Review

En een wonderschoon slot

Regie: Joon- ho Bong. Met Kim Hye-ja, Won Bin.

Je moeder is het begin van alles, maar ze moet je ook wel weer laten gaan, zo meent de Koreaanse regisseur Joon-ho Bong; als zoon. De mogelijk verstikkende band tussen moeder en zoon roept hij schitterend op in de tweede scène van ’Mother’. Een oudere vrouw snijdt met een enge snijmachine kruiden in stukjes terwijl ze ondertussen door de open deur haar ongeveer twintigjarige zoon bespiedt die aan de overkant van de straat wat staat te klieren met een hond. Haar blik verraadt onrust en zorg. Als kijker voel je de spanning groeien. De jongen let ook niet op. Plotseling, klap, hij wordt door een auto geschept. Zij schreeuwt, rent de straat op. Hij schreeuwt, rent weg. Ze wil hem tegenhouden, roept: ’Je bloedt!’ Maar het is zijn bloed helemaal niet op zijn arm, het is haar bloed. Het is een prachtig symbool van (fatale) versmelting: hoe zijn arm haar bloed bloedt.

Joon-ho Bong koos voor de hoofdrol van de moeder in zijn psychologische thriller ’Mother’ de populaire Koreaanse actrice Kim Hye-ja die in haar lange carrière in Koreaanse films al alle moederlijke deugden vertegenwoordigde. Zijn verhaal over de moeder die in haar wens haar onnozele zoon te beschermen tot het uiterste gaat, raakt aan recente werken over ouders en hun corrumperende beschermingsdrang (bv het ’Het Diner’ van Herman Koch), maar deze Koreaanse thriller dringt dieper onder de huid – ook omdat Joon-ho Bong net als in ’The Host’ met zijn intense beelden, zijn wisselingen tussen komedie en ernst, vrij geniaal de zintuigen weet te bespelen. En omdat actrice Kim Hye-ja het oerinstinct indrukwekkend verbeeldt. Net als de moeder weet ook de toeschouwer niet of de politie het bij het rechte eind heeft als de zoon wordt opgepakt omdat hij van moord wordt verdacht. De moeder gaat op onderzoek, als een bezetene. Langzaam groeit het besef dat het er voor haar niet toe doet. Hij is haar zoon. Hij moet gered.

Wonderschoon is ook het slot van ’Mother’ waarin Joon-ho Bong het wezen van de verhouding tussen moeder en zoon openbaart, en de moeder haar schuld in het gezicht werpt. Het is een te grote straf, eigenlijk, dat inzicht. En een cliché: waarom is het nu toch weer de moeder die gestraft wordt? Maar Joon-ho Bong weet het cliché ook te ontstijgen met een tintelende, ontroerende laatste scène vol compassie met de rouw die hoort bij het moederschap, maar die hier veel te laat komt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden