En altijd maar weer datzelfde oude beeld

In 'DWDD' klonk 'Perfect day' van Lou Reed. Een lied dat ondanks de eenvoudige bewoordingen een grote zeggingskracht heeft door de warme stem van de overleden rocklegende. Sangria drinken in het park, dieren voederen in de zoo, mooier kan een dag niet zijn. Het is zo'n song die je een gevoel geeft van eeuwig geluk.

Maar pas op. "Als persoon was Reed een nare man met een olympisch chagrijn", wist Matthijs van Nieuwkerk. Reed-fan Joost Zwagerman beaamde dat. "Ik zou hem interviewen vanwege een Andy Warhol-expositie in Amsterdam, maar Reed wilde alleen over zijn nieuwe zonnebril praten."

Godfried Bomans was ook een brombeer. Althans, 'Andere tijden' probeerde ons dat in te wrijven. Wat grotendeels mislukte. Behalve een nijdig briefje dat Paul Witteman ooit als jonge schoolkrantredacteur van hem ontving ¿ niet geheel onbegrijpelijk als je een schaakpartij tussen Bomans en Max Euwe zoekmaakt ¿, bleek uit niets dat de schrijver een 'humeurige humorist' was, zoals de ondertitel beloofde.

Wel hoorden we voor de zoveelste keer dat hij een moeizame verhouding had met z'n vader, graag bij nietsvermoedende burgers aanbelde en leed onder het gebrek aan literaire erkenning. Dat alles gelardeerd met beelden die we ook al zo vaak zagen: Bomans met een spuuglelijk Maria-souvenir in Rome en bij dansende olifantjes in Disneyland. Waarom steeds diezelfde fragmenten? Is dat alles wat is overgebleven van Bomans' lange omzwervingen voor de NCRV? Of liggen die beelden simpelweg het makkelijkst voor het grijpen?

Nog een geluk dat ons het grijsgedraaide fragment van Bomans met Dietrich bleef bespaard. Misschien had een redacteur de tegenwoordigheid van geest om te zeggen: zullen we dat akkefietje van 'had mijn vrouw maar één zo'n been' nu maar eens laten zitten? Waarom zou zo'n terugblik worden gemaakt? Enkel omdat Bomans' meesterwerk 'Erik' volgende maand gratis in alle openbare bibliotheken ligt? Jammer dat 'Andere tijden', doorgaans een uitstekend programma, ons zo'n obligate uitzending voorschotelde.

Des te meer ga je verlangen naar de langverbeide Bomans-biografie van Gé Vaartjes, die op tv vertelde dat de auteur niet is gestorven aan de nasleep van zijn Rottumerplaat-avontuur. "Hij had gewoon een zwakke gezondheid." Dat was het enige nieuwtje.

'Kruispunt' haalde een andere katholieke entertainer uit de jaren vijftig en zestig uit de vergetelheid: Wim Sonneveld. Aanleiding was de première van een Sonneveld-musical met Tony Neef. De uitzending begon al verkeerd. "Sonneveld overleed in 1975", kondigde Wilfred Kemp aan. In werkelijkheid was het een jaar eerder. Een beetje cynisch zou je kunnen zeggen dat deze vergissing het enige nieuws was. Weer zagen we een recycling van oude beelden ('Frater Venantius', 'Tearoom tango') en bekende uitspraken ('men vond zijn religieuze grapjes destijds onbehoorlijk').

Op een gegeven ogenblik is over een artiest alles wel gezegd. Programma's gaan dan geforceerd op zoek naar nieuwe invalshoeken ('Bomans als chagrijn') of suggesties ('Sonneveld liet zich katholiek dopen op hetzelfde moment dat het Leidsepleintheater een nieuwe, roomse eigenaar zocht'). Het is gemakzuchtige tv waaraan niemand een perfect day beleeft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden