En wie komt daar? Toppie uit Londen!

Wat eraan voorafging: Corinthia, te jong weduwe geworden, denkt op kerstavond melancholiek terug aan haar huwelijk met de Engelse Charles. Geen vurig minnaar, maar een goede echtgenoot, die haar erfenis, het kasteel, uitstekend had beheerd. En toen was hij ineens verdwenen. Verdronken? Vermoord?

De laatste dag van het oude jaar was aangebroken. Het sneeuwde zacht, over de heuvels trok een witte sluier. De hemel boven de bomenrij die de grens vormde tussen de tuin en de nabijgelegen wijngaard was licht roze. Roze als babybilletjes, dacht Corinthia. Ze stond voor het raam in het kantoortje van Pierre van Dale. Achter haar hoorde ze hoe Pierre zacht mompelend computeruitdraaien doornam. Ze luisterde niet bewust. Als hij de vraag maar kon beantwoorden die haar al sinds de zomer uit haar slaap hield: Wat Voor Een Wijnjaar Zou 1999 Worden?

De zomer was prachtig geweest. De trossen hadden zwaar aan de takken gehangen, de druiven zwanger van suiker en sap. Als dit jaar toch eens een kroonjaar zou worden: Châteaux Belvédère 1999. Winnaar van een gouden medaille volgend jaar in Parijs. De helft verkopen aan een consortium van wijnmakelaars, de andere helft opleggen in hun eigen kelders. En dan eindelijk weer eens winst maken!

Wat was dat gelige schijnsel, dat door de vlokken doordrong en over de kale struiken gleed? Koplampen. Over de oprijlaan kwamen twee auto's aangereden. Een kleine BMW reed voorop. Daarachter boemelde de Renault van de postbode. Corinthia trok haar vest strakker om zich heen en draaide zich om naar Pierre.

,,Wat denk je?''

Hij keek op, trouwhartige ogen in een bloemkoolkleurig gezicht. Zou hij echt iets met de verdwijning, of nog erger, van Charles te maken hebben? Hij kweet zich zo keurig van zijn taak. Zo liefdevol wandelde hij door de gaarden, zo geconcentreerd boog hij zich over de trossen. Zo ingespannen sneed hij met zijn mesje in de ranken, om te zien hoe de nieuwe aangroei zich ontwikkelde.

,,Ik kan er nog niets over zeggen. Ik ben niet ontevreden.''

Hollandse terughoudendheid, misschien.

De auto's kwamen dichterbij, nu.

,,Ik ga even naar buiten.''

,,Goed, mevrouw. Ik spreek u later nog.''

,,Eet je vanavond met ons mee?''

Hij aarzelde even. Hij was erg op zichzelf, Pierre. Hij had een appartement ingericht in het oude koetshuis, dat vol stond met computers en modems en andere elektronica. Corinthia kwam er nooit. Af en toe hoorde ze een flard muziek, als de grote deuren open stonden. Dat was alles was ze van hem wist. Muziek en computers, en wijn.

Ze opende de deur en stapte naar buiten. De bestuurster van de BMW had de auto geparkeerd en haalde haar bagage uit de kofferbak. Corinthia liep op haar toe.

,,Toppie, wat een verrassing. Wat leuk je weer te zien'', riep ze in haar beste Engels. ,,Hallo tante. Hoe is het met u?'', antwoordde het meisje terwijl ze Corinthia een kus naast haar oor gaf. ,,Is Emilie er al?'' ,,Die komt niet, liefje. Ze blijft in Parijs, ben ik bang.''

Toppie's mooie wenkbrauwen trokken iets omhoog. ,,Ach. Nou ja, dan zullen wij ons samen vermaken, nietwaar, tante?'' Toppie had een paar dagen geleden uit Londen gebeld om te zeggen dat ze zo dolgraag haar tante en nichtje weer eens wilde zien. Ze stuurde aan op een uitnodiging voor de jaarwisseling; Corinthia had er niet onderuit gekund. De logeerpartij was op zijn zachtst gezegd onverwacht. Hoelang was het geleden dat de nichtjes samen bij hun Britse grootouders logeerden? Emilie studeerde nu filosofie in Parijs, bij Pierre Bourdieu. Corinthia probeerde zich te herinneren wat het ook alweer was dat Toppie uitvoerde. Assistent-productieleidster bij een televisie-serie over antiquairs? Hondenverzorgster in de koninklijke kennel? Ze wist het niet meer.

Daar kwam de postbode aangelopen. Hij bleek behalve drie enveloppen van de belasting en zeven verlate kerstkaarten een telegram bij zich te hebben. Het was afkomstig uit Madrid. Corinthia las: La Douairière Corinthia Laeveberry Lewis, Duchesse Lonchamps De Berry, stop. Arriveren dinsdag 4, stop. Huurovereenkomst nog niet ontvangen stop. Komen met tien personen stop. Beste wensen voor jaarwisseling stop. Arturo Bellastogas stop. Corinthia zuchtte. Wilde ze die Chilenen eigenlijk wel, als huurders van de Rousseau-vleugel? Eerst zou ze Charles' nichtje haar logeerkamer wijzen, dan kwam de rest vanzelf.

In de rode salon was niet te merken dat het oude jaar bijna ten einde liep, en al evenmin dat de laatste uren van de eeuw en het millennium aangebroken waren. Pierre had bij zijn eerste aperitief al verklaard dat wat hem betreft de eeuw en het millennium pas volgend jaar hun voltooiing naderden. De anderen hadden er toen maar het zwijgen toegedaan. Er werd niet teruggeblikt of vooruitgeblikt. Men dronk in stilte.

Voor zijn doen zag Pierre er keurig uit, in overhemd plus fleurige trui, een ribfluwelen broek en zelfs, je geloofde je ogen niet, met gepoetste schoenen. Corinthia had, nadat ze enige tijd besluiteloos voor haar kast had gestaan, haar oude Chanel maar weer aangetrokken. Baudoin Claudel, haar vriend en vertrouweling en de burgemeester van Belvédère St. Louise, droeg bij deze gelegenheden altijd een pak. Baudoins vrouw was zoals gebruikelijk niet meegekomen. Ach, daar was Toppie. Ze was als enige in het lang; ze droeg een paarsige Stella McCarthy die haar beeldig stond. Maar alles staat beeldig als je 23 bent, dacht Corinthia.

,,Ik ben Toppie'', riep ze tegen Pierre, terwijl ze met uitgestoken hand op hem toeliep. ,,Toppie?'' ,,Nou ja, eigenlijk heet ik Penelope Gertrudis Cordelia Ann, maar dat is natuurlijk geen doen. Dus noemt iedereen me Toppie, sinds kostschool.''

,,En verder? Heb je ook nog een achternaam?'' ,,Ja, natuurlijk. Swainsworth Bathmore zu Axel.'' Pierre lachte. ,,Vertel eens, ben jij net als je oom Charles zoveelste in de rij voor de Britse troonopvolging?'' Toppie zuchtte. ,,Ik geloof 78ste. Of is het inmiddels 77ste, sinds tante Plop dood is? Weet je, daar praten we niet over. Dat vinden we een beetje ordinair. Oom Charles is geloof ik nu 71ste. Of hij was het...'' Haar ogen vulden zich met tranen.

,,Nog een glaasje dan maar?'', vroeg Corinthia. ,,En dan gaan we zo aan tafel.''

Vanaf de gang klonk geruis, pantoffels gleden over het marmer. Het was Francoise, helemaal overstuur. ,,Mevrouw, er sluipt een man rond het huis. Gaston heeft hem geprobeerd te grijpen, maar hij is ontsnapt. Hij spreekt Spaans. En weet u wat zo gek is? Gaston zag het onmiddellijk. Hij heeft maar een half oor, er ontbreekt een stuk uit zijn oorschelp...''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden