En de Voyager 1 zweeft eindeloos verder

Dagje verpleeghuis. De dag begon met het verontrustende bericht dat de Voyager 1 nu ons zonnestelsel verlaat. Deze ruimtesonde werd in 1977 gelanceerd, dat is zesendertig jaar geleden. "Toen was ik er nog niet eens", roept de co-assistent. Het ruimtevaartuig bevindt zich nu 125 au (= astronomical unit = gemiddelde afstand aarde-zon = 150 miljoen kilometer) bij ons vandaan. Een lichtsignaal zou daar ruim 17 uur over doen.

"Reizen in de ruimte wordt nooit wat", stelt collega S., "zesendertig jaar onderweg en we zijn bij het tuinhekje aangekomen". Ja, dat is ontmoedigend, maar nog veel erger vind ik de leegte waar het ruimtevaartuig doorheen zweeft. Aan boord, zo lezen we in de krant, bevindt zich een gouden grammofoonplaat met muziek van onder meer Beethoven, Kesarbai Kerkar en Chuck Berry. Collega S. en ik weten niet wie Kesarbai Kerkar is. De co vraagt: "En wie is Chuck Berry dan?"

Het gaat hier om een in alle ernst ondernomen poging tot interstellaire flessenpost, want aan boord, zo zegt het krantenbericht, is ook een plakkaat gemonteerd met een groet aan buitenaardse wezens. Ik weet niet in welke vorm daar 'Hallo!' staat, maar de naïviteit van dit alles vind ik dan wel weer ontwapenend. Hoe je het ook wendt of keert, één ding zullen 'ze' daarginds wel opmerken: dit is een raar object, zoiets hebben we nog nooit gezien. Waarop S. tegenwerpt: "Maar ze zien helemaal niet."

Op de afdeling word ik begroet door meneer W., een opgewekte klager, die laatst lachend zei: "De eerste helft van mijn leven werd verneukt door mijn ouders en de tweede helft door mijn kinderen". Maar nu klaagt hij over zere hielen. Altijd link, voor je het weet heb je een drukplek, die in één nacht ontstaat, maar waar je vervolgens weken, of zelfs maanden mee in de weer bent om het defect weer dicht te krijgen. De remedie is een wigkussen onder de kuiten, zodat de hielen vrij liggen, maar W. had geen wigkussen zodat ik de zusterpost binnenstoof met de venijnige vraag: "Waarom heeft die man geen fokking wigkussen?"

Zuster Mieke loodste me snel weg uit deze zinloze oprisping door me mee te nemen naar de nieuwe opname van vandaag, mevrouw V. "Eerst kijken", vermaande ze, "en dan pas vloeken". Mevrouw V. was vijfenzestig jaar oud, ze had uitgebreide hersenmetastasen volgend op longkanker, ze was niet aanspreekbaar en lag rustig te ademen. Ze had geen kinderen, was gescheiden, kwam uit een voormalig Oostblokland en er was niemand om haar in haar laatste dagen bij te staan of om ons iets over haar te vertellen.

's Middags kwam een vriendelijke buurman langs, die als contactpersoon fungeerde, maar die kennelijk erg verlegen was met die rol. "Ik ken haar eigenlijk ook alleen maar van een vriendelijk knikje in de lift van onze flat", verontschuldigde hij zich. Medisch gezien waren haar vooruitzichten nul. Haar bewustzijn was gedaald door de hersenschade en we besloten haar met medicatie maar verder onder zeil te houden.

Het vreet aan je, zo'n alleen stervende vrouw. We hadden er allemaal last van, want je denkt onwillekeurig aan haar geboorte en de vreugde die er toen geweest moet zijn om haar binnenkomst. En dan nu dit vertrek waarbij niemand haar kwam uitzwaaien. Om dat enigszins goed te maken, liep ik af en toe haar kamer binnen, maar ze was buiten kennis, dus dat had dan ook weer niet veel zin.

"Waarom wordt zo'n vrouw eigenlijk nog overgeplaatst?", vroeg de co, om nog wat zout aan de wonde toe te voegen. "Zo'n vrouw wordt overgeplaatst, omdat men in het ziekenhuis vindt dat er niks meer gedaan kan worden. Ze vergeten dat je dat pas na afloop van de begrafenis kunt zeggen. Wat er nog gedaan moest worden was het regelen van haar sterven en dat durven ze niet in een ziekenhuis, of ze kunnen het niet, of ze willen het niet, hoe dan ook, ze doen bij een dergelijke patiënt een luikje open waarboven verpleeghuis staat, schuiven haar er door en doen het luik dan vliegensvlug weer dicht. Boem. Opgelost."

Mieke kwam nog even langs met de vraag: "Moet die man nou gewoon een wigkussen hebben, of moet het per se een fokking wigkussen zijn?"

Mevrouw V. stierf, onbetreurd, zestien uur na binnenkomst. En de Voyager 1 zweefde eindeloos verder.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden