Ephimenco

Vijf voor vijf gisterochtend, de nacht drukt haar negroïde gelaat tegen het keukenraam. Een lange dag voor de boeg. Via het tv-scherm dat het nieuws van de vorige avond herhaalt worden klauwen vol zeer in de keuken gestrooid. Ik zap naar TV-Rijnmond en loop naar het espressoapparaat. Routineuze handelingen. Maar volstrekt onverwacht sluipt de chaos in de geordendheid. Of de betovering. Ik durf me niet om te draaien, geniet van de rilling tussen mijn schouderbladen.

Sylvain Ephimenco

Ik luister.

'Huizenhoog, een grijze mast

Het wakend oog op ons gericht

Zo schoon het beeld van deze stad

Alsof zij van binnenuit wordt verlicht

Een zwaan die rust, het wiegen nimmer staakt

Daar de god der zee bij haar zijn roes uitslaapt.'

Honderdtachtig graden verder, sta ik oog in oog met een onbekende vrouw. Een dief, een stroopster die mijn hart al bij het eerste couplet van haar lied definitief heeft gestolen. Ik waggel als een robot naar het tv-toestel en krijg haar refrein vol in het gezicht.

'Rotterdam gestolen schat,

Rotterdam stad zonder hart,

Rotterdam gestolen stad.'

Ik kan die lompe oren van mij niet geloven en zou mijn domme kop door de plee willen trekken. Frédérique Spigt. Tot zestig seconden daarvoor had ik nog nooit van Frédérique Spigt gehoord. De sukkel van de stad. Ik smelt voor haar stem, krijg een brok in de keel van haar poëzie en laat die onophoudelijke rilling culmineren als ze weer 'Rotterdam gestolen stad' in de mond neemt. Het is maandag en de winkels gaan laat open. Maar enkele uren later is het huis vol van haar rauwheid en authenticiteit. En zo verloopt de ganse dag. 'Droom' heet haar cd. En ik droom met haar mee. 'De rivier doorklieft de oude stad; Met haar stromend, roestend goud; Steen, staal, vuur en glas; Het nieuwe hart dat zich ontvouwt...'

Geen compromis meer. Geen Anouk en geen Ilse DeLange met of zonder accent uit Nashville. Geen 'Livin' on Love' en geen Engelstalige zelfverloochening als eurosong of als bull shit. Ik wil echtheid en de taal die me raakt. Ik wil vibreren en rillen en ik wil 'Rotterdam' waar donder, traag gebulder, dreunt dreigend door de nacht. Ik wil Frédérique Spigt, gestolen schat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden