En altijd met gevoel voor humor

(Trouw) Beeld
(Trouw)

Vele lezers stuurden deze week hun herinnering aan Willem Breedveld, commentator en columnist van deze krant, die maandag op 65-jarige leeftijd overleed.

Jarenlang heb ik met plezier de columns van Willem Breedveld gelezen. Vooral zijn grote waardering voor de democratie sprak mij zeer aan. In huize Breedveld werd getrakteerd op taart als er verkiezingen werden gehouden voor de Tweede Kamer, schreef hij eens. Onze kinderen waren toen in de puberteit. Ze waren niet erg betrokken bij politiek en verkiezingen. Dat wilde ik graag veranderen. Het idee van Willem Breedveld om bij verkiezingen op taart te trakteren, bleek een goede stimulator. Het heeft het bewustwordingsproces in gang gezet. Onze vier kinderen gaan inmiddels allemaal trouw naar de stembus en herinneren mij eraan dat ik taart moet halen als er weer verkiezingen zijn.

Sipke Huizinga Alkmaar

In mijn actualiteitenprogramma voor het radiostation in onze gezamenlijke woonplaats was hij verschillende keren mijn gast. De eerste keer toen ik vond dat de landelijke politiek een potje maakte van het Europees referendum. Aan zijn keukentafel nam ik een uur interview op, waarvoor hij drie uur tijd en veel koffie beschikbaar stelde. Het gesprek ging over veel meer dan dat referendum. Zo ging dat altijd. En ook altijd met een goed gevoel voor humor.

Ook nodigde ik in het programma elk jaar alle geridderden uit, dus ook Willem Breedveld. Hij vertelde dat hij als zeventienjarige als verslaggever was begonnen. En gaf grif toe dat het volstrekt onverantwoord was. Maar jong geleerd bleek oud gedaan. Bedankt.

Trudie Scherpenzeel Oudewater

Ik studeer filosofie op de Hovo, gisteren hebben we een stukje behandeld uit de Tractatus van Wittgenstein. Willem Breedveld zou net als Wittgenstein zeggen, denk ik: „Bij een antwoord dat men niet kan uitspreken, kan men ook de vraag niet uitspreken”. Breedveld stelde altijd ’zinnige’ vragen. Zoals in zijn in memoriam stond, was het zijn vaste overtuiging dat je mensen door de ’juiste’ vragen te stellen bij de politieke zaak kon betrekken. Heel filosofisch dus. Het leidt ertoe de zaken diepgaander te doorgronden, waardoor er steeds nieuwe vragen boven zullen komen. Ik miste hem al en zal hem blijven missen.

Jitske van der Meer Voorburg

In de nadagen van Paars I maakte ik met oud-collega Sven Kockelmann voor ’Netwerk’ de serie ’politieke dieren van Paars’. Alle bewindslieden van het kabinet-Kok kregen een rapportcijfer en een spotprent. Willem Breedveld was een van de juryleden. Na afloop moesten de heren nog een politiek dier bedenken om de politicus in kwestie te typeren. Dat werd allengs moeilijker. De dieren dreigden op te raken, na de das, het ratje, de uil en het doodshoofdaapje.

Maar Willem Breedveld was bedreven in het bedenken van nieuwe dieren. Misschien kwam het doordat hij tussen de weilanden van het Groene Hart woonde. Ad Nuis was een roerdomp. Op vakantie zie ik vaak zo’n beest. Dan denk ik even aan Breedveld, kenner van de politiek en van vreemde vogels.

Simone van Geest Amsterdam

Ik herinner mij Willem Breedveld als de man met de schorre stem, die op radio en tv de juiste verhoudingen bij politieke ontwikkelingen wist weer te geven. Hij wist politieke personen eerlijk te beschrijven en op een subtiele manier ook hun fouten weer te geven. En hij wist lezers te bewegen in de pen te klimmen. Dat zou hij nu zeker ook gedaan hebben bij de vorming van het kabinet-Rutte-Verhagen. Ik zie de kop al voor me. ’Is een rechts kabinet een zegen of vloek voor ons land?’ De reacties zouden binnenstromen. Zo hield Trouw een goede band met de lezers. Ik vond het erg jammer dat hij als vaste commentator verdween uit de redactie. Nu is het ’doek’ helaas echt gevallen.

Jan Olthaar Vorden

Ik ben werkelijk geschokt door het overlijden van Willem Breedveld. Wat een verlies voor Trouw en voor politiek Den Haag. Afgelopen april sprak ik hem op een bijeenkomst van oud-Tweede Kamerleden. Zijn onderwerp was ’Politieke partijen en hun ideologie’. Het was een inspirerend betoog. Ik was het dikwijl eens met zijn columns hoewel ik geen CDA- maar D66-lid ben. Met plezier las ik de discussievragen over politieke dilemma’s die hij jarenlang de lezers voorlegde. Hij zette je aan het denken. Ik hoop dat Trouw zijn inhoudelijke en progressieve koers blijft volgen.

Elida Tuinstra Oegstgeest

Op een zondag in december 1981 kwam Willem Breedveld als lid van de beroepingscommissie Hervormde Gemeente Haastrecht naar de kerk in het Zeeuws-Vlaamse Waterlandkerkje, waar hij – met de andere commissieleden – luisterde naar mijn preek over het negende gebod ’Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste’ in combinatie met de adventsboodschap uit Johannes 1: het Woord is vlees geworden. Van de preek herinner ik mij weinig meer maar onvergetelijk was Breedvelds reactie onder de koffie in de pastorie. Ik had een preek gehouden „dicht bij de bijbeltekst maar ook dichtbij de mensen”. Dat stond hem aan. Volgens mij had hij meer gehoord dan ik had gezegd maar, na het lezen van Lex Oomkes, woensdag, begrijp ik dat hij iets had gehoord van het grotere idee achter de woorden. Daar was hij naar op zoek.

Maarten Hooymeijer Almere

Bij het afstuderen van de eerste lichting studenten van de Academie voor Journalistiek in Tilburg, in 1983, trad Willem Breedveld op als gecommitteerde. Hij deed dat op de van hem bekende licht-ironische manier. In de examenvergadering rees de vraag of het noodzakelijk was dat een journalistiek werkstuk een flinke lengte had. Veel docenten meenden van wel, maar Breedveld antwoordde: „Mijn eerste chef zei altijd: ’Die stukjes van een piklengte, daar gaat het om’.” Sommige docenten keken geshockeerd, maar de docenten journalistiek glimlachten tevreden.

Ger Dullens Oosterhout

Willem Breedveld was niet te beroerd om op een druilerige zondagochtend naar Zoetermeer af te reizen om in een zaaltje in de oude dorpskern een lezing te komen geven. Na het uitgaan van de mis, dat dan weer wel. Als gespreksleider heb ik hem twee keer mogen uitnodigen voor een debat, over de kloof met de burger en over de toekomst van de christelijke politiek. Beide keren kwam hij zonder aarzelen en nam alle tijd. Hij ontving slechts een boekenbon. Willem kon bij uitstek de ’kloof’ tussen Den Haag en het gewone volk overbruggen, door goed te luisteren en op een innemende wijze te reageren. En het rook lekker naar pijptabak in dit dorpse zaaltje, uren later nog!

Rene Kiebert Zoetermeer

Mijn herinnering aan Willem Breedveld stamt uit de tijd dat we samen in de eerste klas van de lagere school zaten. Ik kreeg een blaadje sommen mee om thuis te oefenen, maar Willem vroeg erom bij de juf, omdat hij daar plezier in had, wat ik weer niet begreep.

Adri Hoeve de Haan Amsterdam

Sinds onze trouwdag in december 1963 zijn wij geabonneerd op Kwartet/Trouw en wij zijn dus mét Willem oud geworden. Wij hebben zijn commentaren altijd met smaak verorberd, zowel in Trouw alsook via de radio waar hij regelmatig optrad. Wij zullen hem missen, net als Bert Klei en Johan Woldendorp. Dat is de prijs die we betalen voor het ouder worden.

Willem Smit Zwijndrecht

Willem Breedveld was voor mij het gezicht en het geluid van Trouw. Opgegroeid en meegegroeid met dit dagblad heb ik me altijd thuisgevoeld bij het politieke commentaar van deze integere journalist. Uitgaande van een gedegen inhoudelijke kennis gaf hij zijn visie op een breed spectrum van het publieke domein; hij (ver)oordeelde niet, maar zette lijnen uit, die tot nadenken stemden. Niet modieus, niet gehaast, maar weloverwogen.

Het was prettig en leerzaam hem te volgen. Persoonlijkheden zoals Willem Breedveld, kunnen we node missen in deze tijd van vluchtige meningen en opgeklopte journalistiek. Ik ben altijd weer geschokt, wanneer mensen van zijn kaliber vroeg overlijden, terwijl ze nog zoveel hadden kunnen betekenen voor de samenleving.

Margreet Wielenga Doetinchem

Ik zal mij hem blijven herinneren als een mens met een rechte kiel op ethisch en godsdienstig gebied. Daardoor hebben mijn vrouw en ik vele jaren lang zijn commentaren als betrouwbare richtingswijzers ervaren en gewaardeerd. Willem en ik kenden elkaar uit de jaren dat ik hoofd voorlichting van de gemeente Amsterdam was. Wij hérkenden elkaar door onze afkomst als jongens uit de polder, onze geloofsachtergrond en de wijze waarop wij beiden via lokale bladen waren opgeklommen.

Trouw lijdt een groot verlies. Wij ook. Dank Willem!

Jan Mastenbroek Gorinchem

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden