En zo kunnen de koeien oversteken

Oostelijk van de stad Utrecht ligt een klein wonder. Eigenlijk houdt de stedelijke bebouwing er pardoes op, zodat er een fraaie harde grens tussen stad en land is, zonder rafelrand, al loopt precies op die grens de A27, een wal van geluid. Maar eenmaal onder de snelweg door, opent zich dat wonder: de landgoederen van Rhijnauwen en Oud- en Nieuw-Amelisweerd. Een beschavingsidylle.

En wat een geluk. De landgoederen zijn in de vorige eeuw, nadat de particuliere eigenaren er afstand van deden, eigendom van de stad geworden. De gemeente werd een baron.

Toen was die A27 er nog niet. Nu begeleidt hij het gehoor van de bezoeker, een verre branding ruist over de weiden, akkers en parkbossen. Maar een glorieuze dag is deze lentedag, de hemel is blauw en al vroeg in de ochtend draven joggers over de lanen, met bedrading in het hoofd. Ze dragen T-shirts van Amerikaanse universiteiten. Niet gek, aan de horizon staat de geleerde hoogbouw van de Uithof.

De bewindvoering op het landgoed is niet alleen in handen van de gemeente Utrecht, want over het Waterlinie-fort van Rhijnauwen heerst Staatsbosbeheer en over het water van de meanderende Kromme Rijn is het Hoogheemraadschap de baas. Voor het overige doet baron Utrecht zijn best een voorbeeldige landgoedbezitter te zijn, zoals is neergelegd in een toekomstvisie uit 2012.

Er is natuur, er zijn tuinen, er staan landhuizen, er lopen lanen en paden, er wordt spijs en drank geserveerd, en er wordt geboerd. Lanen moesten gearticuleerd, esdoorn-opschot verwijderd, bosvijvers uitgebaggerd, vooroevers verbeterd, tennisbanen landschappelijk ingepast.

Maar in de toekomstvisie stond niets over de brug. De brug voor de koeien.

Vandaag vergadert een Utrechtse raadscommissie over de toekomstvisie. En ook over de brug. De brug is er nog niet. Hij bestaat alleen op papier, in ontwerp. Wel is er subsidie voor gereserveerd, zo'n drie ton, plus nog eens tachtigduizend uit Brussel, maar dan moet de vergunning dit jaar nog komen.

Bijna vier ton voor een koeienbrug.

Het is een flinke brug, hij is van beton. Hij moet over de Kromme Rijn heen, even voorbij het Theehuis, een geliefde uitspanning. Aan de ene oever, naast de uitspanning, ligt een oud boerenbedrijf, een hofstede zelfs.

Aan de andere oever liggen de weiden. De boer zou zijn koeien via de fietsbrug verderop kunnen laten lopen, maar dat is te ver, die driehonderd meter, met vijftien liter melk in je uier. En heeft hij net een grote nieuwe stal, want zijn onderneming moest groeien. De VVD-wethouder van Utrecht is het met hem eens, de boer is belangrijk voor het landgoedbeheer. En een koe in de wei, dat is toch mooi?

Het ontwerp voor de brug geeft een schok. Hij prikt in je oog. Een logge vloek in dit verfijnde landschap. Wandelaars over het jaagpad moeten er lichtgebukt onderdoor. GroenLinks sputtert tegen. En ook de man die de vergunning moet geven. Dat is niet wethouder van Utrecht, maar die van Bunnik. Want Utrecht mag dan baron zijn, het landgoed ligt in Bunnik.

Ganzen, eiken, knotwilgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden