Enige optie: opnieuw beginnen

Antwerpen bulkt van de geschiedenis, maar speelt allang niet meer op het hoogste niveau

De supporters van de Antwerpse voetbalclub Beerschot delen hun clubgeschiedenis niet in naar kampioenschappen of degradaties, maar naar faillissementen. De paarswitten van 't Kiel zijn inmiddels bezig aan hun derde leven en spelen voor 7000 toeschouwers amateurvoetbal in de vierde klasse. De situatie van Beerschot is tekenend voor het Antwerpse voetbal, dat bulkt van de geschiedenis en potentie maar er al jaren niet in slaagt namens de tweede stad van België op het hoogste niveau te acteren.

Berchem Sport is na drie kampioenschappen vlak na de oorlog in 1987 gedegradeerd en doolt momenteel rond in de derde klasse. In Deurne verkeert Royal Antwerp FC al tijden in financiële problemen. De viervoudig kampioen speelde bijna het hele bestaan op het hoogste niveau, maar zakte in 2004 af naar de tweede klasse.

Stadion De Bosuil, waar talloze interlands Nederland-België zijn gespeeld, is vergane glorie. Op de prachtige, klassieke tribune op de lange zijde zitten de Antwerpenaren nog altijd op de houten banken, maar ze zijn nog maar met zo'n 4000. Ze kijken aan tegen de bouwvallige hoofdtribune, die om veiligheidsredenen is afgesloten.

Onder de noemer Act as 1, een verwijzing naar het stamnummer van de oudste club van België, zijn de supporters begonnen met de verkoop van aandelen à 135 euro per stuk om invloed te verwerven binnen The Great Old. Alleen zullen zelfs 10.000 verkochte aandelen lang niet genoeg zijn om de schuldenberg van meer dan tien miljoen euro te laten verdwijnen.

Opnieuw beginnen lijkt de enige optie en dat is precies wat in het zuiden van de stad is gebeurd. Beerschot was in 1999 al bankroet en fuseerde toen met Germinal Ekeren, maar ook in die vorm werd er meer geld uitgegeven dan er binnenkwam. De club ging opnieuw failliet in 2013, waarop de supporters de handen ineen sloegen met de lokale amateurclub Wilrijk en onder de inschrijving van die club herstartten in de eerste provinciale, het vijfde niveau.

Met regelmatig meer dan 8000 toeschouwers en zelfs 11.500 bij de kampioenswedstrijd brak de club vorig seizoen records op het niveau van dorpsclubs uit plattelandsgehuchten. Bij uitwedstrijden werd het handjevol thuispubliek ruimschoots overtroffen door de vaak ruim duizend meegereisde 'Ratten' van 't Kiel.

"Waar zie je dat in de vierde klasse, zoveel publiek", glundert voorzitter Eric Roef, zoals iedereen deze zondag rond de thuiswedstrijd tegen RC Hades trots verhaalt over de wederopstanding van de club. "Zelfs de spelers van de tegenstander en de scheidsrechters die hier komen, maken foto's dat ze hier mogen spelen. Vlak na het faillissement belde een vriend me op dat er iets moest gebeuren. Beerschot mocht niet verloren gaan. Dat gesprek heeft grote gevolgen gehad."

Roef komt van jongs af aan bij Beerschot en wil als voorzitter de club nu terugbrengen naar het hoogste niveau. "Wij bouwen aan een nieuwe club en willen uiteindelijk weer naar de eerste klasse. Het moet alleen wel op een verantwoordelijke manier gebeuren."

Er is geleerd van het verleden, waar één of twee directeuren vaak konden beslissen over miljoenen. De raad van bestuur telt achttien leden en er is veel informeel contact met de fans. "Met deze achterban hebben we elk jaar een financieel surplus, maar we moeten geen gekke dingen doen. Met achttien man zijn we het niet altijd met elkaar eens, maar we komen er altijd uit. We hebben daarbij veel steun aan de gemeente, die ons op allerlei vlakken steunt. Dat we in het stadion konden blijven spelen was essentieel voor het slagen van dit project. Hier voelen de supporters zich thuis. Met een ander complex waren de fans niet zo massaal teruggekomen."

Beerschot-Wilrijk is een nieuwe club, maar toch ook weer niet. De club speelt nog altijd in het inmiddels verbouwde Olympisch Stadion van 1920 en trekt ook in deze amateurdivisie toeschouwersaantallen die de eerste klasse waardig zijn. Alleen het spelniveau verraadt dat het hier geen profclub betreft, al is de confrontatie met nummer drie Hades, uit het 4000 inwoners tellende Limburgse dorp Kiewit, een aantrekkelijk duel dat uiteindelijk met 3-1 wordt gewonnen. Omdat de tot dan toe ongeslagen koploper Esperanza Pelt verliest, neemt Beerschot bovendien de koppositie over. Promotie naar de derde klasse, met daarin de derby tegen Berchem Sport, lonkt.

Deze zondag was sowieso al speciaal vanwege het overlijden van het Belgische voetbalicoon Rik Coppens vorige week. Coppens was een geboren Antwerpenaar die van 1947 tot 1961 voor Beerschot speelde en er in de jaren zeventig ook twee periodes trainer was.

Sommige fans die hem nog hebben gezien, al was het maar toen hij vorig jaar weer als toeschouwer naar de wedstrijden van de nieuwe club kwam, pinkten een traantje weg bij de indringende minuut stilte. De spelers condoleerden de weduwe en legden na afloop een krans op het veld.

Dankzij de nieuwe club blijft de geschiedenis leven, terwijl ondertussen nieuwe historie wordt geschreven. Of, zoals de supporters het verwoorden op meterslange spandoeken: 'Weinigen hier hebben je poëzie gelezen, je jazz gehoord, je swing gezien. Maar je verhaal leeft voort, hier op deze tribunes waarvoor je speelde.'

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden