Elke dag is Sascha wat verder weg

Bij rampvlucht MH17 verloren Lidy Vlaskamp, Erro Meijer en Fieke Meijer hun dochter en zusje Sascha. Twee vrienden van Sascha's laatste jaar van haar studie journalistiek praten met hen over het afgelopen jaar. Hoe Sascha, in plaats van journalist te zijn, zelf onderwerp van het nieuws werd.

Het is bijna 17 juli. De berichten rond MH17 zwellen aan. Woorden als 'de ramp' en 'nabestaanden' vullen kranten en tv-programma's. Voor Lidy Vlaskamp (62) en haar oudste dochter Fieke Meijer (29) zijn dat lege termen, waar ze in deze periode heftig mee worden geconfronteerd. Waarom willen ze dan toch met hun verhaal in de krant? Thuis is daar uitgebreid over gediscussieerd. Sascha's vader Erro (59) ziet de toegevoegde waarde niet. Hij heeft geen behoefte zijn verdriet publiek te maken. Lidy en Fieke zijn het daarmee eens, maar willen, hoe cliché ook, de herinnering aan Sascha levend houden.

Moeder Lidy en Sascha's zus Fieke hebben daarom toch ingestemd met het gesprek. "Misschien om ook weer heel bewust stil te staan bij het immense verlies, het gat in ons gezin", vertelt Fieke aan de eettafel van haar Amersfoortse woning. "Het praten over Sascha, over het grote verdriet, gebeurt op een gegeven moment in vaste teksten, daar ontkom je niet aan. Maar het dekt de lading niet. Je vervalt in lege woorden omdat het eigenlijk niet te beschrijven valt."

Ook willen Lidy en Fieke met ons praten omdat wij, als jonge journalisten, onderdeel waren van Sascha's Amsterdamse leven. Omdat we even oud als Sascha zijn, al blijft Sascha nu voor altijd 24. Omdat we samen spraken over onze toekomst en in de kroeg fantaseerden over 'groots en meeslepend leven'. Ook wij willen dat Sascha blijft bestaan.

undefined

Paniek

De laatste keer dat Lidy Sascha ziet, is op 13 juli in de bus onderweg naar oma Vlaskamp. Sascha maakt als freelancer al programma's voor de EO en wil daar meer mee verdienen, maar weet niet goed hoe ze dat moet aanpakken. Om te oefenen doet ze samen met haar moeder een rollenspel.

Fieke had een paar dagen eerder haar zusje nog gezien tijdens de wedstrijd Nederland- Argentinië. Sas was aan vakantie toe, had Fieke tijdens de halve finale gemerkt. Ze keken naar de wedstrijd bij Fieke thuis, na een etentje bij hun ouders aan de andere kant van Amersfoort. Normaal was haar zusje energiek, vol gevatte opmerkingen, maar die avond zag ze er moe uit. Sascha had een intensief jaar achter de rug; ze studeerde af, maar was tegelijkertijd al aan het werk als journalist. Ze was veilig teruggekomen van een researchreis naar Bulgarije voor een EO-documentaireserie over prostitutie, zeer onder de indruk van wat ze had meegemaakt. "Blijf anders hier slapen", zei Fieke tegen haar zus.

Natuurlijk, Sascha kon veilig een trein naar Amsterdam nemen, maar ze bleef toch Fiekes kleine zusje, al was ze een kop groter. Door de chaos van haar werk dacht Sascha nog dat ze vrijdag zou vliegen. Het bleek een dag eerder te zijn. Typisch Sascha om zich daarin te vergissen. "Morgen lekker op vakantie", appte Fieke nog op de avond voor het vliegtuig vertrok. Bij eerdere reizen maakte ze zich zorgen over haar zusje, maar nu niet. Dat is voor het eerst. Sascha is al zo vaak zonder haar weg geweest, ze heeft bewezen dat ze niet in zeven sloten tegelijk loopt. En kom op zeg, ze is een volwassen vrouw van bijna 25.

Op 17 juli 2014 stapt Fieke, na haar laatste werkdag op de Amersfoortse basisschool De Kubus, op de fiets naar huis. "Ik was opgelucht dat het schooljaar voorbij was, dat het eindelijk vakantie was", herinnert ze zich.

Haar zus Sascha is die ochtend al vertrokken met vriend Tim Nieburg (33) richting Kuala Lumpur, met als eindbestemming Bali. Daar zouden ze bijna een maand gaan rondreizen, zoals ze een jaar eerder al in Zuid-Amerika hadden gedaan. Ze hadden toen net een relatie. Na hun vakantie op Bali was het plan samen te gaan wonen op de Amsterdamse Nieuwendijk, in het huis van Tim.

Fieke komt thuis en legt haar smartphone op de stoffen zitbank. Hij begint te zoemen. Een pushbericht van een nieuwsapp: vliegtuig neergestort in Oekraïne. Vertrekhaven Amsterdam, geplande aankomst Kuala Lumpur. "Ik wist meteen wat het betekende", zegt Fieke. "Geen twijfel, ik wist het gewoon."

Ze belt haar vader. "Pap, er is iets heel ergs gebeurd, er is een vliegtuig neergestort en Sascha en Tim zaten erin." Ze probeert een e-mail met vluchtnummers op te zoeken, maar haar laptop reageert uiterst traag. "Ik moet naar jullie toe, maar ik denk niet dat ik kan fietsen, kom je me halen?" zegt ze aan de telefoon tegen haar vader.

"Ja, ik kom."

Eenmaal in het ouderlijk huis proberen ze moeder Lidy te bereiken. Ze zit samen met haar zussen op een terras in Utrecht. Ze begint net aan haar eerste glas wijn. Ze hoort niet dat haar telefoon in haar tas talloze keren afgaat.

Erro belt ondertussen alle instanties die eventueel iets zouden kunnen weten. Iemand moet toch kunnen vertellen wat er aan de hand is? Het levert niets op. Fieke en Erro zijn in paniek, Lidy neemt nog steeds niet op.

Uiteindelijk krijgen ze haar via een van haar zussen te pakken. Lidy gilt het uit. De mensen op het terras schrikken. Een zus van Lidy probeert het uit te leggen: "Haar dochter zat in het vliegtuig."

"Mama, je moet naar huis komen", zegt Fieke. "Sascha en Tim zaten in een vliegtuig dat is neergestort."

undefined

In de wacht

De avond van en de dagen na de ramp worden bepaald door wachten en bellen. Een waas, een zwart gat. Fieke heeft geen idee hoe ze erdoorheen zijn gekomen. Vliegtuigmaatschappijen, Schiphol, het ministerie van buitenlandse zaken, noodnummers. Steeds staan ze in de wacht en krijgen ze blije muziekjes te horen. Niemand kan hun iets vertellen. Het huis zit vol met mensen die komen helpen, troosten, eten koken. En er zijn bloemen, ontstellend veel bloemen.

Zus Fieke, moeder Lidy en vader Erro hebben geen zin in de eerste bijeenkomst voor nabestaanden, op 21 juli, maar gaan toch, want misschien is er iets nieuws te melden. Die ontmoeting wordt gehouden in het congrescentrum van Nieuwegein. Als iedereen zit, neemt presentatrice Maartje van Weegen het woord. "Wat fijn, Koninklijke Hoogheden, dat u er bent", spreekt ze tegen koning Willem-Alexander en koningin Máxima. Fieke kookt van binnen: alsof het om hén gaat. Dat Van Weegen daarna nog de aanwezige regeringsleden begroet, voordat ze de familie van slachtoffers verwelkomt, versterkt die irritatie. Later, in wat 'de borrelzaal' wordt genoemd, stapt een vrouw van slachtofferhulp op haar af: "Hallo, waarom ben jij hier?" Fieke voelt zich een kleuter op een kinderboerderij. "Omdat ik mijn zusje en zwager verloren heb", antwoordt ze. "Oh, vervelend."

Je kunt niet spreken van 'de nabestaanden' van MH17, concludeert Lidy na afloop van de bijeenkomst. Zo'n term correspondeert niet met het intense verdriet. "Zelfs tussen ons drieën is er verschil", zegt ze. "Verdriet is heel persoonlijk en loopt niet altijd synchroon. Die individuele verschillen in rouwen blijven, en staan los van een bijeenkomst met een groep nabestaanden, met als overeenkomst het verlies van een of meer geliefden."

Na de ramp zoeken de familie Meijer en de vrienden van Sascha contact met elkaar. Vriendinnen die Sascha al kenden van de middelbare school, Amsterdamse huisgenoten en vrienden, studiegenoten en collega's. Fieke en Lidy vinden dat fijn. Fieke: "Zij begrijpen ons, omdat ze hetzelfde verlies delen."

Lidy vult aan: "Sascha woonde haar eerste achttien jaar bij ons, daarna zes jaar in Amsterdam. Op een deel van haar leven hadden we niet direct meer zicht. Dat wordt nu aangevuld door de herinneringen van haar vrienden. En dat voelt goed, zelfs al besef je dat je soms voor elkaar een vervanging bent, een vervanging van degene die er niet meer is."

Uit de gesprekken met vrienden blijkt dat ze Sascha eigenlijk heel goed kenden, zegt Lidy: "Hun verhalen bevestigen ons beeld. Sascha was iemand die in het begin de kat uit de boom keek." Op Facebook plaatste ze geen herkenbare profielfoto. Fieke: "Dat moest anoniem, als silhouet in een donker steegje in Rome."

Als ze eenmaal bevriend met iemand was, ging ze er helemaal voor. Dan kreeg je de échte Sascha te zien. Ze was principieel, had een sterke eigen mening, die ze fel en met humor kon uiten. Ze kon genieten van lekker eten met vrienden. Als het maar vegetarisch was.

Haar vrienden zijn benieuwd naar de jeugd van Sascha. Waar komt die betrokkenheid bij maatschappelijke kwesties vandaan? Lidy: "Op 9 augustus, Sascha's verjaardag, zaten we allemaal in de tuin. Wij regelden de drank, Sascha's vrienden zorgden voor het eten." In de maanden daarna is het contact gegroeid; het ging over in ontmoetingen met kleinere groepjes.

undefined

Wangslijm

Op 13 augustus gaat 's ochtends de telefoon. Alleen Lidy is thuis. Het zijn de familierechercheurs. "We willen graag langskomen."

Een uur later zitten ze bij elkaar. Moeder Lidy, vader Erro en de twee familierechercheurs. Het was inmiddels vertrouwd, ze hadden een goede band. Meestal werden er papieren getekend. Bij een van de eerste ontmoetingen namen de rechercheurs wangslijm af. Een andere keer liepen ze door het huis op zoek naar spullen die konden helpen bij de identificatie.

Maar deze keer komen ze vertellen dat Sascha is geïdentificeerd, hoe ze erbij ligt, dat haar lichaam 'grotendeels intact' is. "Toch raden we af haar nog te zien", zeggen de familierechercheurs. "Mochten jullie dat later nog een keer willen, dan kunnen jullie foto's bekijken die zijn gemaakt van hoe ze is gevonden. Het is niet waarschijnlijk, maar toch is het mogelijk dat er later nog kleine stukjes van Sascha worden gevonden."

'Grotendeels intact', gonst door Lidy's hoofd. Ze belt Fieke.

"Wat betekent grotendeels intact?" vraagt Fieke meteen, want die had gehoord dat de familierechercheurs in een ander geval 'redelijk intact' hadden gezegd, terwijl het slachtoffer een arm miste. "Als dat zo is, wil ik dat wel weten."

Het duurde lang voordat Sascha werd geïdentificeerd. Een maand. Toen het eenmaal zover was, deed het ontzettend veel pijn. Fieke: "Het was alsof Sascha nog een keer doodging."

Nog twee keer krijgen ze in de loop van het jaar een harde klap. Er worden toch nog twee stukjes van Sascha gevonden. "Het was zo onvoorspelbaar", zegt Lidy.

undefined

Filmpjes

Ruim een maand na de identificatie, op 16 september, is cultureel centrum de Rode Hoed in Amsterdam tot de nok toe gevuld. Op de muur wordt het beeld geprojecteerd van een eigenwijze vrouw in de Zuid-Amerikaanse bergen, met een rommelig blond knotje. Sascha. Op een smal weggetje zet ze haar lange benen neer alsof ze op een catwalk loopt. De vriendin achter de camera ligt dubbel van het lachen.

Het is één van de video's die vrienden hebben verzameld voor de herdenking van Sascha. Fieke bekijkt de beelden tot op de dag van vandaag, net na de ramp zelfs zes keer per dag. 'Zelfkwelling' noemen haar vrienden het, maar zij voelt zich schuldig als ze een dag niet naar de filmpjes heeft gekeken. Ze is bang om Sascha's stem te vergeten, haar gebaartjes.

De in Zuid-Amerika opgenomen video toont een blije Sascha op het terras: "Even een klein glaasje wijn besteld", zegt ze terwijl ze een bel witte wijn ter grootte van een vissenkom vasthoudt. Een 'WW-tje' zoals Sascha haar lijfdrank noemde. "Die droge en soms bijna satirische humor deelden we met het hele gezin", herinnert zus Fieke zich. "Bij etentjes konden Sas en ik elkaar eindeloos overtreffen, soms zo snel dat onze ouders halverwege afhaakten."

In het begin moet ze hard huilen als ze Sascha ziet praten en bewegen op beeld. De grappen van haar zusje dringen dan niet door. Inmiddels wel, al blijft ze erom huilen. Sascha moet dichtbij blijven, in het zicht. Precies daarom heeft Fieke een tatoeage laten zetten op haar rechterpols. 'Sascha' staat er in slanke krullerige letters. "Niet in Sascha's handschrift, dat was te rommelig."

De hoge muren en klassieke balkons van de Rode Hoed echoën de mooie verhalen over Sascha. Dat is fijn, denkt Fieke. Soms zelfs ontzettend grappig. Tegelijkertijd is het wrang en dubbel de mensen te zien waar haar zusje tussen had moeten staan. "Ik had gewild dat Sascha deze mensen aan mij en m'n ouders had kunnen voorstellen." Nu ligt ze in een kist met rood-wit-blauwe-vlag, omringd door bloemen. Twee dagen later wordt Sascha in besloten kring gecremeerd.

Een paar weken daarna is zus Fieke jarig. Ze scheelde altijd vier jaar met Sascha, maar ineens zijn het er vijf. Het jaar erop zullen het er zes zijn. Bij Fieke ontstaat een soort nieuwe paniek, een leegte na maanden waarin ze een doel heeft gehad: "Hoe moet ik mijn leven weer oppakken zonder Sas?"

Op 30 september 2014, ruim twee maanden na de ramp, gaat moeder Lidy weer aan de slag als manager bij de Nierstichting. "Dag allemaal", zegt ze, "ik ben er weer. Dank voor alle steun, ik ga kijken hoe het gaat." Ze wil niet dat mensen zich ongemakkelijk voelen. De reacties van collega's zijn divers; sommige mensen kunnen het verdriet goed aanvoelen, die raken de juiste snaar door de juiste vragen te stellen. Andere mensen schrikken bij het weerzien. Lidy moet ze in feite zelf troosten.

Kort daarna gaat Lidy fulltime aan het werk. "Ik vind mijn werk heel interessant en het is voor mij ook een goede afleiding. Wel heb ik nog steeds een dubbel gevoel: ben ik wel voldoende met Sascha bezig? Druk ik mijn gevoel niet te veel weg en komt dat later niet als een boomerang terug?"

Thuis vindt ze het confronterend dat de normale dingen nooit meer hetzelfde zijn. Lang naar een foto kijken trekt haar terug in dat bodemloze verdriet. De filmpjes waar Fieke steeds naar kijkt, zijn voor Lidy nu nog een no go-area. "Het is zelfbescherming."

Soms kan ze door haar werk de wereld om haar heen even vergeten. Daarin verschilt ze van Fieke. Vóór de ramp stond de zus van Sascha als vrolijke juf voor de klas, maar dat lukt nu nog niet. Ze moet spelen dat ze blij is. Het werken vreet energie.

Hard werken was iets wat Sascha en Lidy met elkaar deelden, al was Sascha chaotischer. Rondom haar laptop lagen meestal notitieboekjes en vooral veel to do-lijstjes. Ze konden er steeds beter over praten, ook over de inhoud en de aanpak. Niet alleen als moeder en dochter, maar als gelijken.

Lidy: "Sascha was rustiger geworden, volwassener. Bijna afgestudeerd werkte ze al als journalist. Dat was vanaf haar zestiende haar droom. Ze wilde een soort Louis Theroux worden, op zoek naar het verhaal achter het verhaal, weg van de waan van de dag." Het is een wrang idee dat Sascha met MH17 nu zelf die waan is geworden.

undefined

Tastbaarheid

Zodra de catalogus met in Oekraïne gevonden spullen van de slachtoffers online komt, zit Fieke achter haar laptop om te kijken of er iets van Sascha tussen zit. "Het leek wel een soort online shoppen." Handbagage is de eerste categorie waarin ze zoekt. Ze ontdekt Sascha's zwarte rugtas en wordt meteen emotioneel.

Lidy, Sascha en Fieke hadden de tas in Antwerpen gekocht: "Wie als eerste iets ziet wat we alle drie leuk vinden, mag het kopen", was een vaste afspraak als ze gingen shoppen. Deze tas was het eerst gespot door Sascha. Bij de linkerhoek is hij verfrommeld, voor de rest is hij intact. Het doet Fieke pijn om de tas te zien. Tegelijkertijd heeft ze iets tastbaars van Sascha in handen, dat te maken heeft met de ramp. Voor de buitenwereld horen die twee dingen bij elkaar, MH17 en de slachtoffers; voor Fieke en Lidy niet. Als ze brokstukken op tv zien of in de krant over Buk-raketten lezen, kunnen ze niet bevatten dat hun Sascha dood is gegaan. In Oekraïne, in een veld tussen zonnebloemen.

Zus Fieke scrollt door andere categorieën: beauty-artikelen, persoonlijke pasjes, speelgoed, koffers, boeken, kleding. Het laatste klikt ze aan. Sascha was modieus gekleed: hippe bloesjes, hoge broeken. Veel hadden ze samen gekocht. Het verbaast Fieke hoe weinig spullen er zijn teruggevonden. "Vierhonderd kledingstukken, van 298 mensen die met een koffer op vakantie gingen, dat kan toch bijna niet?"

Sommige items online zijn compleet, maar ze ziet ook een T-shirt in zeven stukken. Hoe kan het ene product nog zo gaaf zijn, terwijl iets anders zwart en verscheurd is? "Ik begrijp dat niet. Wat is er dan precies met het vliegtuig gebeurd?" vraagt Fieke zich af.

Het bekijken van de catalogus is een van de ontelbare dingen die geregeld moet worden na Sascha's dood. Het opzeggen van abonnementen, invullen van belastingaangiftes, het verwijderen van Sascha's Facebookpagina. "Alsof je haar leven aan het uitwissen bent", zegt Fieke. En steeds moet die nare overlijdensakte worden meegestuurd, een groenig document. 17 juli 2014, 16.20 uur, Oekraïne. Dezelfde tijd en plek als 297 andere mensen.

Als Fieke in maart naar de militaire basis in Gilze-Rijen gaat, waar de wrakstukken van de MH17 te zien zijn, staat ze stil bij een brokstuk van een handbagagecompartiment. Gedachten flitsen door haar hoofd. Had Sascha daarin haar zwarte rugtas opgeborgen? En misschien waren Sas en Tim wel naarbinnen gegaan bij deze achterdeur van het toestel. Ze hadden achterin gezeten, de stoelen 41F en 41G.

undefined

Vogelgeluid

Ongemerkt gaan de seizoenen in elkaar over. Tot de lente. Zus Fieke voelt verandering. De nevel trekt langzaam weg uit haar hoofd. Het licht is anders, het geluid van vogels en van mensen op straat dringt weer tot haar door. "Toen pas merkte ik dat de nazomer, de herfst en de winter helemaal aan me voorbij waren gegaan. Vreemd eigenlijk, hoe je op een soort automatische piloot door het leven kan gaan. Op de overlevingsmodus."

Sommige dingen kan Fieke zich niet eens meer herinneren. Zo vertelde de directeur van haar school laatst over een sms die Fieke schreef op de middag van de ramp. De dag daarna stond nog een teamuitje gepland: 'Hoi, ik kan morgen helaas niet komen, want het vliegtuig is neergestort met Sascha erin. Sorry.' Als ze de telefoon pakt, denkt ze altijd aan de app-gesprekken die ze met haar zusje had. Nooit zou Sascha meer een berichtje typen dat Fieke aan het lachen maakt.

Ze heeft zichzelf heel lang niet toegestaan om leuke dingen te doen. "Sascha kan dat ook niet meer." Uiteindelijk besluit ze in mei met haar nichtje naar Ibiza te gaan. "Het klinkt cliché, maar Sascha had niet gewild dat ik thuis zou blijven wegkwijnen."

In het vliegtuig, kijkend door dat kleine raampje met die witte dikke randen, voelt ze zich zo hoog, zo machteloos. Op de heenreis was het goed gegaan, maar op de terugweg voelt ze de spanning in haar lichaam omslaan in paniek. "Misschien", zegt Fieke, "was het dat ik wist dat ik weer terugging naar m'n gewone leven. Het leven waarin ik elke dag opsta met de gedachte: Sas is er niet meer. Niet om me op het vliegveld op te wachten, niet om mijn vakantieverhalen mee te delen."

Gedachtes over de laatste momenten van Sascha komen bovendrijven in het vliegtuig terug naar Nederland. Woest was ze toen minister Timmermans in 'Pauw' vertelde dat een van de slachtoffers het mondkapje van een zuurstofmasker op had gedaan. Daarmee bevestigde hij de grootste pijn van Lidy, Fieke en Erro, de angst dat Sascha en Tim die laatste seconden in doodsangst hadden doorgebracht. Dus toch, dacht Fieke. "Ze hebben dus toch geleden. Ze wisten dat ze doodgingen."

"Nee, dat kan niet", zegt moeder Lidy. "Het is zo'n grote ontploffing." Lidy wil het graag blijven geloven: Sascha en Tim waren gelukkig met elkaar, ze gingen een mooie vakantie tegemoet. Het duurde maar een fractie van een seconde.

Fieke twijfelt: "Je weet het gewoon niet."

"Wijn", zegt haar nichtje in Fiekes oor. "We gaan nu wijn bestellen, dan komt het allemaal goed." Krampachtig blijft Fieke uit het raampje kijken. Zo moet Sascha zich gevoeld hebben, ze was ontzettend bang voor vliegen. Toen ze jong was had Sascha ook een onverklaarbare angst voor oorlog. En uitgerekend zij kwam door een vliegramp in oorlogsgebied om het leven.

undefined

Heftige beelden

Moeder Lidy is thuis. Het is dinsdag 23 juni 2015. Er is die avond iets over MH17 op tv. Documentairemaker Michiel van Erp vertelt bij 'Jinek' over zijn film over de nabestaanden van MH17. De afgelopen weken is de ramp uitvoerig aan bod gekomen. Binnenkort is er een jaar voorbij, beseft Lidy. Ze heeft bijna alles gelezen en bekeken wat over MH17 in de krant of op televisie kwam.

Ze observeerde meestal. De MH17-ramp en haar verdriet om Sascha lijken twee verschillende werelden, losgekoppeld van elkaar. De moeilijkste momenten beleven ze als gezin, als moeder, vader en zus, niet als 'nabestaanden' van MH17. Toen de kisten in Nederland aankwamen, wilden ze daar niet bij zijn. Ze keken met zijn drieën thuis. Die beelden waren indrukwekkend, statig en eervol, maar ook verschrikkelijk heftig.

Dezelfde tweedeling ervaart Lidy bij het voortdurend stellen van de schuldvraag; wie drukte op de knop en wist Poetin ervan? "Natuurlijk is het belangrijk dat de daders worden gestraft", vindt ze. "Maar het is de vraag of ze de echt verantwoordelijken vinden. Ik wil mezelf daar niet continu mee belasten, je krijgt Sascha er niet mee terug."

Op de tv ziet ze hoe Van Erp spreekt met plaatselijke getuigen van de ramp, mensen die het vliegtuig hebben zien neerstorten. "Eerst dwarrelden ze als bloemblaadjes", vertelt een vrouw over de slachtoffers. "Daarna stortten ze recht naar beneden." Dit heeft Lidy nog nooit gehoord.

"Recht naar beneden." Ze kijkt naar de beelden, hoort vertellen over de lichamen in het grasveld, nog vastgeklikt in hun vliegtuigstoelriemen. Zo was Sascha dus neergekomen."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden