En af en toe een zwarte scheet

WIM BOEVINK

Rotterdam was even ingeklemd tussen De Trap en Het Schip. Het Schip is weg, voer na een dag zwart walmend het zeegat uit.

De Trap is er nog.

Maar eerst Het Schip.

Je kon het vanaf De Trap zien liggen, of eigenlijk vanaf het dak van het Groothandelsgebouw, waartegen De Trap omhoog liep. Kijk, daar aan de einder, links van het ranke torentje van Boijmans, en rechts van de harp van de Erasmusbrug, vóór de Montevideo-wolkenkrabber.

Grootste cruiseschip van de wereld. Harmony of the Seas.

Natuurlijk liep de stad weer uit, op de Erasmusbrug en op de kade waaraan het lag krioelde het van de burgers die opgewonden spraken tot burgers die er niet waren en die in hun mobielen dingen zeiden als 'en ook een schaatsbaan he' en '23 zwembaden', of selfies maakten met het schip als decor, het schip als skyline, want die had het natuurlijk ook aan boord. En Het Schip, toch al beladen met superlatieven. zwol nog meer op.

Groot, groter, grootst. We weten dat Rotterdam zelf ook graag wat opzwelt, het had zijn eigen Stunde Null, en richtte zich heroïsch weer op, grootste haven van de wereld, en die machtige Maas die heel zijn zilveren licht over de stad werpt. Handen uit de mouwen, geen woorden maar daden, het haar strak naar achter in de brillantine.

En nu lag daar dat schip. Voor Amsterdam te groot natuurlijk, de sluis in het Noordzeekanaal was nog te smal. Twee jaar geleden was ook al eens het grootste cruiseschip ter wereld in Rotterdam binnengelopen.

Oasis of the Seas. Maar die was dertig centimeter korter. Ook toen stroomden de mensen toe en vergaapten zich.

De verslaggever schreef toen:

's Nachts, even na half twee, schoof het schip de stad binnen, de lichten van het bovendek, blauw en wit, torenden boven het oeverlicht uit. Stil kwam het naderbij, een grote donkere monoliet op een groot donker water.

Die verslaggever stond nu minder lyrisch omhoog te kijken naar die drijvende berg witgoed. Hij bevond zich tussen het publiek bij de achtersteven, hoog boven het achterdek toonde een koorddanser zijn kunsten, gezekerd door een lijn, en toen hij van het koord viel liet het schip juist een wolk van gitzwart roet - een duistere scheet - ontsnappen uit een van zijn dieselmotoren; de wind blies het roet in de richting van de kade en het was alsof de Industriële Revolutie net was begonnen, zo stonk het.

Het Schip was misschien wel een van de vuilste ter wereld. 'Op vol vermogen verbranden de zes grote dieselmotoren per dag in totaal 250.000 liter zware stookolie. Volgens de Britse krant The Guardian stoot het net zoveel CO2 uit als 84.000 auto's, net zoveel stikstofoxide als ruim 400.000 auto's, zoveel fijnstof als ruim 1 miljoen auto's en zoveel zwaveldioxide als 376 miljoen auto's.'

Vuil, vuiler, vuilst.

Op Facebook waren beelden te zien van het interieur. Het protste en glitterde je tegemoet, het overdonderde je metwansmaak in een lawine van tierelantijnen, het was je reinste horror.

Er is veel gebeurd tussen de Titanic en de Harmony of the Seas. De schepen zwollen op. Maar niet hun smaak.

Het Schip lag daar aan de kade, hartverscheurend lelijk, en liet af en toe een zwarte scheet.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden