Elke minuut verhuizen er dertig Indiërs naar de stad - op zoek naar werk, werk, werk

Een verkeersopstopping in de Indiase stad Gurgaon. Beeld getty images

In India is de helft van de bevolking 25 jaar of jonger. Maandelijks komt er een miljoen werkzoekenden bij. Dat heet India’s demografische dividend: het potentieel voor economische groei. Trouw-correspondent Aletta André schrijft een serie over kansen en complicaties. Deze keer: de arbeidsmigrant.

Hussain Zaffir (26) wist als kind al dat hij niet in zijn dorp zou blijven, Nawab Bareyl in de Indiase noordoostelijke deelstaat Bihar. Hij zag bijna alle mannen vroeg of laat vertrekken. “Er is niets in het dorp. Geen elektriciteit, geen dokter, geen hogere school en geen werk.”

Zaffir zag zijn vader tijdens zijn jeugd ook maar twee keer per jaar, tijdens de oogst van de rijst op hun land. De rest van de tijd zat zijn vader in Bangalore, 2200 kilometer ver weg, om in de bouw te werken. “Als dagloner in de stad verdiende hij veel meer dan in de landbouw. Het was niet echt een keus.”

Elke minuut vertrekken zo’n dertig Indiërs van het platteland naar de stad, in de hoop op een beter inkomen en een beter leven. In alleen al de hoofdstad New Delhi arriveren dagelijks zo’n driehonderd mensen. Velen komen terecht in sloppenwijken en op de straathoeken voor dagloners, waar ze elke dag weer moeten afwachten of ze worden opgepikt voor een klus in bijvoorbeeld de bouw of als afwasser op een bruiloft. “Ik ben goed terechtgekomen”, zegt Zaffir. Hij zit aan een tafeltje in filiaal van een internationale fastfoodketen, waar hij een vaste baan als klusjesman heeft, met een maandsalaris van omgerekend 220 euro.

Makkelijk was het niet en dat is het nog steeds niet. “Je moet in de eerste plaats connecties hebben, voordat je naar de stad verhuist”, vertelt Zaffir. Hij vertrok zelf daarom als tienjarige jongen in eerste instantie naar Bangalore, om in zijn vaders voetsporen te treden. “Ik vond het doodeng”, herinnert hij zich. “De mensen spreken daar een compleet andere taal. Ik huilde elke avond en ben snel teruggegaan naar het dorp.”

Opleiding

Vier jaar later ging hij samen met zijn moeder naar New Delhi, waar ze bij een tante konden logeren. Een twintig uur durende treinreis, maar de mensen spraken in de hoofdstad in elk geval zijn moedertaal, Hindi. “Ik begon met een baan in een cementfabriek, voor 30 roepies (nu 35 eurocent) per dag. Daarna werkten mijn moeder en ik allebei nog in een kruidenfabriek en voor een bedrijf waar we de plastic labels van petflessen moesten verwijderen. We kregen 50 roepies (60 eurocent) betaald per kilo flessen. Na een jaar besloot mijn moeder: het is beter als jij verder leert. Toen heb ik mijn middelbare school afgemaakt en een opleiding tot elektricien gedaan.”

Hoewel Zaffir trots zegt te zijn nu voor een internationaal bedrijf te werken, is zijn dagelijkse worsteling om rond te komen nog niet voorbij. Met zijn inkomen moet hij niet alleen zichzelf onderhouden. Hij woont in Delhi met zijn moeder, zijn twee jongere broers en een jongere zus – twee oudere zussen zijn getrouwd en wonen bij hun schoonfamilie. 

Bruiloft

Een van zijn twee broers verdient als leerling-accountant 70 euro per maand en zijn vader stuurt elke maand een soortgelijk bedrag vanuit Bangalore. Een vijfde van het familie-inkomen gaat naar de huur van een tweekamerwoning, nog eens een vijfde naar de school van de twee jongsten.

Maar de grootste kopzorg is het huwelijk van Zaffirs jongste zus over een jaar of twee. “Dat gaat zeker zesduizend euro kosten, voor het feest, alle kleding en de bruidsschat. Dus daar zullen we een lening voor moeten nemen.”

Ondanks alle zorgen heeft hij het stadsleven volledig omarmd. “Mijn ouders willen graag terug naar het dorp. Maar het leven hier is beter. Ik wil hier blijven, ook als ik straks ben getrouwd. Ik heb wel een hoger salaris nodig, om mij een vrouw en kinderen te kunnen veroorloven. Mijn baas belooft me al twee jaar een verhoging, maar tot nu toe is dit niet gebeurd.”

Zelf in de stad werken, terwijl het gezin in het dorp woont, zoals zijn vader deed en veel mannen nog steeds doen uit geldnood, ziet Zaffir niet zitten. “Alleen hier kan ik mijn kinderen later naar een goede school sturen. Ik wil dat zij een makkelijker leven krijgen dan ik.”

Lees ook:

140 miljoen Indiërs ontstijgen armoede

Hervormingen geven een sterke impuls aan de Indiase economie. Ook de armen profiteren. Maar er is nog veel te doen.

Mumbai, heruitgevonden

Je kunt Mumbai (ooit Bombay) allang niet meer reduceren tot Bollywoodfilms, sloppenwijken en heilige koeien. Creatieve en ondernemende Indiërs geven de stad een grondige make-over. Een verslag vanuit de grootste stad van India.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden