Ephimenco

Hoe leg ik het redactielid van Nova aan de andere kant van de telefoon uit, dat ik, geachte Fransoos doordrenkt van Franse chansons, bij deze gelegenheid ijs en ijskoud blijf. Dat ik er weinig voor voel om 's avonds voor de camera een lyrische ode af te steken voor de beroemde overledene? Dat ik voor de eer bedank om Gilbert Bécaud plechtig te gedenken? Nee, heus, het is niet alleen een generatiekwestie. Maar Bécaud...

Die honderdduizend volts heb ik altijd gênant gevonden. Elektriciteit die door een kerncentrale leek opgewekt om uiteindelijk slechts een bescheiden zaklantaren te verlichten. Want als je de gesticulaties wegdenkt, de opzichtige armgebaren om het publiek met veel klefheid te omhelzen, de versleten 'ouais, ouais,' en de 'chante, chante!' naar de zaal, als je het vernis weglaat wat blijft er dan over? 'Et Maintenant' uitgezonderd, enkele chansonettes over vogeltjes, rozen en gestolen sinaasappels. De teksten van Bécaud hadden geen consistentie en geen diepgang, zijn muziek zag je vanaf het podium van het Olympia-theater al van verre aankomen, zijn engagement waaide met alle winden mee. Als hoftroubadour bezong hij 'cette voix là', de stem van de rechtse generaal De Gaulle, durfde in een politiek steeds bewuster Frankrijk te beweren dat 'l'important, c'est la rose' maar het ergste was de boodschap van 'Nathalie'. De repressie en onderdrukking werden in een Moskouse studentenkamer met veel champagne weggespoeld. In één klap werd Bécaud de held van de stalinistische Franse communistische partij.

Omdat ik niet naar Nova ging, kon ik op verschillende tv-zenders de talloze hommages aan Bécaud gadeslaan. Totdat Adamo in beeld kwam. Er waren ook, zei de Belgische zanger, zoveel kleine juweeltjes van Bécaud die iedereen allang vergeten was. En hij gaf als voorbeeld 'Il y aura toujours un coin du mur à l'ombre'. Ik dacht dat ik door de grond ging. Dat liedje heb ik begin jaren zestig, ik was vier of vijf, bijna iedere avond gehoord en sindsdien nooit meer. Hierin zit alle liefde verpakt die een zoon kort voor het slapen gaan voelt voor zijn zingende vader. Ik greep de telefoon en belde die vader. Hij lachte bevestigend, ja natuurlijk van Bécaud, en begon met zijn oude stem die 'coin de mur à l'ombre' weer te neuriën. Toen ik neerlegde had ik toch wel mijn betraande ogen gekregen. Daarom, excuse-moi, Gilbert.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden