Engeland duimt voor de 'Wervelwind'

SHEFFIELD - De motregen kleurt in de neonverlichting. Verbaasd kijkt de taxichauffeur omhoog. “Hier zat pasgeleden nog een snookercentrum.” Maar de keus zijn vervangen door gewichten en halters: een fitnesspaleis. Een rondrit door het centrum blijkt nutteloos: alle snookercentra zijn verdwenen of net gesloten. Pas enkele kilometers verderop in een van de buitenwijken is er gelegenheid om de groene pommerans te krijten.

BERT SCHABBINK

En dat terwijl de stad in het heuvelachtige Yorkshire twee weken per jaar het Mekka is van het keuspel met de gekleurde ballen. Om precies te zijn: het Crucible Theatre, Norfolkstreet. Verkeer zoeft voorbij op een brede snelweg aan de voorkant en de achterzijde wordt gekenmerkt door flanerend winkelpubliek. Alleen een groepje handtekeningenjagers bij de backstage-ingang vormt een aanwijzing dat in het gebouw iets bijzonders gaande is. De glans van het wereldkampioenschap houdt op bij de glazen entree van het modale theater.

De bedompte verlichting geeft het snooker-zaaltje iets mystieks. Sommige van de tien grote groene lakens zijn bezaaid met ballen. Op slechts twee tafels wordt gespeeld. De eigenaar tapt twee forse glazen bier en beseft dat de klad er in zijn branche lelijk in zit. “In de jaren tachtig was het een goudmijn. Iedereen speelde snooker. Maar de 'boom' is over. Ik zie het hier om me heen. Mensen spelen steeds minder snooker en daardoor gaan er steeds meer speelzalen failliet.”

De klagende geluiden over de populariteit van het snooker worden weerlegd door Rick Waumsley. Hij is hoofdredacteur van de BBC en spil van de 120 man sterke equipe die de Britse omroep heeft ingeschakeld om het evenement in beeld en geluid vast te leggen. “De kijkcijfers zijn uitstekend. Ik denk dat we ongeveer honderd uur snooker uitzenden gedurende deze twee weken. Vorig jaar keken zo'n twaalf miljoen mensen naar de finale tussen Stephen Hendry en Jimmy White. Het record staat op achtieneneenhalf miljoen. Dat was in 1985, toen de eindstrijd tussen Steve Davis en Dennis Taylor werd beslist op de laatste zwarte bal.”

Recessie

De snooker-insiders bezweren dat de teruggang van speeltafels in Engeland een zuiver economische oorzaak heeft. De recessie heeft ook Groot-Brittanie niet overgeslagen en de gewone man heeft naast het wekelijkse uitje naar een voetbalwedstrijd geen ponden meer om te gaan snookeren. Op het eerste gezicht lijkt die verklaring plausibel, maar een kijkje achter de schermen leert dat er meer redenen zijn waarom het aanbod van gebruikte tafels enorm is.

Het onkreukbare imago van de topspelers lijkt het grote publiek te gaan vervelen. Stephen Hendry haalde alle kranten met zijn gebroken arm, maar verder leeft de nummer een van de wereld als een echte Schot: zuinig. Ook de op een na beste speler springt niet in het oog. John Parrot is geboren in Liverpool en speelt voortreffelijk snooker. Einde verhaal. De sympathie van het volk gaat massaal uit naar de nummer drie van de wereldranglijst, Jimmy White, die al vijf keer de finale haalde en evenzovele keren verloor. De 'Wervelwind' uit Londen heeft zijn bijnaam te danken aan snelheid en spectaculaire 'pots' oftewel voltreffers. Bovendien geniet White volop van het leven: hij kijkt niet op een pilsje meer of minder en neemt de huwelijkse waarden nauwelijks serieus. Zijn echtgenote ging er met de vier dochters vandoor en begin dit jaar trof de politie White kogeldronken in zijn auto aan. Het oordeel van de rechter was keihard: White mag drie jaar niet achter het stuur plaatsnemen.

Als het aan de BBC ligt, haalt White dus de finale, met het oog op de kijkcijfers. Zijn beoogde tegenstander in de eindstrijd zou Steve Davis moeten zijn. De rossige Davis, vierde op de ranglijst, beheerste tot vervelens toe de snooker-scene in de jaren tachtig. Hij won 67 toernooien, waaronder zes wereldtitels. Zijn laatste mondiale kampioenschap dateert van 1989. Hoewel de conservatief ogende inwoner van Brentwood (Essex) vaak is bekritiseerd vanwege zijn behoudende spel, lijkt het tij te keren. De onderkoelde humor van Davis wordt eindelijk gewaardeerd en zijn spel is risicovoller geworden. Kortom: het volk gunt Davis een comeback op het hoogste niveau.

Maar de weg naar de finale voor is voor zowel Davis als White zwaar. Het WK is aanbeland bij de kwartfinales en daar treft White de talentvolle Ier Ken Doherty, terwijl Davis het moet opnemen tegen de gevaarlijke outsider James 'Tai-Phoon' Wattana uit Thailand. In de eerste twee ronden gleed de Wervelwind soepel langs Billy Snaddon en versloeg hij Neal Foulds na een spannend duel met 13-10. Steve Davis had geen kind aan Dene O'Kane en versplinterde Steve James al na twee van de geplande drie sessies met 13-3.

Perfectie

Een andere oorzaak voor de teruggang in de actieve snookersport zou de perfectie van de toppers kunnen zijn. Elke fout wordt genadeloos afgestraft en het aantal series van meer dan honderd punten, de century-breaks, wordt elk jaar opnieuw verbeterd. Een frame is daarom zelden spannend. Het is de vraag wie het eerst de kans krijgt om te 'potten'.

Zesvoudige wereldkampioen Steve Davis erkent dat het spel aanzienlijk is verbeterd in de loop der jaren, maar ziet nog volop onderdelen die niet volledig beheerst worden. “De accuratesse van het 'potten' kan beter, want er worden nog steeds maakbare ballen gemist. Veel spelers laten ook nog wel eens een steekje vallen in de verdediging. Daarom denk ik dat de 100-procentgrens nog niet bereikt is, in tegenstelling tot het carambole-biljarten, waar elke fout dodelijk is. Als ik moet schatten, denk ik dat de wereldtop op 90 procent zit.”

Enkele jaren geleden zijn de zes gaten in het biljart verkleind om het spel aantrekkelijker te maken. Een hernieuwde vernauwing van de pockets is volgens Davis niet de oplossing van het probleem. “Dan zou de kloof tussen de amateurs, die nog met de oude maten spelen, veel te groot worden. Bovendien is het materiaal zo perfect dat de topspelers de kleinere gaten binnen de kortste keren perfect beheersen. We moeten ermee leren leven dat het spel nog steeds in ontwikkeling is en afwachten wat het niveau is van de nieuwe generatie.”

De aanvoerder van de nieuwe stroming heet Ronnie O'Sullivan. Maar in het Crucibletheater struikelde het 18-jarige talent al in de tweede ronde tegen de ervaren rot John Parrot. O'Sullivan, wiens vader een levenslange gevangenisstraf uitzit wegens moord, ging met maar liefst 13-3 kopje onder. Ook de leider van de oude garde overleefde de schifting niet. Alex Higgins was na vier jaar terug in het snooker-walhalla. De wereldkampioen van 1972 en 1982 heeft in zijn turbulente carriere kapitalen aan boetes betaald. Na zijn laatste optreden in Sheffield in 1990 werd hij geschorst omdat hij een official sloeg.

Voor het WK van dit jaar plaatste de populairste speler aller tijden zich via de kwalificatiewedstrijden in Blackpool. Hij verloor, na zijn traditionele aanvaring met de arbiter, met 10-6 van Ken Doherty in de eerste ronde. Met de uitschakeling van Higgins is alleen White overgebleven als speler van het volk. Daarom is alle hoop van sponsors, pers en publiek gericht op de 'Whirlwind' uit Londen.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden