Ephimenco Antigif

Mijn eerste wedstrijd vond plaats in een zonovergoten Arles. Ik was dertien jaar en wist toen nog bar weinig van de zonnebloemen die Van Gogh in die stad ooit had geschilderd. Wat ik wel wist, was dat het hele gezin de verre reis (40 km) had ondernomen en nu op de stadiontribunes zat. Mijn vader had zelfs zijn mooiste stropdas, blauw met gouden streepjes, voor de gelegenheid om zijn nek gehangen. Ik keek gebiologeerd naar de lat die op 1,40 meter hoogte verderop op mij lag te wachten. Een aanvangshoogte die ik normaal wel twintig keer op een dag haalde.

Toen ik mijn eerste aanloop nam voelde ik onmiddellijk het blok gietijzer dat aan mijn afzetbeen vastgeketend zat. Bij de tweede poging was het blok ineens een zak verhard cement geworden. Maar toen, bij de derde en laatste poging, de lat eerloos naar beneden was getuimeld, zag ik nog maar één ding door mijn tranen: de blauwe stropdas met gouden streepjes van mijn vader.

Mijn laatste (echte) wedstrijd vond plaats op donderdag 13 september 2007 in Riccione Misano, Italië. Het was er even warm als in Arles maar sinds de Provence was ik wel, zowel in lengte als in breedte, een stukje gegroeid.

Het was 14.55 uur en plots dacht ik vertwijfeld aan de stropdas van mijn vader. Bij dit wereldkampioenschap werpvijfkamp voor veteranen was het vooral een kwestie van je zenuwen in bedwang houden. Hoelang waren we al niet bezig sinds de ochtend? In totaal waren vier werponderdelen afgewerkt en dankzij verre worpen met discus en speer stond ik vóór op de Griek.

Er was met het laatste nummer gewichtslingeren nog één poging te gaan. De Griek wierp eerst en krijste onmiddellijk als een big die de tepels van de zeug ontwaart. Een rare gewaarwording, die fluitketeltoon bij dat kolossale lichaam. De Griek sprintte vervolgens uit de kooi met opgeheven armen in mijn richting. Hij bleef krijsen. Zijn worp was ook magistraal en hielp hem de koppositie te heroveren. Toen gebeurde het: al rennend botste de kolos met zijn linkerschouder tegen de mijne. Een ongehoord gebaar bij atletiek. Een smerige lichamelijke poging om de directe concurrent te intimideren en uit zijn concentratie te halen.

Ik liep naar de kooi voor mijn laatste poging. Ik meen nu nog steeds dat een mysterieuze glimlach toen op mijn lippen verscheen. Alsof ik niet door zijn schouder maar door Gods genade was geraakt. Ook mijn worp was magistraal. Op mijn mobieltje toetste ik maar drie woorden die ik in een sms verpakte en naar Geliefde stuurde: 'Champion du monde'.

Dat ik dit allemaal vandaag heb opgeschreven, kwam door een bericht dat op mijn scherm verscheen. 'Het Franse gerecht heeft Lamine Diack, de vorige voorzitter van de internationale atletiekfederatie IAAF, in staat van beschuldiging gesteld in een corruptiedossier rond de strijd tegen doping.' De man was gedurende zestien jaar de opperste baas van onze mooie sport. Hij stak 200.000 euro corruptiegeld in zijn zaken om dopinggevallen onder de pet te houden.

Zo triest en verbijsterend was het bericht dat ik vandaag opeens behoefte kreeg aan antigif.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden