Ephimenco

Er zijn dagen dat je beseft dat het zo niet kan doorgaan. Dat je een pauze moet inlassen.

Je lezers op adem moet laten komen. Ze een fris wolkje zuurstof moet gunnen. Gisteren was zo'n dag. Direct bij het ontwaken dringt het besef zich op: hé mannetje, is het niet een beetje te veel van het goede geweest de laatste weken? Vandaag doe je rustig aan. Polemieken? Taboe! Scherpe formuleringen? Verboden! Dan sta je op om de kranten uit de brievenbus te vissen. En terwijl je de trap afloopt denk je aan mierzoete onderwerpen en stroperige beelden. Je ziet je al voor het raam naar een lief knuffelend stel turen. Je ziet je al beschrijven hoe de wind met hun haar speelt terwijl vlinders en vogeltjes door de lucht fladderen. Vandaag zijn alle mensen broeders. Maar dan valt je oog op een column in een concurrerende krant. Je leest die drie keer, want je kunt je ogen natuurlijk niet geloven. Zo dom, zo lachwekkend. En je weet dat vóór jou een leeg doel staat waar je de bal alleen maar hoeft in te schuiven. Nee, driewerf nee! Je hebt het aan je zelf beloofd: vandaag geen polemiek en geen schietschijf. De hele dag draait om het stukje papier dat je hebt afgescheurd. Ik kan er verder niets over vertellen vanwege de belofte aan mezelf. Alleen dat die krant ook op de Amsterdamse Wibautstraat zit en dat die mediacolumnist een schrijver is met grote tanden en een brilletje. Een paardenkop met twee jampotten erop. Maar zijn naam prijsgeven is de polemiek aangaan en dat kan niet. Wel kan ik vermelden dat het in zijn rare hoofd al jaren chaos en rumoer is en dat hij als columnist volstrekt mislukt is. In dat stukje geeft hij voor de derde keer in één week blijk van zijn kwellende bewondering, zijn schaapachtige klefheid voor een bekende Nederlander die pas van een dak is afgesprongen. Een doodzonde voor een stukjesschrijver die zich onafhankelijk moet opstellen. Alsof de auteur maar één wens had: in de kist van zijn held kruipen. Ik heb die column wel tien keer gelezen. En tien keer ben ik lachend van mijn stoel gevallen. Ja, ik moest en zou lief zijn vandaag. Maar nu huil ik. Vanwege die gemiste kans.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden