En het woord werd beeld

null Beeld

In de plaatselijke boekhandel is tegenwoordig een kast ingeruimd voor een aan populariteit winnend genre, namelijk dat van de ’graphic novel’ – de beeldroman.

Hoewel een liefhebber van tekenen en tekeningen, hield ik hier mijn reserves, want kan een getekend verhaal, dat we vroeger gewoon ’strip’ noemden, werkelijk de kwaliteit en de eigenschappen van een roman bezitten?

Nu hoef je ’roman’ misschien niet al te nauw te definiëren, maar in zijn literaire vorm verwacht je toch een weergave van lotgevallen van personages die zoiets als een karakterontwikkeling doormaken, en dat liefst op een wijze die ons beroert of juist afstoot, of in ieder geval ’iets’ met ons doet. Maar waarom zou een getekende vertelling niet hetzelfde kunnen bewerkstelligen?

Enige tijd geleden kwam ik in het bezit van ’Een deken van sneeuw’ van de Amerikaanse tekenaar Craig Thompson, een beeldroman en liefdesverhaal van bijna zeshonderd getekende pagina’s dik, met kleine wreedheden die ouders hun kinderen aandoen, met verlies aan geloof en dan opdoemende zelfhaat, heel mooi en pijnlijk soms, en dat alles in sober zwart-wit getekend.

En onlangs haalde ik ’Aya’ uit die kast in de boekhandel, een beeldschoon ingekleurd stripverhaal van Marguerite Abouet over haar jeugd in Ivoorkust, dat prachtig schakelt tussen het regenachtig grijze Parijs en het tropische Abidjan.

In Nederland verstripte Dick Matena heel sfeervol romans van Reve en Elsschot, en het beeld begint ook met succes andere genres te doordringen. Veel vraag is er, naar het schijnt wereldwijd, naar ’Logicomix’ – een filosofisch stripverhaal over de fundamenten van de wiskunde. En bij mijn zoon staat een stripserie in acht kloeke delen op de plank over het leven van Boeddha, die hij geboeid las, dat wil zeggen tot aan het laatste deel, want Boeddha was hem zo lief geworden dat hij het laatste deel – waarin Boeddha onherroepelijk sterven zou – niet wilde lezen.

En nu we toch opschuiven richting religie: begin deze week verscheen in meerdere landen tegelijk het Boek Genesis in stripvorm, getekend door Robert Crumb, een cultheld uit de Amerikaanse underground scene, die in de jaren zestig begon van het stripverhaal een radicale en compromisloze kunstvorm te maken. Wereldroem vergaarde hij met de verfilming van zijn slikkende en spuitende stripheld Fritz the Cat, een verfilming die hij overigens zelf verafschuwde. Bekend is hij ook als tekenaar van vrouwen met enorme billen, waar kleine wellustige mannetjes als hijzelf tussen verdwijnen.

Deze Crumb dus, 66 is hij inmiddels, werkte vijf jaar aan de verstripping van alle hoofdstukken van Genesis, en wat eruit kwam was een schitterend tekstgetrouw werk, (in Nederland in een vertaling van Nicolaas Matsier), rechttoe, rechtaan, rauw en warm, met een God die we kennen uit onze kinderjaren: een oude man met een lange baard. Een oerbeeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden