Ephimenco / Met een mond vol Danish Blue

Eerlijk is eerlijk: niet alle private acties die ik in dit hoekje af en toe concipieer zijn even geslaagd. Je kunt altijd roepen: ’doe zus of zo’, maar je dient natuurlijk wel zelf het goede voorbeeld te geven.

door Sylvain Ephimenco

Zeker als het erom gaat de irritante fundamentalisten een loer te draaien, die ons leven met dwingende hand willen regisseren. Neem nou de ergerlijke radiospotjes van de fundi's van Wakker Dier, die ons bevelen om geen kloek meer naar binnen te werken. Ik heb mijn eigen advies van twee weken geleden keurig en met veel genot gevolgd. In mijn hele leven nog nooit zoveel kip gegeten, dit veelzijdige stukje vlees. Ik breek ook de dag en tik regelmatig een eitje. Verrukkelijk! Maar nu mijn oproep om het moslimse boycot van Deense producten te breken. Ik kwam niet verder dan de zuivelafdeling van de supermarkt. Alles went, behalve Danish Blue en Deense feta. Kauwend op droog zout, heb ik twee dagen lang van Griekse geitenkaas en Franse Roquefort gedroomd. Misschien is het niet alleen een kwestie van smaak. Ja, misschien ben ik binnen 48 uur aan het relativeren geslagen. De laatste dagen is de algehele angst die overheerste voor fundi-represailles in een breed heldhaftig verzet omgeslagen. Hartstikke goed, natuurlijk. Maar op de barricades van de vrijheid van meningsuiting zie ik nu mensen verschijnen die de mijne de laatste jaren stelselmatig hebben geprobeerd te beperken. Toch is de situatie tussen gisteren en vandaag niet noemenswaardig veranderd. Het motto was en blijft: tegen religieuze onverdraagzaamheid en fanatisme die seculiere waarden aan het wankelen proberen te brengen, is waakzaamheid en weerbaarheid geboden. De mensen die gisteren in mijn trommelvliezen de meest eigenaardige kreetjes bliezen (omgekeerde Mohammed B! Islamofoob! Handelaar in koud zweet!) huppelen nu rond met het vrijheidsbeeld in hun knuistje. Het kan verkeren. Begrijpelijk: wie wil nu ook de glorieuze trein van de Verlichting missen en op een desolaat perron principieel alleen achterblijven? Niet dat ik spectaculair gedraai te allen tijde afwijs. Maar bij de verse bekeerlingen die plots de botsing der beschavingen omarmen, ben ik geneigd heel contraproductief dwars te zitten. Door bijvoorbeeld te roepen: hallo, hallo broeders en zusters, het zijn maar spotprentjes uit Denemarken waarvoor jullie nu zouden willen sterven! Gewoon wat gekrabbel in een conservatief blaadje. Waarom nou van ver halen wat je allang in huis had? Toen een film made in Holland dezelfde grenzen van de vrijheid van meningsuiting opzocht, stonden jullie als één man te fulmineren: provocatie, die koranverzen op vrouwenlijven! Zuiver rechtse islamofobie, die Submission. En toen de maker van die film een paar maanden later de keel werd doorgesneden terwijl de scenariste een ambulant doelwit werd, begonnen jullie te grinniken: eigen schuld, dikke bult! Ach, een beetje hypocrisie moet mogen. Maar dan wel met een mond vol Danish Blue en Deense feta, voor straf.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden