Review

'Er is hier geen gerechtigheid, dottore'

Aan het eind van 'De stille elite' zegt commissaris Brunetti, de sympathieke Venetiaanse held van Donna Leons romans, tegen de vader van een jongen die hangend aan een touw is gevonden in het toilet van de militaire academie waar hij studeerde: ,,Er is hier geen gerechtigheid, dottore'', en hij bedoelt 'in dit land'. Zo'n uitspraak liegt er niet om en Donna Leons maatschappijkritiek wordt met elk boek scherper: zij lijkt de opvolgster van de Scandinavische Sjöwall en Wahllöo en ik geloof zeker dat een kritische geest in Italië veel meer van zijn gading vindt dan in in de Scandinavische landen.

Ditmaal krijgt het leger het zwaar te verduren: het blijkt van onder tot boven een corrupt zooitje.

Toch wel vreemd dat de legers van een natie met zo'n roemruchte militaire geschiedenis de laatste eeuwen de risee werden van Europa. En volgens Donna Leon is er niemand die daar een nuchtere conclusie uit trekt. Nee, men verdoezelt de onmacht met bombarie en pathetiek. Het is heel knap om dat zo scherp aan de kaak te stellen in een buitengewoon spannende thriller, die gelukkig nooit een pamflet wordt en bij tijd en wijle ook heel gezellig is. Als Brunetti zich bevindt in de schoot van zijn gezin, bijvoorbeeld, bij zijn vrouw die even verukkelijk kookt als mevrouw Maigret, maar ook nog professor is en gravin bovendien, en er zeer linkse denkbeelden op na- houdt. Gemakkelijk is ze niet, maar zeer de moeite waard en Brunetti twijfelt dan ook geen moment aan zijn huwelijk: een uitzondering bij politiemannen in thrillers. En dan is er natuurlijk de bedreigde schoonheid van Venetië, die niet nalaat de commissaris op onverwachte ogenblikken in het hart te raken. Een bijzonder boek, een van de beste van Donna Leon en dat zegt wat.

Val McDermid is een beroemde Engelse schrijfster, maar haar werk kenmerkt zich door heuvels en dalen. Na het prachtige 'Place of Execution' valt haar nieuwste 'The Distant Echo' een beetje tegen. Daar is in de eerste plaats de plot: vier studenten struikelen op een koude winternacht over het bebloede lichaam van een meisje. Ze melden hun vondst direct bij de politie en worden onmiddellijk verdacht. Hoewel ze bepaalde dingen achterhouden doet die hardnekkige verdenking toch wat overdreven aan: de lezer weet meteen dat ze het niet gedaan hebben. Maar er is kennelijk iemand die er anders over denkt: vijfentwintig jaar later gaat die iemand ze een voor een liquideren.

Dit nu is een zo bekend, om niet te zeggen afgezaagd, intrige, dat je even denkt het boek al gelezen te hebben. Val McDermid zorgt helemaal aan het eind wel voor een verrassing, de lezer blijkt een tijdlang op het verkeerde been te zijn gezet, maar het is toch allemaal een beetje flets en grauw en al eens eerder vertoond.

En veel te lang: een snoeiproces van pak weg honderd bladzijden zou het boek alleen maar goed hebben gedaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden