Review

En dan word ik toch zo verschrikkelijk kwaad

Alle theorie is grauw, waarachtig waar.

Ik heb altijd mijn neus opgehaald voor boeken die in de nabije toekomst spelen, met een verzonnen president van Amerika en zoal meer, ik dacht altijd: ,,Ja, jullie kunnen me nog meer vertellen''. Tot ik kennismaakte met Donald James. Die situeert zijn boeken zo omstreeks de jaren twintig van deze eeuw en je gelooft wat hij schrijft. Niet dat dat zo leuk is: Rusland wordt geplaagd door de maffia, door een burgeroorlog en door een epidemie van tuberculose, de 'hondendood,' die ze en masse op de vlucht doet slaan. Constantin Vadim, de hoofdpersoon, inspecteur van politie, geboren en getogen in het ijzige Moermansk dat de helft van het jaar ligt verzonken in de poolnacht, houdt van zijn land 'als een radeloze minnaar van een verdorven geliefde', zoals hij het heel mooi uitdrukt. In twee voorgaande boeken, 'Monstrum' en 'De Schorpioen', opereerde hij in Moskou en Moermansk, in zijn nieuwste, 'Vadim', wordt hij uitgestuurd naar Amerika. Daar is een presidentskandidaat die het beste met Rusland voor heeft. Zijn Russische vrouw doet evenwel alles om hem in de ogen van de kiezers onmogelijk te maken en Vadim moet haar bewaken en in toom houden. Maar al gauw is ze dood en andere slachtoffers volgen. Een huurmoordenaar is aan het werk en het blijkt dat zijn roots liggen bij de oude Russische geheime dienst. Nu ja, niets bijzonders zult u zeggen. Wel bijzonder: door James' verbeeldingskracht die het meest ongerijmde logisch doet lijken en zijn prachtige stijl die daartoe het zijne bijdraagt. Een heldere ster aan de thrillerhemel.

Maar evengoed kan het ineens verschrikkelijk tegenvallen. Er is een auteur die ik altijd wel graag heb gelezen (met enige restricties, maar toch): Jonathan Kellerman is de naam. En dan komt hij met een boek 'Engel des Doods' waar ik helemaal beroerd van word. Waarom? Is het zo slecht? Goed is het niet, maar er zijn andere feiten in het geding. Het gaat over een dokter in Amerika die mensen aan een zachte dood helpt, en zo men weet is de euthanasie daar te lande nog anathema. Die dokter is een engerd, reclamegeil en met evenveel deernis in zijn donder als mijn kater. Nou goed, dat kan gebeuren, engerds heb je overal. Maar dan staat er ineens zo'n zin: ,,de euthanasie maakt plaats voor de moord op mensen die nooit gevraagd hebben om te sterven, zoals nu in Nederland het geval is''. En dan valt herhaalde malen de naam 'Amsterdam', altijd met een mengeling van minachting en lacherigheid. En dan word ik toch zo verschrikkelijk kwaad. Jazeker, want Amsterdam is de schat van mijn hart. En ik denk: ,,Als je zo slecht geïnformeerd bent over euthanasie, man, dan zul je over alle andere dingen waarover je geschreven hebt en nog schrijft wel net zo slecht geinformeerd zijn''. En opeens kon ik die hoofdpersoon van hem, die psycholoog Alex Delaware met zijn wijze praatjes uit het leerboekje voor beginners, niet meer luchten of zien. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat hij wel een mooie climax heeft gevonden voor zijn seriemoordenaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden