Er is toekomst na een getormenteerde jeugd

Symfonieorkest van de Munt en solisten olv Carlo Rizzi
Salome. Regie: Guy Joosten. Gezien: 24/1 in de Munt, Brussel. Daar nog acht voorstellingen t/m 11/2. Informatie: www.demunt.be

Salome vraagt Herodes om het hoofd van Johannes de Doper en krijgt het bloederige lichaamsdeel op een zilveren schaal aangeboden. Dat ze even later haar geliefde profeet in levende lijve voor zich ziet, is een vondst die Guy Joosten doorvoerde in zijn regie van Richard Strauss' opera 'Salome'.

Over dit open einde mocht het Spaanse publiek zich in 2009 al verbazen toen Joostens productie zijn première beleefde in Barcelona. Het uitgangspunt van de regisseur: er is een toekomst na een getormenteerde jeugd. Of is het mode? Peter Konwit-schny organiseerde twee jaar terug bij De Nederlandse Opera een happy end voor de prinses van Judea.

Hoe het ook zij: de komende weken kan de enscenering van Joosten worden bezocht in de Brusselse Munt, waar het jubeldecor van Martin Zehetgruber naartoe is versleept: kaal beton, hoge deurposten, een rommelhoek met wat nonchalant gestapelde stoelen en een doorkijkje naar de eetzaal waar Herodes een feestmaal aanheft en keppeltje naast christenkruis zit. De bewakers in pak en voorzien van zonnebril richten om de haverklap hun mitrailleur.

Prachtontwerp vormt bovendien de ruimte in de ruimte als de handeling wordt verplaatst naar de dis, en de eetzaal als los element tussen het beton staat. De no-nonsense constructie, met wanden van dof plastic, gespannen om een houten skelet, heeft een buitengewoon krachtige uitstraling. En over hoe je een toneelbeeld pakkend verlicht, hoef je Manfred Voss niets te leren.

Nog een eigenzinnigheid van Joosten: de sluierdans als ontboezeming. Salome brengt per video het dinerende gezelschap op de hoogte van de incestueuze relatie tussen haar en de tetrarch.

Deze Salome - een roldebuut voor Amanda Echalaz - bezit een dijk van een stem, en haar volwassen tred doet je niet direct denken aan de looks van een zestienjarige die Strauss voor ogen stonden, ondanks het onschuldige wit van een fladderende jurk.

Haar Doper (Scott Hendricks) zingt dwars door een bronchitis heen: moedig, en het ongemak kan de riante draagwijdte van zijn bariton gelukkig niet verhullen. Moeder Herodias (Doris Soffel), gehuld in rode glitter, heeft een snedige en vurige mezzo en mept haar vent met servet en handtas.

Voor de pater familias, gezongen door Chris Merritt, is dat geen reden om niet robuust in te haken. Net zo min als voor het Symfonieorkest van de Munt, dat onder leiding van Carlo Rizzi bij tijd en wijlen bezeten de essentie van de dramatische eenakter raakt. Voor een kleine groeispurt naar de bijtende helderheid waarmee Strauss zijn partituur heeft geëtst, is, met nog acht voorstellingen te gaan, voldoende ruimte.

Voor wie zijn favoriete zanger nog niet in de bezetting gevonden heeft: zoek verder, de hoofdrollen zijn in Brussel dubbel bezet.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden