Ephimenco

Dit keer geen vliegtuig.

Ik heb iets tegen snelle reizen. En ook tegen supersonische motoren, hartkloppingen, landschappen die op techno- of houseritme elkaar opvolgen en uiteraard de duizelingwekkende wereld van MTV. Ik ben een traag mens, leef in slowmotion en heb bijna een heel leven nodig om een eenvoudige keuze te maken. Snelle reizen verstoren je bioritme. Een sprong van meer dan duizend kilometer binnen anderhalf uur en je wereld vervaagt gevoelsmatig met de snelheid van het licht. Dan maar de trein. De dorpjes, de stations en de borden die geleidelijk aan van kleuren en taal verschieten. Ik ging weg toen mijn complottheorie, godzijdank, door het drijfzand van de speculatie werd opgeslokt. Geen honderd doden in Enschede vermomd met de winderige lompen van de vermissing. Toen ik in Aix-en-Provence aankwam scheen de zon en piepte mijn GSM: honderdduizend mensen, stille mensen, in de straten van Enschede. Ik zat in de zon, op een terrasje van de Cours Mirabeau. Honderdduizend mensen. Ik werd wanhopig: met wie kon ik deze sensationele informatie delen? De ober keek me vriendelijk aan, had best zin in een praatje. Ensjedé? Ouwe koek. Was al een week geleden op tv, op TF1. Maar wat dacht ik van Rezala? Reza wie? Sid Ahmed Rezala, le tueur des trains. De seriemoordenaar die alleen in treinen toesloeg. In een mum van tijd had hij drie jonge vrouwen omgebracht en vluchtte naar Portugal waar hij nu gevangen zat. En terwijl nog geen enkele Franse rechter met hem had kunnen praten, stond vandaag zijn hele verhaal in de krant. Horrible, monsieur, met veel details vertelde Rezala precies hoe hij zijn slachtoffers had vermoord. Vreselijk voor de families van die meiden. Met behulp van alcohol -twee liters Jack Daniel's per dag meneer!- en soft drugs kreeg hij ingevingen. En toen ging de ober declameren. Had hij misschien de krant uit zijn hoofd geleerd? 'Dertig seconden ervoor wist ik niet dat ik ze ging vermoorden. Het is net een flits: ineens zie je ze dood voor je ogen. Net als een commando in beeld en je moet gehoorzamen.' De zon scheen op de gouden tand van de ober. In een flits zag ik mijn eigen wanhoop: snel of niet, vliegtuig of trein, reizen is afschuwelijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden