Ellen Vermaire, pedicure 'Ze strompelen binnen en huppelen naar buiten'

Ons dagelijks werk is meer dan levensonderhoud alleen, we ontlenen er waardigheid aan. Maar wat doen we precies?

Ik ontsmet eerst de voeten, en stel de cliënt vragen. Daarna controleer ik de nagels, kijk of er geen schimmelplekjes tussen de tenen zitten, voetschimmel, hoeveel eelt er aanwezig is. Ik zie onmiddellijk waarom u pijn heeft: u heeft een hamerteen, waar aan de bovenkant eelt gegroeid is. En in dat eelt zit de likdoorn of eeltpit.

- Doet het pijn?

- Eerst alleen in bepaalde schoenen, de laatste tijd heb ik er meer last van.

Ik deed de boekhouding op een kantoor maar wilde eigenlijk iets voor mijzelf beginnen. Toen ben ik op internet gaan kijken naar de mogelijkheden, en naar wat ik leuk vond. Ik was er snel uit. Zelf kwam ik al jaren bij een pedicure, ik wist zo'n beetje wat het vak inhield. En ook hoe blij ik was als mijn klachten weer over waren.

Zeven jaar geleden ben ik een opleiding gaan doen. Mijn lerares was van dik hout zaagt men planken. Ik doe het anders, ik wil niet dat de cliënt pijn heeft. Er gaat hier zelden iemand met tranen in zijn ogen de deur uit. Integendeel. Het is dankbaar werk. Sommigen strompelen binnen en huppelen de deur uit. 'O, Ellen, wat geweldig.'

Ik behandel ook diabetici. Zij moeten elke zes weken komen. Naarmate de ziekte vordert, krijgen de patiënten minder gevoel in de tenen. Ik controleer de voeten op infecties, anders ontsteken de tenen zo erg dat ze geamputeerd moeten worden.

Vaak wachten mensen te lang met een likdoorn, omdat ze van vroeger weten dat het pijn doet hem weg te laten halen. Dat is voorbij, ik snijd ze niet meer weg, ik boor ze weg. In de eeltplek zit altijd een kleine opening, waardoor het eelt naar binnen groeit, als een naald.

Ik maak nu eerst het eelt op de teen zacht, zodat ik het makkelijker kan weghalen. Dat doe ik met een mesje.

Nu ik het eelt heb weggesneden, begint het echte werk. Ik pak een bolknopfrees, de grootste die ik heb. Die stop ik in mijn boortje. Ik begin precies in de eeltpit te boren, steeds een beetje dieper.

- Als u pijn voelt moet u het zeggen.

Het is belangrijk dat de cliënt vertelt wanneer hij pijn voelt. Een eeltpit weghalen is een samenspel tussen pedicure en klant. Ik boor niet alleen op het oog, maar ook op het gevoel. Ik voel weerstand, en die wil ik wegboren.

- Ik begin het nu wel te voelen.

- Prima. Maar ik voel nog wel weerstand, dat betekent dat het puntje van de pit nog dieper zit.

Ik pak nu een kleiner bolknopfreesje, en begin opnieuw. En daarna de allerkleinste. Dan moet ik ook de loep erbij nemen, want dat knopje is zo fijn, dat kan ik nauwelijks meer zien.

Nu voel ik geen weerstand meer.

- Klaar, hij is eruit.

- Echt waar? Nauwelijks iets gevoeld.

Peter Henk Steenhuis

Marcel Prins

Ook zin in werk? Publiceer op www.zininwerk.info uw eigen verhaal

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden