren nog onderuit. Dauwdruppels op het pasgeverfde beton hadden de baan glad gemaakt. ,,Michael heeft daarna lang op me ingepraat. Kom op Ties, je bent er nu klaar voor. Toen heb ik de knop omgezet en heb ik gedacht: niet zeiken, het weer is ideaal, het is de tweede dag van mijn ongesteldheid, ik trap wel door alles heen.''

,,Ik had superpootjes. Maar vooral de laatste tien minuten waren onmenselijk zwaar. Je heb dan al lang in de verzuring gereden. Alles deed pijn: mijn longen door de ijle lucht, schouders, zitvlak, billen. Maar je moet door. Op moeilijke momenten heb ik veel gedacht aan Japie (materiaalman Jaap van der Wolf, in 2001 overleden, red.) aan wie ik op zijn sterfbed had beloofd dat ik het record zou pakken. Toen ik een donkere wolk zag, dacht ik: daar zit Japie, hij kijkt mee.''

Met haar prestatie in Mexico werkte de 33-jarige Brabantse de enige hiaat in haar erelijst weg. Ze won verder alles. Ze werd negen keer wereldkampioen (in vier disciplines), ze won in Sydney drie gouden en een zilveren olympische medaille, ze was twee keer de beste in de Tour Féminin en sinds 1985 hoorde ze 27 keer het volkslied spelen na een nationaal kampioenschap. Eerzuchtig zette ze na de Spelen van Sydney haar zinnen op een prestigieus maar zelden beoefend onderdeel van de wielersport. Haar mislukte poging in Manchester op 12 september 2001 kon haar ambitie niet breken.

In de voorbereiding van dit jaar zocht ze meer dan ooit de grenzen van haar fysieke en mentale vermogens op. Dat zorgde met harde confrontaties met zichzelf. Haar inzinkingen leidden tot het mijden van wedstrijden. Liever verkoos ze de stilte van de hometrainer op haar slaapkamer of van de trainingsbanen in Sloten en het Duitse Büttgen, waar ze veel temporondjes trapte achter de derny van haar man.

,,Ik heb een jaar lang een gevecht met mezelf gevoerd. Ik heb zoveel pijn geleden. Als ik op mijn rollers thuis bezig was, konden Michael en mijn schoonmoeder het vaak niet aanzien. Ze vonden mij gewoon gestoord. Daarom heb ik nu hetzelfde gevoel als in 1998 toen ik in Valkenburg wereldkampioen werd. Toen overwon ik alle ellende, nu heb ik dat ook gedaan. Dit is voor mezelf veel mooier dan mijn drie plakken Sydney.''

Op de Spelen van Athene wil Van Moorsel haar loopbaan afsluiten met een medaille. Hoelang haar werelduurrecord stand zal houden, liet haar gisteravond -bij een glas Bailey's- even koud. ,,Ze zullen het niet voor niks krijgen.'' Zou ergens in de Franse Alpen gisteravond bij een kleine tanige vrouw van in de veertig alweer wraak geboren zijn? Van Moorsel: ,,Longo? Ze mag het van mij proberen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden