’Er wordt van je verwacht dat je gaat slaan’

Ze worden opgeleid om hun land te verdedigen tegen vijandige legers. Maar in de praktijk worden Israëlische soldaten en reservisten in de bezette gebieden veelal belast met een heel ander soort taken dan ze voor zijn opgeleid. Israëlische klinische en onderzoekspsychologen worden al jaren geconfronteerd met soldaten die lijden aan posttraumatische stress. Die wordt door het leger niet onderkend en dus niet behandeld.

Regisseur Tal Ben-Sira Morag vertelt hoe haar ervaringen als twintigjarige officier in de Gazastrook haar blijven achtervolgen. Ze was opgeleid en diende als officier belast met sociale zaken. Maar Morag werd herhaaldelijk toegevoegd aan de eenheden die huiszoekingen deden. Haar taak was de vrouwen te fouilleren op verborgen wapens.

„Op een keer gingen we een buurt binnen om verdachte mannen op te sporen, toen er een rel uitbrak. Omdat ik absoluut niet had geleerd wat ik in zo’n geval moest doen, bleef ik in de jeep zitten. Ineens hoorde ik een baby hysterisch huilen in de ingang van een huis. Ik wilde hem oppakken, maar toen ik het huis naderde, kwam daar zijn moeder tevoorschijn, die me met een onbeschrijfelijke blik van haat aankeek. Alsof ze wilde zeggen ’waag het niet mijn kind aan te raken’.

Het was voor het eerst dat ik besefte dat ik tot de slechteriken behoorde, de bad guys. Omdat ik een uniform aanhad, was voor die vrouw niet te begrijpen dat ik het niet kwaad bedoelde, en dat ik alleen maar uit een soort intuïtie handelde. Voor haar was ik gewoon de vijand.

In een ander geval moest ik een vrouw fouilleren. Zij had een scherp keukenmes verborgen en de soldaat die als mijn bodyguard diende, trapte het uit haar hand. Ik was in shock. De soldaat beval de vrouw aan de kant te gaan staan en ik moest het verder afhandelen. Ze was toen al hysterisch aan het huilen en gillen. Ik pakte haar beet bij haar schouders en schreeuwde dat ze moest ophouden te huilen. Maar ik stond onder enorme druk van de soldaten om haar te slaan, want dat is wat je moet doen als je wordt aangevallen.

Ik herinner me dat ik zo’n enorme haat voelde jegens die vrouw, niet omdat ze misschien mijn keel had willen doorsnijden, maar omdat ze maar niet ophield met gillen. Op de een of andere manier lukte het me toch mezelf in de hand te houden.

Als ik nu hoor gillen of als een kind een woedeaanval heeft, reageer ik geheel buitenproportioneel, omdat ik het gewoonweg niet kan verdragen. Ik raak buiten mezelf, heb het gevoel dat ik er direct een einde aan moet maken. Ik weet me nog te beheersen en word niet gewelddadig. Maar ik kan verbaal heel agressief worden en ik begin zelf te gillen: Hou ermee op, genoeg, hou op met huilen, ik kan er niet tegen!”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden