Klein verslag

Er is bijna een verlangen naar gemeenschappelijk verdriet

De gesloten kist van burgemeester Eberhard van der Laan was vrijdag opgesteld in het Concertgebouw om mensen de gelegenheid te geven om afscheid te nemen. Beeld anp
De gesloten kist van burgemeester Eberhard van der Laan was vrijdag opgesteld in het Concertgebouw om mensen de gelegenheid te geven om afscheid te nemen.Beeld anp

Eberhard lag in de champagnebar. Het zou hem hebben bevallen. Voor de gelegenheid was hij natuurlijk omgebouwd, de bar, en volgezet met kransen en bloemstukken waaruit grijsglanzende linten als uitgestoken tongen naar beneden rolden, namens verenigingen, gemeenten, ambassadeurs, een voetbalclub.

Componisten en muziekdirecteuren in olieverf keken op hem neer.

Van Bree, Stumpff.

Toen ik passeerde, stond naast de sobere kist met de drie kruizen in het voeteneind een erewacht van twee mannen in witte polo's en een blauwe baret. Veteranen van Unifil en Unprofor.

Eberhard had de veteranenzorg in Amsterdam een plaats gegeven.

De zorgzame burgemeester werd bij de ingang geciteerd uit zijn afscheidsbrief. 'Zorg goed voor elkaar en voor de stad.'

Het Amsterdamse Concertgebouw op vrijdagochtend.

De rij was achter het Concertgebouw bij café Welling begonnen, het trottoir met donker lint afgezet. Het toegestroomde, zacht murmelende publiek schuifelde langs de buitenzijde van het gebouw, gadegeslagen door foto- en televisiecamera's en door mannen en vrouwen met bolvormige microfoons, spiedend naar een snedig en stemmig commentaar.

Amsterdam nam afscheid.

Het bewoog via de hoofdingang stapvoets onder kroonluchters door de gangen, omspoeld door klassieke muziek en door André Hazes. Buiten wachtte een toiletvoorziening, naast een post van EHBO-medewerkers. Mijn rij duurde een uur. Hij voerde langs gratis koffie en tien opengeslagen condoléanceregisters, 'Lieve burgemeester, lieve Eberhard, mooi mens' zo las ik in de bijdragen, een groot omarmen was het.

Publieke rouw.

Vorige week schreef ik hier hoe die rouw zich uitbreidde, groeide onder invloed van de media, net als de publieke zorg om die vermiste jonge vrouw, om Anne. Hoe die verhalen mengden, aanjoegen en verbindingen maakten. Er is bijna een verlangen naar gemeenschappelijk verdriet.

En deze vrijdagochtend was dat verdriet er niet alleen om de burgemeester, maar ook om Anne. Ook voor haar lag een condoléanceregister uit, in het stadskantoor van Utrecht. De burgemeester was de eerste die het tekende.

Anne, naar wie bijna twee weken was gezocht, was publiek domein geworden, zozeer zelfs dat rond de vindplaats van haar lichaam aan dat Nulderpad bij Zeewolde een 'struinverbod' was uitgevaardigd, omdat men in het weekend een toeloop van dagjesmensen vreesde. Anne, ons aller dochter.

Ik neem zelf deel aan dit publiek beklag, ik voel het woeden tegen de dader en de instelling die hem de ruimte bood zijn gruweldaad te verrichten, en ik heb zelf twee dochters, voor wie nu per postorder twee verdedigingssprays arriveerden, nee, niet met pepper.

En toch.

Houd het hoofd koel.

Hier in het stadskantoor stond een kleine tafel met daarop een lijstje met die bekende foto, twee waxinelichten en dat register. Ervoor stond een oudere heer, overstuur en in tranen. Een bode reikte hem een bekertje water aan. "En ik kende haar nauwelijks", hoorde ik hem zeggen. Ja, zo groot wordt dit publieke verdriet; het overmant ons.

Lees hier andere Klein Verslagen van Wim Boevink.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden