Emotionele, intuïtieve dans in een karkas van staal en beton

dANS

Conny Janssen Danst Mirror Mirror *****

Een vrouw zwaait zachtjes, haar blik op de einder gericht. Enkeldiep staat ze in het water. Neemt ze afscheid, of verwelkomt ze iets of iemand? Zwaaien is in de nieuwe locatievoorstelling 'Mirror Mirror' van Conny Janssen een leidmotief dat steeds in verschillende hoedanigheden terugkomt. De choreografe verloor haar vader en de soul searching die daarmee gepaard ging, zien we in de voorstelling terug. 'Mirror mirror' is misschien wel Janssens persoonlijkste productie tot nu toe, en zeker een van haar krachtigste. Afscheid nemen staat hier ook voor loutering en een nieuw begin. Janssen heeft er een fantastische locatie voor uitgekozen: de onderzeebootloods in de haven van Rotterdam, met een galerij op palen in het midden. In dit immense karkas van staal en beton komt Janssens emotionele, intuïtieve danstaal extra goed aan. De bodem is bedekt met water, de veertien dansers staan er tot aan hun enkels in. Het levert een spannende choreografische gelaagdheid op: de zachtheid en het vloeiende van het water staat in contrast met de weerstand die het bij elke beweging creëert. Serene rimpelingen wanneer de dansers zachtjes deinen, gespetter bij een woeste ensembledans. De galerij fungeert als scheiding tussen twee werelden, Sinfonia Rotterdam zit er hoog boven het speelvlak en jaagt met filmische composities van o.a. John Adams de dansers aan. Uit het niets komen ze op en verdwijnen ze weer, als surreële wezens in zwart-witte kostuums met referenties aan verleden en toekomst. Hun aanwezigheid is altijd tweeledig: hun werkelijke 'zijn' en hun reflectie op het water, of met lichtprojecties via spiegels als schaduwen op de wand. De dansers zijn zo kunstwerkjes op zich, droomverschijningen in wat als het beste toneelbeeld van het afgelopen dansseizoen kan worden aangeduid.Het spiegelbeeld is ook letterlijk leidmotief: bewegingen worden soms gespiegeld aan, of gedubbeld met een danspartner. Er is altijd een punt dat dit weer wordt losgelaten, in een continu spel van evenwicht en uit evenwicht worden gebracht. Vrouwen spelen de hoofdrol in 'Mirror Mirror', ze bepalen de maat en het ritme. Soms letterlijk: hun adem staat voor het leven, net alshet water. Niet voor niets komen alle leidmotieven en thema's samen in de maan, als spiegel boven de watervlakte, en symbool voor vrouwelijkheid en de energetische stroom der dingen, tot in de oneindigheid. Afscheid én verrijzenis, ook al is dat in gedachten. Wat een mooie, troostrijke voorstelling. Sander Hiskemuller

foto leo van velzen

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden