Er mocht geen onvertogen woord vallen

Goed, het was een grote gebeurtenis. Een week geleden op deze plaats twijfelde ik. En op 30 april heb ik op de redactie mijn gelijk proberen te halen, want het was opvallend rustig in de stad. Bij het Centraal Station geen mensenstroom die buiten de oevers trad. Een Dam die maar net volliep. Waar was de toestroom van een miljoen of meer waarop Amsterdam gerekend had?

Al die mensen zitten thuis voor de buis, riepen collega's. Die willen geen moment missen. En voor de buis zit je op de eerste rang.

De kijkcijfers bewezen hún gelijk; zeven miljoen mensen hadden de troonswisseling op televisie gevolgd.

Ik blijf het vreselijk vinden dat zo'n uitzending maar doorgaat, en de loze ruimte moet worden volgepraat. Dat er niet wordt gezegd: "Met deze balkonscène is het eerste deel van de plechtigheden afgesloten. We onderbreken nu de uitzending en komen bij u terug zodra de plechtigheid in de Nieuwe Kerk begint." Maar goed, kijkcijfers liegen niet.

Er was, naast onmiskenbare oranjemoeheid, waardering voor de krant van woensdag, waarin veel ruimte was gemaakt voor foto's van die historische gebeurtenis. Maar wat in reacties van lezers opviel, was de afkeuring van elke kritische noot, en elke negatief geformuleerde kop. Er leek geen onvertogen woord te mogen vallen.

Verscheidene lezers hebben zich gestoord aan de voorpagina van maandag: 'Leuk feest voor iedereen is een illusie'. Alsof hiermee een wens van de redactie werd uitgesproken. In het artikel onder die kop werd geconstateerd dat aanloop naar de troonswisseling vlekkeloos was verlopen, tot de controverse losbarstte over het Koningslied.

In die controverse was het niet bepaald zachtzinnig toegegaan. Dus de conclusie van het artikel dat het blijkbaar toch niet mogelijk is een feest te organiseren dat iedereen leuk vindt, lijkt me zo gek niet. Sommige lezers vonden die constatering echter nodeloos negatief.

Enige kritiek was er ook op de Anton Dingeman, die op 1 mei liet zien hoe de net aangetreden vorst de orde in het land herstelt door de kleur oranje voor zes maanden in de ban te doen en een verschijningsverbod af te kondigen voor De Telegraaf. Steen des aanstoots was het tweede plaatje van de strip, waarin vader Zorreguieta voorstelt om alle AH-wuppies op te pakken en boven zee uit een vliegtuig te gooien.

Je kunt het slechte humor vinden, of te harde humor, maar laten we het erover eens zijn dat het humor is. Anton Dingeman kijkt met zijn eigen, ironische blik naar het nieuws, niet minder en niet meer.

En dan was er Wim Boevink over Máxima. Boevink had de hele dag tv gekeken en alleen maar op Máxima gelet. Hij beschreef in de Verdieping puntig zijn waarneming. Dat is een gewaagde onderneming. Iedereen heeft op Máxima gelet en haar aan borrel- en keukentafel besproken, maar schrijf het maar eens op. Boevink kwam tot de slotsom dat iets van Máxima ondergronds was gegaan, dat haar haar plaats was gewezen, naast haar man, de koning.

Veel lezers zagen daarin hun eigen gedachten verwoord. Anderen vonden echter dat Boevink de plank missloeg, en dat de krant niet zo negatief moest doen over Máxima.

Maar het was duíding. En zowel in het eerdere televisieinterview als in de plechtigheden van 30 april heeft het nieuwe koninklijk paar duidelijk willen maken dat er maar één koning is: Willem-Alexander.

En wie tegenwicht zocht, vond in de krant van 1 mei niet alleen het stuk van Boevink, maar ook het gesprek met tangodanser Jorge Fatauros die in Máxima de kwaliteiten prees die iedere Argentijnse vrouw heeft: "Ze is slim en charmant, gaat nooit boven haar man staan, ze maakt hem groter, maar weet hem perfect te manipuleren. Argentijnse vrouwen krijgen wat ze willen."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden