Ephimenco

De essentie is niet de sport. Ook niet het parelende zweet op de voorhoofden, de kuiten die door het leed worden gebeeldhouwd, de schouders die schommelen als Le bateau ivre van Arthur Rimbaud. Nee, de essentie is de leugen die men gemakshalve met de lompen van de onwetendheid aankleed. Dit is de essentie van de Tour de France. Dat weten die suiveurs maar al te goed die voor ons de ronde van de hypocrisie plichtmatig verslaan. Zij die de onschuld vrolijk vermoorden en na meer dan twintig edities op hun erelijst doodleuk verklaren dat ze van preparaten en bloedverdikkers nooit hebben geweten. Suiveur betekent volger. En terwijl de volgzame volgers hun weg vervolgen zijn de honden te moe geworden om nog een keer te blaffen.

Precies tien jaar geleden stond ik op een berg. Het was mijn eerste en laatste Tour. In de buurt van Montpellier had mijn advocaat gebeld: ik had zojuist de rechtszaak die tegen mij was aangespannen door De Kampioen verloren. Nooit had ik mogen schrijven dat Laurent Fignon wellicht uit de pot had gesnoept.

En terwijl ik op die berg stond kwam een jonge renner uit het hotel. Hij ging naast me staan keek vaag naar de besneeuwde toppen en zei: ,,Dit is een leugen. Een illusie. Jij en ik worden gemanipuleerd en misbruikt om dit circus in stand te houden.''

Hij stierf enkele jaren later op zijn fiets. Aangereden. Nu geloof ik niets meer. Zelf niet dat een ex-kankerpatiënt, net half dood uit zijn ziektebed gekropen, ineens prestaties kan verrichten waarvan hij vroeger, toen hij nog gezond was, niet durfde dromen. En dan kijk ik naar die bankiers van de Rabo. Een van de beste ploegen ter wereld. Twee maanden geleden nog onverslaanbaar. En ik zie ze als de clochards van de Tour om lucht bedelen. Kruipend met veel achterstand in de goot van de wielergeschiedenis. Alsof Brazilie met 10-0 door Luxemburg wordt verslagen. Of Boebka met zijn stok niet meer over drie metertjes kan wippen. En ik hoor verantwoordelijken filosoferen over slechte planning in het voorseizoen. En ik denk: ze hebben gewoon hun eigen docteur Mabuse thuis gelaten. Vergeef me deze laatste woorden. Ik heb geen bewijs. Ik ben gewoon een afvallige.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden