Engagement met een virtuele duim

Groot enthousiasme onder de verschillende Facebook-vrienden na de uitzending van het programma 'Zomergasten'. Wat was Ahmed Aboutaleb fantastisch!

Rustig, beheerst, erudiet, strijdbaar waar nodig - een toonbeeld van integratie, zonder de eigen culturele wortels te verloochenen, maar ook zonder de moeilijkheden tussen de verschillende bevolkingsgroepen in Nederland met een wollige djellaba der liefde te bedekken. Een bemoedigend, hoopgevend optreden.

Zelf was ik niet in de gelegenheid om te kijken. Maar ik geloof de enthousiaste vrienden op hun woord. Toch vraag ik me af of zulke steunbetuigingen niet vooral een manier zijn om te tonen dat ook jij het hart op de goede plaats hebt - zonder er verder iets voor te hoeven doen.

Kort ervoor was Barack Obama weer even de hartelijke, toegankelijke, inspirerende held die hij aan het begin van zijn presidentschap had geleken. Tijdens zijn bezoek aan Kenia durfde hij de Afrikaanse homohaat te hekelen. Bij een andere gelegenheid sprak hij warme woorden over de kracht van ondernemende vrouwen en hun bijdrage aan de toekomst van een betere economie.

Het enthousiasme werd wat besmuikter toegegeven, want ja, niet in alle opzichten was Obama de leider voor wie je een virtueel duimpje zou willen opsteken. Maar toch: 'Weer eens diep onder de indruk. Dus deze beelden moest ik even delen!'

Zolang dit soort geëngageerde optredens nog op zoveel bijval kunnen rekenen, is het met deze wereld nog helemaal niet zo somber gesteld.

Tenminste, dat heb ik lang gedacht. Het begon in 1985 bij Bob Geldof, de Ierse popzanger die iets wilde doen aan de verschrikkelijke hongersnood in Ethiopië: als weltschmerzende puber was ik onder de indruk van het benefietconcert dat hij met andere artiesten op touw zette, maar vooral van de bezoekers- en kijkersaantallen. Het kon niet anders of Ethiopië, maar ook andere ontwikkelingslanden, zou tien, twintig jaar na LiveAid bloeien als nooit tevoren: zoveel mensen van goede wil! En toen Bono, de zanger van U2, zich inspande voor mensenrechten, en Nelson Mandela vrijkwam, en voetballer Ruud Gullit met al zijn charisma de strijd aanbond tegen discriminatie, bevestigden de instemmende, enthousiaste reacties op hun optredens mij in mijn geloof in een rechtvaardiger, vreedzame toekomst voor de wereld.

De Dalai Lama, de huidige paus: ze lokken bij velen blijdschap uit. 'Omdat het nu eindelijk eens duidelijk wordt gezegd. En hoe! Hooguit jammer dat uitgerekend de tegenpartij (welke dan ook) nooit luistert, of er hard doorheen brult.'

Minstens zo jammer: applaudisseren, met tranen in je ogen, achter een beeldscherm en de beelden vervolgens delen - dat is nog geen betrokkenheid. Want hoe geef je je instemming in het alledaagse leven vorm? Durf je er aangename dingen voor te laten? Hoe ben je consument, voorbijganger op straat, vrijwilliger en luisterend oor?

Pas als de flirt met één of twee idealen een duurzame relatie wordt, rijzen de soms pijnlijke vragen. Het mooie is: niemand anders kan die namens jou stellen en beantwoorden. Eindelijk geen volger meer, geen lid van een groep mede-enthousiastelingen, maar een individu. In de goede zin van het woord.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden