Column

Er is geen rangorde van leed door aanslagen

Sylvain EphimencoBeeld Maartje Geels

Er mag geen hiërarchie van het leed bestaan, was mijn eerste gedachte voor ik aan deze column begon. Voor de doden van Stockholm en die van Alexandrië en Tanta kun je geen rangorde bepalen, ook al is het aantal slachtoffers in het tweede geval veel groter dan in het eerste. 

Waar ook maar de misdadigers in naam van de islam moordend toeslaan, hun drijfveren blijven dezelfde. Het gaat erom leed en angst te veroorzaken, het liefst op plekken waar men vreedzaam en onbekommerd bijeenkomt, wandelt of winkelt. Een kerstmarkt, een concertzaal, een warenhuis en helaas ook in godshuizen.

In Stockholm werd gisteren een herdenking gehouden na de aanslag van vrijdag. Het is goed dat de burgemeester van de Zweedse hoofdstad benadrukte dat Stockholm ‘open en tolerant’ zal blijven. Maar een overheid heeft ook de plicht zijn burgers te beschermen en daarvoor mogen geen taboes als obstakels fungeren. De terrorist die volgens de kranten Aftonbladet en Expressen tegen de politie zei ‘tevreden’ te zijn omdat hij ‘ongelovigen’ had vermoord, was een (uitgeprocedeerde) asielzoeker. 

Dit zegt natuurlijk niets over de meerderheid van de vluchtelingen die in Europa vrede en rust zochten. Wel over een kleine minderheid die met kwaadaardige bedoelingen binnenkwam of gevoelig voor de IS-propaganda bleek te zijn. Steeds vaker zie je dat verijdelde of gerealiseerde aanslagen door (nep)vluchtelingen zijn beraamd. Alleen een zeer streng toelatingsbeleid en zeer strenge controle kunnen de veiligheid van de Europese burgers vergroten. 

Zeker nu het chaotische Italië door volle gommoni (rubberboten) wordt overspoeld. Bij ‘Nieuwsuur’ vatte een Zweedse deskundige de situatie in zijn land zo samen: “Een warm hart is goed, maar je moet het hoofd koel houden. We hadden alleen een warm hart en vergaten ons hoofd.”

Er mag geen hiërarchie van het leed bestaan, maar met de aanslagen op kerken in Egypte voel ik me nog zwaarder en persoonlijker getroffen. Omdat ik op soortgelijke plekken van vreedzaamheid en bezinning deels ben gevormd in mijn jeugd. 

Op zijn minst

Bij de vorige aanslag afgelopen december in Caïro (25 doden) schreef ik over de westerse onverschilligheid ten aanzien van de onderdrukte en vermoorde Koptische christenen. Om mijn solidariteit voor mezelf tastbaarder te maken woonde ik vervolgens op 24 december in Toscane de nachtmis bij. Dit had ik al tientallen jaren niet gedaan. 

Het toeval wil dat paus Franciscus eind deze maand een reis naar Egypte had gepland, om aandacht te vragen voor het onderdrukken en verjagen van christenen in het Midden-Oosten. Deze reis moet vooral niet worden geannuleerd. En eigenlijk zouden alle kerken, te beginnen met Nederland, zondag gezamenlijk hun steun voor hun geloofsgenoten moeten uitspreken. 

Als duizenden Nederlanders hand in hand de straat opgaan vanwege het geweld dat twee homo’s moesten ondergaan, dan kunnen Nederlandse christenen toch op zijn minst een minuut stil zijn of bidden voor hun 43 vermoorde broeders en zusters in Egypte?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden