Emigreren naar Australië dan maar?

Wat merken gezinnen in Europa van de huidige economische tegenslag? Trouw volgt het dagelijks leven van zes families in zes landen.

Weg uit Italië. Een nieuw leven opbouwen in een ander land. Waar toekomst voor haar kinderen is. Waar je verder kunt komen vanwege je verdiensten, en niet vanwege de juiste contacten of omdat je toevallig uit de juiste familie komt. Elisabetta Mulas, moeder van Annachiara (5) en Sara (4), denkt er steeds vaker aan. Sinds het inkomen van haar man door de economische crisis flink is gedaald en het gezin met moeite rondkomt, verlangt ze steeds sterker naar het buitenland, specifiek naar Australië. "Dat is een jong land, waar veel werk is. Ik denk dat Australië ons alles kan geven: goed onderwijs, beheersing van het Engels, voldoende werk." Een Europees land komt niet in haar dromen voor. "Het gaat economisch alleen goed in Duitsland en dat land trekt me niet. Ik hou van strand en zon."

Echtgenoot Massimo Giglio schudt zachtjes zijn hoofd. Hij ziet emigratie niet zitten. "Ja, Australië is een ontwikkeld land, het loopt voor op Italië. Ik zou er veel kunnen leren. En het multiculturele aspect trekt me ook. Maar wij spreken geen Engels en ik wil me niet in een avontuur storten. Dat doe je als je twintig bent. Dat doe je niet op je veertigste, wanneer je een gezin hebt." Bovendien denkt hij dat er voor zo'n overgang een behoorlijke financiële buffer nodig is omdat er de eerste tijd - wanneer hij moet zoeken naar werk als tandarts - geen inkomsten zijn. En die buffer heeft het gezin niet.

Elisabetta ziet het allemaal zonniger in. Zij denkt dat je leven omgooien nog prima kan, ook als je geen twintiger meer bent. Ze spreekt uit ervaring: Elisabetta is geboren en opgegroeid op Sardinië, waar de banen niet voor het oprapen liggen. Haar ouders zagen er geen toekomst voor haar en haar broertje. Ze besloten hun Sardijnse dorpje te verruilen voor Rome, een grote stad met meer kansen en mogelijkheden, en dat is allemaal best goed verlopen. "Mijn ouders hadden een vooruitziende blik", meent Elisabetta. "Ik ben niet bang om weg te gaan. Ik kan zo'n verandering omwille van onze kinderen wel aan. Dit is het geschikte moment. Nu zijn onze dochters nog klein. Emigreren zal niet traumatisch voor ze zijn. Toen ik op mijn zestiende verhuisde en mijn vriendinnen achter moest laten, vond ik dat best zwaar."

Terwijl Elisabetta ervan overtuigd is dat de carrièrekansen van haar kinderen hier beperkt zijn - wie voor een dubbeltje is geboren wordt nooit een kwartje - denkt Massimo dat de Italiaanse mentaliteit onder druk van de EU en de crisis wel móet veranderen. "We hebben met z'n allen op te grote voet geleefd. Nu moeten we eindelijk onze hersens gaan gebruiken en echt anders gaan leven." Hij gelooft in het economische en culturele potentieel van zijn land. "Als we met onze beide benen op de grond blijven, komt het wel goed." Maar zijn vrouw is wat dat betreft pessimistisch: "Er is de afgelopen decennia door zoveel mensen gestreden voor verandering. Italië verandert nooit."

Vandaag: Italië

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden