Ephimenco

Is er iets droeviger dan een leeg stadion?

Een kolos van glas, beton en synthetische vezels waarin de voetstappen van een terreinknecht resoneren. Hol, steriel en nutteloos. Voor geen gouden medaille zou ik vandaag in het vel van een Australiër willen huizen. Vreemd volk, dat bijna unaniem door de wereldsportpers het paradijs van het sportisme is in gepraat. Nooit eerder waren de Olympische Spelen zo goed georganiseerd. Alles klopte. Het vervoer, het enthousiasme, de medailles. Twee weken lang bloedde heel Australië leeg richting de sportaccommodaties. Duizenden vrijwilligers offerden hun vakantiedagen op. Maar zondag vloog een armada aan Boeings weg uit Sydney. Doei, het was onvergetelijk mooi. Hoelang houdt het menselijke geheugen zijn scherpte? Het moet toch raar zijn voor al die Aussies met schorre stem en pijnlijke handpalmen om nu te ontdekken dat de wereld tijdens de Spelen, hun Spelen, niet heeft stilgestaan.

In plaats van al die herhalingen vol vlaggen, kreten van victorie en nationale hymnen komen nu andere beelden. Die van dat Palestijnse jongetje bijvoorbeeld, dat schuilend achter zijn vader door een kogel in zijn maagstreek wordt geraakt. Is dit wat in sommige Australische kranten de 'olympische kater' werd genoemd? Geen Cathy Freeman meer die met een toorts in haar hand en een medaille om haar nek de blanke Australiërs een gloednieuw geweten verschafte, maar wel de 350 000 resterende aboriginals in hun getto van krotten en onbehagen. Ach, er is natuurlijk niets tegen een mooi feest en een sporthater zal ik overigens nooit worden. Maar er is veel te zeggen over het sportisme, deze religie zonder diepgang en met kortstondige extase die ons in overdosis wordt opgedist. Kon sport maar weer een geseculariseerde bezigheid worden zonder een litanie aan versleten superlatieven en nationalistische gebeden. Zonder dat legertje deskundigen en analisten die het tv-scherm bevolken en die om de haverklap vanuit hun sportblokjes opduiken om ons bij te praten over de laatste achillespeesblessure van de midvoor van RBS 4. Alsof ons leven van zijn genezing afhangt. Even had ik gehoopt dat onze lokale tv-profeten in het land zouden achterblijven dat zij als het nieuwe Mekka van het sportisme hebben uitgeroepen. Zonder illusie. Over enkele dagen zitten ze weer allemaal vanuit Hilversum te preken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden