Er is geen reden om voortdurend in angst te leven

Waarom denk je toch altijd dat ik boos op je ben? Vorige week woensdag zaten we samen koffie te drinken in het café van De Balie en moest ik even de straat op om te bellen. Meteen vroeg je of ik was weggelopen omdat je iets verkeerds had gezegd. En je vorige brief in Trouw begon je met de vraag: 'Ben je nog erg boos dat je me uit Noord-Brabant moest komen ophalen?'. Het antwoord is: totaal niet, hoe kom je erbij? Het was wel een surrealistische situatie die je beschrijft. Ik had twee dagen non-stop achter mijn laptop gezeten om een stuk over het opkomende rechts-populisme in Duitsland te schrijven. Ik was net even op bed gaan liggen (Henk Hofland hield me jaren geleden al voor dat je een middagslaapje moet houden als je oud wilt worden in de journalistiek). Toen belde je dat je bij het station in Breda stond en niet meer met de auto terug durfde te rijden.

Ik heb maar heel even gedacht: moet ik nou echt nog het huis uit, en ben toen meteen naar het station gerend. Ik miste de intercity en stapte in de volgende trein. Op de radio had ik al gehoord dat het noodweer was in het zuiden, dus eigenlijk was ik wel blij dat je belde of ik je kwam halen. Als je donder en bliksem had getrotseerd, was ik pas echt bang geweest. Ik vond het dus helemaal niet erg om even naar Brabant te gaan en de auto terug naar Amsterdam te rijden.

Hoogstens was ik nogal verbaasd dat ik je op het stationsplein in tranen aantrof. Je vertelde me wat er gebeurd was. Er kwam net een ambulance voorgereden omdat iemand in de intercity onwel was geworden. Mij zag je niet en je dacht meteen: dat moet mijn vader zijn. Wat gelukkig niet klopte: ik zat gewoon in de volgende trein lekker mijn krantje te lezen. Maar het zegt wel iets over onze onderlinge verhouding dat je meteen van zo'n nachtmerriescenario uitging. Heus, lieve Natascha: ik loop echt niet in zeven sloten tegelijk.

Ik heb weleens de indruk dat in onze familie iedereen zich alle tegenslagen van de ander persoonlijk aantrekt en daar vervolgens gigantisch zenuwachtig van wordt.

Het ironische is dat ik in het verleden vaak kritische opmerkingen heb gemaakt over de symbiotische relatie waarvan ik dacht dat die tussen mama en jou bestond. Tegenwoordig gedraagt mama zich als de meest rationele van ons drieën en zijn wij degenen die zich permanent zorgen maken over elkaar. Je merkt in je brief op dat het niet vreemd is je bedreigd te voelen in een wereld vol aanslagen als die in Tel Aviv en Orlando (inmiddels is de moord op Joe Cox in Engeland daar al weer bij gekomen, het gaat snel).

Toch kan dat geen reden zijn om voortdurend in angst te leven. Volgens mij moeten we allebei wat onafhankelijker en onverstoorbaarder worden. Of zullen we samen op een cursus mindfulness gaan?

Liefs, papa

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden