Commentaar

Er is niets mis met de dubbele loyaliteit van Mesut Özil

De Duitse voetballer Mesut Özil was jarenlang een geliefd lid van het Duitse nationale voetbalteam.Beeld AP

De Duitse voetballer Mesut Özil was jarenlang een geliefd lid van het Duitse nationale voetbalteam, waarvoor hij 23 doelpunten scoorde in 92 interlands. Die tijd is nu voorbij, want de 29-jarige international gooide deze week de handdoek in de ring. 

Hij is klaar met het gebrek aan respect en het racisme dat hij over zich heen krijgt sinds de uitschakeling van het Duitse team op het wereldkampioenschap. In een lange brief op Twitter zette Özil uiteen waarom hij niet meer in het Duitse team wil spelen. “Ik ben een Duitser als we winnen, maar een immigrant als we verliezen.”

Özil is een geboren Duitser. Zijn Turkse ouders emigreerden naar Duitsland, hun zoon groeide uit tot een voorbeeld van integratie. Tot hij enkele maanden geleden op de foto ging met de Turkse president Erdogan, iets wat in Duitsland tot verontwaardigde reacties leidde. Hij zou een dubbele loyaliteit hebben. Waarom zou Özil anders met deze president met ondemocratische trekjes op de foto gaan?

Het was zeker onhandig van Özil om zich in campagnetijd te laten fotograferen met Erdogan. Erdogans campagne onder Turkse stemgerechtigden in Duitsland was omstreden, net als die in Nederland. Maar de reacties van wantrouwen en racisme, door politici, pers, sponsors en voetbalbobo’s, waren buiten proportie.

Twee harten

Want wat is er mis met een dubbele loyaliteit? We accepteren toch ook dat mensen van hun vader en hun moeder houden. Waarom dan niet van hun vader- en hun moederland? Özil schrijft: “Zoals die van veel mensen is mijn afkomst terug te voeren naar meerdere landen. Ik heb twee harten, een Duits en een Turks. Mijn moeder heeft me altijd geleerd mijn afkomst te respecteren.”

Uit de reacties op Özils statement blijkt dat veel migranten in Europa hetzelfde probleem ondervinden. Ze ervaren dat ze een onderdeel van de samenleving zijn zolang zij zich westers gedragen, maar horen er niet meer bij als zij te afwijkend zijn. Dat geeft hen het gevoel dat ze alleen voorwaardelijk worden geaccepteerd. Zijn Duitse hart mag Özil tonen, zijn Turkse niet.

Het heeft alles te maken met onze huidige opvattingen over integratie, legde hoogleraar integratie- en migratiestudies Han Entzinger vorige week in Trouw uit, in reactie op de visie van minister Blok op integratie. “Vroeger vonden we de integratie geslaagd als iemand een baan of opleiding had. Nu verwacht een deel van de autochtone Nederlanders dat een immigrant wordt zoals zij, dat zij zich zelfs Nederlands voelen.”

Deze houding dwingt migranten een deel van hun wezen achter te houden. Hoe frustrerend dat voor hen is, laat Özils verbitterde actie zien. In plaats van tot integratie leidt die houding tot een gevoel van uitsluiting. De kwestie-Özil brengt dat haarfijn aan het licht. 

In de rubriek commentaar leest u de mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren. Alle eerdere commentaren zijn hier terug te vinden.

Lees ook:

Racisme in het voetbal is nooit ver weg

Het kijken naar de Afrikaanse voetbalteams is een kwelling voor columnist Seada Nourhussen: "Zwarte spelers worden gereduceerd tot spierbundels die enkel varen op kracht en snelheid en niet op tactiek."

De uitglijder van Blok laat zien hoe het integratiedebat is opgeschoven

Het debat over integratie is verhard, zegt hoogleraar integratie- en migratiestudies Han Entzinger. Het zou volgens hem helpen als we eens wat minder over het thema zouden praten

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden